اهدای جایزه صلح نوبل به ناوی پیلای، یک دهن‌کجی مستقیم به اسرائیل است که نزدیک به ۲۰ سال است تلاش می‌کند او را بی‌اعتبار کند. خانم پیلای به طور مشخص‌ در یکسال گذشته، یکی از اهداف مهم حملات رسانه‌ای اسرائیل بود. چرا که در سازمان ملل، او رئیس همان کمیسیون مستقلی بود که پارسال اعلام کرد اسرائیل در غزه دست به نسل‌کشی زده. اما دشمنی اسرائیل با او از یکسال پیش شروع نشد. در فاصله ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ که او کمیسر عالی حقوق بشر بود (بالاترین مقام حقوق بشری سازمان ملل)، بارها از نقض حقوق فلسطینیان توسط حکومت اسرائیل انتقاد کرد. حملات شخصی اسرائیل و آمریکا به او از همان زمان آغاز شد. حتی در سال ۲۰۱۴ بیش از ۱۰۰ نماینده کنگره آمریکا به او‌ نامه‌ای سرگشاده فرستادند و بدون خجالت، به دلیل اینکه شورای حقوق بشر سازمان ملل از اسرائیل انتقاد می‌کند، به او تاختند. وقتی در سال ۲۰۲۱ خانم پیلای به ریاست «کمیسیون مستقل بین‌المللی تحقیق درباره سرزمین‌های اشغالی فلسطین، از جمله بیت‌المقدس شرقی، و اسرائیل» انتخاب شد، اسرائیل بار دیگر یک کارزار تبلیغاتی قابل توجه به راه انداخت تا او را بی‌اعتبار کند. و طبیعتا وقتی همین کمیسیون مستقل در سال ۲۰۲۵ اعلام کرد اسرائیل در غزه دست به نسل‌کشی زده، این حملات ابعادی عجیب و کم‌سابقه پیدا کرد. ناوی پیلای کارنامه درخشانی در یک عمر دفاع از حقوق بشر دارد که به هیچ وجه، به مساله نسل‌کشی اسرائیل خلاصه نمی‌شود. او از مبارزه با آپارتاید در آفریقای جنوبی در دهه ۶۰ شروع کرد و از دهه ۹۰ به یکی از چهره‌های کلیدی مبارزه با تبعیض و خشونت علیه زنان در عالی‌ترین سطوح سازمان ملل تبدیل شد. همچنین سال‌ها در لاهه قاضی دیوان بین‌المللی کیفری بود و با همین کارنامه رئیس شورای حقوق بشر شد. بعد از آن دوران هم به فعالیت علیه مجازات اعدام روی آورد و در ۲۰۱۷ رئیس کمیسیون مقابله با مجازات اعدام شد. به رغم این گذشته پربار و ستایش‌برانگیز، دشوار بتوان حملات شدید اسرائیل و هوادارانش را به او - به ویژه در یکسال اخیر - نادیده گرفت. او جایزه صلح را به رغم این کارزار همه جانبه دریافت کرد. به همین دلیل است که صحبت از بازنگری جدی درباره جایگاه، نفوذ و‌ اعتبار اسرائیل در سطح جهانی، این روزها تا این حد جدی است. چه بسا در این زمینه وارد دوره‌ای استثنایی شده‌ایم که پنج سال پیش حتی تصورش دشوار بود. اسرائیل مشخصا بعد از ۱۱ سپتامبر موفق شده بود که خود را بخشی از رویارویی «غرب و اسلام» تعریف کند و از امتیازات این گفتمان برای سرکوب فلسطین بهره ببرد. اتفاقاتی مانند این جایزه نوبل، یا به رسمیت شناخته شدن فلسطین از سوی قدرتهای اروپایی نشان می‌دهند که ظرفیت غرب برای تحمل تبعات منفی رفتارهای این کشور، بی‌انتها نیست. هرچند پیوند اسرائیل و اروپا، همچنان یک پیوند هویتی-ایدئولوژیک است که ریشه در تحولات سیاسی ۲۰۰ سال اخیر در این قاره دارد، اما اروپائی‌ها بارها نشان داده‌اند که اگر عضوی از این خانواده به عامل دردسری جدی تبدیل شود، حفظ منافع گسترده‌تر خود و‌ خانواده را بر حمایت بی‌قید‌ و شرط از آن عضو مقدم می‌دانند. و این روزها نشانه‌های شکل‌گیری چنین وضعیتی کم نیستند.

