ebu muaviye türkî

Hizbullahçı halis bayancuk'un "davet" maksadıyla yayınladığı Tevhid Dergisi isimli paçavrada Muaviye radiyallahu anhu hakkında yazılan alçakça yazılardan bir tanesi. Muaviye b. Ebi Süfyan radiyallahu anhu'yu İslam'a hiç girmemiş, İslam'dan intikam almak için fırsat kollayan bir tağut olarak anlatıyor. Allah celle celeluhu bu yazıyı yazana ve yazdırana lanet etsin. • Muaviye, Ali (ra) halife seçilince ona karşı, daha doğrusu İslam'a karşı derin bir intikam duygusuyla harekete geçti. • Muaviye ile başlayan sistemin artık İslami sayılamayacağı anlamına gelmektedir. İslami sayılamayan bir yönetim sisteminin egemen olduğu bir toplum ve ülkenin de elbette İslam'la organik bir bağı olamaz. • Muaviye Muhammed'in (sav) yakınlarına karşı sürekli olarak düşmanlık beslemiş, onları ortadan kaldırmak istemiştir. Bu nedenle, meşru devlet başkanı olan Ali'ye radıyallahu anh karşı baş kaldırmış, onunla savaşmış, binlerce insanın ve birçok sahabinin katledilmesine öncülük etmiştir. • Muaviye'nin, Muhammed'in (sav) dava arkadaşları arasında gösterilmesi hiçbir inandırıcı delile dayanmaz. Onun babasıyla birlikte Mekke'nin fethedildiği güne kadar iman etmemiş olması bile bu gerçeği kanıtlamaktadır. Muaviye'nin vahiy katipliği yapmış olması ve hadis rivayet etmiş olması, onun İslam'a karşı önyargısız olduğunu kanıtlamaya yetmemektedir. Muaviye'nin İslam'a karşı tutumunu açıklıkla ortaya koyan en güçlü kanıtlar aslında şunlardır: • Muaviye hakkında, Sünnilerle Şiiler arasında büyük görüş farkları vardır. Sünniler onu ashaptan (yani Muhammed'in sallallahu aleyhi ve sellem dava arkadaşlarından) biri olduğunu ileri sürmektedirler. Aynı zamanda onu vahiy kâtipleri arasında gösterirler. • Raşid hilafet sistemini ve onun en güçlü temeli olan şûrayı lağvetmiştir; yönetimi krallığa ve hanedanlığa dönüştürmüştür. Bu suretle İslam nizamının bütünlüğünü bozmuş, daha sonraki dönemlerde İslam'ın ruhanileştirilmesine, ona tasavvufun bulaştırılmasına, onun bir mezarlık ve mabet dinine dönüştürülmesine zemin hazırlamıştır. • Mekke'nin fethinden sonra da Ebu Süfyan'ın, eski dininden tamamen sıyrılmadığı, güvenilir tarihî kaynaklardan çok açık bir şekilde anlaşılmaktadır. Ancak vaziyeti idare etmeye çalıştı. Muhammed de (sav) onu görmezden geldi, fakat kendisine hiçbir görev vermedi. Takdir edilmelidir ki Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem, aynı zamanda bir peygamber olarak -metafizik yeteneklerle donatılmış- güçlü ve eşsiz bir devlet başkanı idi. Muhtemelen yeni rejimin istikrarı ve toplumunun selameti için -öngördüğü siyasi gerekçelerle olacak-, Ümeyyeoğluları'na karşı müsamahalı davrandı. Onları dışlamadı, bilakis İslam'a ısınmaları için onlara yakınlık gösterdi. Genç Muaviye'yi de onurlandırmak için ona bazı sınırlı görevler verdi. Ancak 640 yılında Ömer radıyallahu anh tarafından Suriye eyalet valiliğine atandıktan sonra Muaviye, -öyle görünüyor ki- eski Mekke günlerini yeniden hatırladı. Her an kolladığı fırsatı bu sayede yakalamışken yıllar boyu, kuracağı devletin temellerini atmaya koyuldu. Nihayet 656 yılında Ali radıyallahu anh halife seçilince ona karşı (daha doğrusu İslam'a karşı) derin bir intikam duygusuyla harekete geçti. • Ne hikmetse bizzat bu Sünni cephenin uleması, Hasan'ın radıyallahu anh istifasından sonra Muaviye'nin meşru halife sayıldığını ileri sürmüşlerdir. Bu kanaat Sünniler arasında hâlâ yaygındır. Oysa bu görüş oldukça tutarsızdır. Nitekim yine bu Sünni ulema, "Raşid hilafet" süresinin kırk yıl ile sınırlı olduğunu kabul etmişlerdir ki bu, açık bir çelişkidir. • Çünkü bu kabul, Muaviye ile başlayan sistemin artık İslami sayılamayacağı anlamına gelmektedir. İslami sayılamayan bir yönetim sisteminin egemen olduğu bir toplum ve ülkenin de elbette İslam'la organik bir bağı olamaz.