तुका व्यर्थ नाही गेला... तुका ऐकणारा माणूसच संपवला इथल्या मंदिरांच्या मार्केटिंग टीमने! 'नवसें कन्यापुत्र होती । तरी कां करणें लागे पती' हे लिहून गेलेल्या माणसाच्या मातीत आज नवस करण्यासाठी 15-20 तास रांगा लागतात... विविध गणपती मंडळं नवसाला पावणारा गणपती अशी स्वतःची मार्केटिंग करतात.. यामध्ये ते या बाप्पाची साधी परवानगीही घेत नाहीत.. मुंबईत दहा वर्षे झाली. लालबाग, महालक्ष्मी, मुंबादेवी... या खाजगीकरण झालेल्या दारांत एकदाही पाय ठेवावासा वाटला नाही. गावाकडे माळावर एक दगडी देऊळ आहे. दारात कधी पावतीपुस्तक दिसलं नाही, बाहेर एकही स्टॉल नाही, आत रांगेचे बॅरिकेड नाहीत. फक्त वारा, बाभळीचा पाला आणि पायरीवर बसलेली एक म्हातारी आणि तिच्या शेजारी बसलेलं कुत्रं... तिथं दोन मिनिटांत जी शांतता मिळते, ती इथं दहा वर्षांत एकदाही मिळाली नाही. गाडगेबाबा हातात झाडू घेऊन उभे राहिले होते.. देव दगडात नाही, माणसात आहे म्हणत. आज त्या दगडाभोवती 11 जणांचं विश्वस्त मंडळ... मग त्यांच्या मर्जीतली माणसं महत्त्वाची, त्यांना विविध कंत्राटं आणि सामान्य माणूस बारा तास रांगेत उभा! एकनाथांनी रामेश्वराला न्यायचं गंगेचं पाणी तहानलेल्या गाढवाला पाजलं. चोखोबा देवळाबाहेर उभे राहिले, तरी विठ्ठल त्यांच्यापाशी आला. आपण गाभाऱ्यापर्यंत पोहोचतो, तरी देव सापडत नाही.. कारण आत देव नाही, आत मार्केटिंग टीम आहे, कार्पोरेट कंपनी आहे. 'अणुरेणियां थोकडा, तुका आकाशाएवढा'.. जो देव अणूतही मावतो आणि आकाशातही उरतो, त्याच्यासाठी बारा तास रांगेत का उभं राहायचं? एवढा साधा विचार आपल्या का करवत नाही?