🚨 Hours before the attack, Iranian media reported intelligence that Israel was planning an *aviation attack* that would be blamed on Tehran to "generate international pressure."

🔴تاکر کارلسون، مجری مشهور آمریکایی: این جنگ توسط اسرائیل با سه هدف پیش می‌رود؛ 🔸۱- حذف ایران از نقشه 🔸۲- تضعیف کشورهای خلیج فارس 🔸۳-خارج کردن پایگاه‌های آمریکایی از خاورمیانه تا اسرائیل از آزادی عمل بیشتری برخوردار شود. 1/2

براساس بانک اطلاعاتی می‌دونستن چه تعداد غیرنظامی توی هر ساختمون هست، اما برای هوش مصنوعی تعریف کرده بودن که تلفات انسانی، حتی کودکان، قابل قبول هست. حتی مثال می‌زنه که حمله‌هایی که تا ۵۰۰ نفر تلفات داشتن هم توسط سیستم مجاز بودن. احتمال اشتباه و تلفات هم عامل بازدارنده نبوده. ۳/۳

#مصطفی_تاج‌زاده پس از سال‌ها حبس، تنها برای چند روز به مرخصی آمد. ۱۱ سال زندان در فاصله پس از انتخابات ۸۸ تا امروز، با پرونده‌های متعدد و محکومیت‌هایی که حتی از درون زندان و در پی مواضع سیاسی‌اش شکل گرفته است؛نیز مواجه است. تاجزاده تصویر روشنی از هزینه‌ هایی است که کنشگران مدنی منتقد حاکمیت برای بیان نظر خود پرداخته‌اند. دولت و حاکمیت از گشایش سیاسی سخن می‌گویند، اما سهم منتقدان از این گشایش، آزادیِ قطره‌چکانی در قالب مرخصی دو روزه است. #زندانیان_سیاسی

رئیس کمیسیون انرژی اتمی اسرائیل، کشوری که اصلاً عضو NPT نیست و برنامه هسته‌ای‌اش زیر پادمان جامع آژانس قرار ندارد، از پشت تریبون خودِ آژانس تهدید می‌کند که اگر لازم باشد دوباره به ایران حمله خواهد کرد. ایران عضو NPT است و تا پیش از جنگ، تأسیسات و مواد هسته‌ای اعلام‌شده‌اش زیر بازرسی همین آژانس بود. یعنی نظم «عدم اشاعه» به این نقطه رسیده است: آن‌که خارج از معاهده است، بمب دارد و برنامه‌اش از پادمان جامع مصون است، عضو معاهده را که زیر دوربین و بازرسی بوده، به حمله دوباره تهدید می‌کند. آن هم از تریبون نهادی که قرار است نگهبان همین نظم باشد. و مضحک‌تر اینکه همین نهاد هنوز نتوانسته اسرائیل و آمریکا را بابت حمله به تأسیسات هسته‌ای ایران صریحاً و به نام محکوم کند. اگر می‌خواهید بدانید «سیرک نهادهای بین‌المللی» یعنی چه، دنبال تعریف دانشگاهی پیچیده نگردید. همین صحنه را نگاه کنید: عضو نبودن، بمب داشتن، بازرسی نشدن و تهدید کردن ظاهراً قابل تحمل است؛ عضو بودن، بازرسی شدن و هدف حمله قرار گرفتن هم ظاهراً بخشی از همان «نظم مبتنی بر قواعد» است. مشکل فقط استاندارد دوگانه نیست. مشکل این است که دیگر حتی زحمت پنهان کردنش را هم به خودشان نمی‌دهند.

Israeli/Singaporean joint venture S2T used Claude to create pro and anti Iranian fake accounts...As initially discovered by Forbidden Stories anthropic.com/threat-intelli…

Today, I stood in Lamerd. I had read the reports. I had studied the forensic reconstructions by Airwars, The New York Times, BBC Verify, the painstaking work on trajectory angles, fragmentation patterns and blast radii. None of it prepared me for standing beneath these walls, or meeting the people who live behind them. Lamerd is a small city of about 30,000 people in Fars province. It is the kind of place where a stranger is offered food before anyone asks his name. I have rarely encountered a community so instinctively and openly hospitable. People who had only recently buried their children still insisted on pouring us tea. That warmth, in the face of what was done to them, is the first thing the world should know about Lamerd. The second is what these walls tell you, if you take the time to look. On February 28, 2026, the opening day of the US-Israeli war on Iran, the United States fired Precision Strike Missiles into this city. Independent forensic reconstruction has identified at least three. Eye witnesses say there were four. The PrSM is not an ordinary missile. It does not simply strike a point on the ground. It detonates in the air, roughly fifteen to twenty metres above the surface, turning the area beneath it into a killing zone. The blast sends tens of thousands of white-hot tungsten fragments in every direction, ripping through walls, cars and human bodies. Investigators counted more than 2,000 individual fragment impacts along a single 150-metre stretch of one residential street. I walked that street today. I did not need the number. I could see it. Look at the photographs. The facades are not simply damaged. They are pocked from roofline to foundation, in a pattern no accident could produce. The asphalt of the schoolyard is covered with hundreds of small grey scars where fragments struck the pavement. Then there is the steel door. The kind of door you would find on any modest home. It has been punched through in a dozen places. Taped above the holes is a photograph of a curly-haired toddler. Her name was Avina Barzegar. She was two years old. She was killed in her family's backyard. This is how the attack was described to us by people who lived through it. A missile struck first, directly above the Shahid Naimi sports hall, where a girls' volleyball team was training. Panic followed. People did what people instinctively do when something explodes nearby: they ran outside, toward the open air, believing that was where they might be safe. That was when the second missile came down. Then a third. Then a fourth. Each detonated over a different part of the same small city: a school, a residential area, places where people had run because they thought the street was safer than the building they had been inside. At least 21 civilians were killed that day, including children as young as two. More than 170 were wounded. Spinal injuries. Amputations. Catastrophic burns. We met the family of a seventeen-year-old girl who lost both eyes. We met the family of another young girl who will spend the rest of her life in a wheelchair, her spine severed by fragments that fell from a clear afternoon sky. I heard about a little girl who no longer speaks. The trauma and bleeding in her brain took her voice, along with so much of what childhood was supposed to give her. None of these girls carried a rifle. None wore a uniform. Among those killed and maimed in Lamerd, there was not a single member of an armed force, Iranian or otherwise. According to the forensic reconstruction, the missiles were launched from mobile batteries in a Persian Gulf Arab state that hosts American forces, a state that would later condemn Iran when Iran exercised its inherent right of self-defense. And what was Washington's response? It was not that Lamerd contained a military target. No such target has ever been identified by CENTCOM. Instead, the story changed. First, a CENTCOM spokesman flatly said that no American strike had taken place within thirty miles of Lamerd that day. Then footage emerged that could no longer be dismissed. The explanation changed. The missile seen in the footage, they said, was actually an Iranian Hoveyzeh cruise missile. Weapons analysts at Janes and McKenzie Intelligence, along with the visual-forensics teams at The New York Times and BBC Verify, examined the same footage independently. They reached the same conclusion. The silhouette, the mid-air detonation and the fragmentation pattern all pointed to one weapon used in that theater. It was not Iranian. None of this should surprise anyone who has followed this war closely. The PrSM had never been used in combat before February 28. Lamerd was its combat debut. A live-fire demonstration in a civilian city, whose geography apparently made it a convenient proving ground. And by the Pentagon's own measure, the test was a success. Within a month, Lockheed Martin had reached a new agreement with the Department of War to quadruple PrSM production, later reported by independent investigators to be worth some $8.4 billion. Days after the missile killed Avina Barzegar, CENTCOM commander Adm. Brad Cooper publicly celebrated its combat debut, calling it "an unrivaled deep strike capability." Tell that to the toddler on the door. Iranian civil society will not allow what happened in Lamerd to disappear the way so much of Iraq and Afghanistan disappeared from public memory. Those societies had their bar associations, universities and forensic institutions hollowed out by decades of dictatorship, invasion and war before anyone expected them to build a serious case file. Iran does not face those same constraints. It has tens of thousands of practicing lawyers, a functioning forensic medicine system, land and hospital registries, dozens of law faculties, and a diaspora that includes lawyers admitted to practice in jurisdictions that recognize universal jurisdiction. We will use every one of them. We will pursue Donald Trump, Marco Rubio, Pete Hegseth, Adm. Brad Cooper, and every officer who executed their orders, in every forum on this earth that will hear us, for as long as it takes. This is not only Iran's fight. People anywhere, including in the United States and Europe, can do something about it. 1- Pursue universal jurisdiction. If you live in a country that recognizes universal jurisdiction over grave breaches of the Geneva Conventions, press prosecutors to open a file. Many of these governments speak constantly about the independence of their judiciaries. This is where that claim gets tested. The legal basis exists. The precedents exist. 2- Demand an end to the contracts: Demand that your government, and any government with a Lockheed Martin contract, cancel it. Every state party to the Geneva Conventions has obligations to "ensure respect" for international humanitarian law. Those obligations do not disappear because a weapons contract is profitable. A company should not be able to field-test a weapon on a residential street and then collect billions of dollars to manufacture more of it. 3- Say their names. Be loud. Organize. Say Avina Barzegar's name. Say the names of the other children killed on that street. Keep saying them until they cannot be forgotten. Let Lamerd become the case that finally forces the world to confront this weapon and ban its use against civilians, so that no city anywhere becomes someone else's proving ground again. And do not accept, for one second, the claim that this is "still under investigation." This is a government that has told the American public that it can read an Iranian officer's name tag from a satellite in orbit. It closed the Lamerd file within days, through denial, without answering the questions raised by BBC Verify, The New York Times or Airwars. An administration with that level of claimed surveillance capability does not need more time to determine who fired four missiles into a city of 30,000 people. It has known since the morning of February 28. It has decided that the truth is inconvenient. Avina Barzegar was two years old. That is why we do not stop.

"Have you been paid by them to lobby on their behalf?" "Yes." @mehdirhasan presses General Wesley Clark on his support for the MEK, an Iranian group once designated a terrorist org by the US.

سوگ بر خرابه‌های کاروانسرای تاریخی سبزوار تخریب کاروانسرای تاریخی واجد ارزش ملی در شهر سبزوار واکنش‌های بسیار در پی داشته اما تا این لحظه معاونت میراث کشور مانند موارد مشابه در سکوت به‌سر می‌برد.

«دونالد ترامپ: در صورت پیروزی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، به هر آمریکایی بزرگسال پنج هزار دلار می‌دهم» - این انگار خود احمدی‌نژاده. bbc.com/persian/articles/cd7…

لودرها کارشان را انجام دادند؛ حالا نوبتِ صورت‌جلسه‌هاست!!! چه بازی نخ‌نمایی... «کاروانسرای روس‌ها»/سبزوار عکس: امید گلباز

سیمکارت‌های من هم سه ماه است که توسط اطلاعات سپاه قطع شده. بی هیچ ابلاغیه یا روند قضایی دیگر. بابت آن در همان نهاد امنیتی بازجویی شده‌ام؛ اما به‌جای رفع انسداد سیمکارت، تهدید به بسته شدن حساب‌های بانکی هم شده‌ام. البته جای تعجب ندارد؛ کل نهاد قضایی ذیل چند بازپرس نهاد امنیتی است.

ما همیشه «تصادفی» می‌میریم. هیچ وقت موشک‌ها تصادفی به زمین خالیِ بدون شهروند نمی‌خورند اما به خانه‌ای مسکونی در اتوبان رسالت می‌خورند، و میدان تجریش، و مدرسه میناب، و سالن ورزشی در لامرد، و مراسم عروسی در کوهستک. ما آدم‌های جنوب‌جهان، بودن و مردن‌مان تصادفی است. حتی آنهایی در جهان توسعه‌یافته که می‌خواهند با ما همدردی کنند هم مرگ و خرابی و جنازه‌های ماست که برانگیخته‌شان می‌کند. چون ما، جان ما، داستان ما، اسامی ما، فرزند و بستگان ما همه، چیزی هستند کم‌بها، که می‌شود تصادفی نادیده‌اش گرفت. که تصادفی ستاندش.