ขนมปังหน้าไก่

มีน้องที่ออฟฟิศเพิ่งเข้ามาทำงานใหม่เมื่อต้นปี ขากลับจากงานวันหนึ่งน้องขอติดรถเรามาด้วย ระหว่างทางน้องชมเราไม่หยุดว่าเก่งและเท่มาก แล้วน้องก็พูดขึ้นมาว่า.. ถ้าหนูอยากใช้ชีวิตอิสระแบบพี่ต้องทำไงหรอ? ฟังตอนแรกก็ยิ้ม แต่พอฟังเรื่องหลังจากนั้นแล้วจุกอกมาก 😭 น้องเล่าว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย ทุกวันนี้ต้องหาเงินส่งให้ที่บ้าน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน ตอนกู้กยศ. ที่จะได้เงินค่าครองชีพเดือนละ 3,000 บาท น้องบอกไม่เคยได้ใช้เงินส่วนนั้นเลย ต้องโอนให้แม่เอาไปเลี้ยงหลานที่พี่สาวทิ้งไว้กับดูแลยายที่อายุเยอะมากแล้ว เราตกใจเลยถามว่าตอนเรียนเอาเงินที่ไหนใช้.. น้องบอกว่าอาศัยทำงานพาร์ทไทม์ตอนกลางคืน เป็นเด็กเสิร์ฟ เป็นสาวเชียร์เบียร์ตามร้านเหล้า และรับจ้างทั่วไป เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยจนจบมาได้ คิดว่าเรียนจบมีงานทำแล้วจะเบาลงแต่เปล่าเลย พอมีรายได้ประจำ คชจ.ในบ้านทั้งหมดกลายเป็นน้องที่ต้องรับผิดชอบคนเดียว เดือนไหนแม่ขอเพิ่มก็ต้องกลับไปรับงานเชียร์เบียร์ตอนกลางคืนอีก ไม่งั้นไม่พอค่าห้อง ค่ากิน แถมปีนี้เป็นปีแรกที่ต้องเริ่มจ่ายหนี้ กยศ. คืนอีก อยากไปเที่ยวไหนก็ไม่กล้าไปเพราะกลัวเงินไม่พอใช้ 🥹 น้องหันมาถามเราด้วยแววตาซื่อๆ ว่า "หนูต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะออกจากชีวิตแบบนี้ได้เหรอพี่?" ฟังแล้วพูดไม่ออกเลยอ่ะ เรารู้สึกเลยว่าน้องคงเหนื่อยและสู้มาจนสุดทางแล้วจริงๆ คำว่าอิสระที่บางคนได้มาง่ายๆ แต่กับเด็กคนหนึ่งมันเหมือนปลายทางที่มองไม่เห็น น้องคิดแค่ว่าถ้าวันไหนตัวเองหยุด ทุกคนจะพังกันหมด จนลืมคิดไปว่า.. แล้วตัวน้องเองล่ะ จะพังเมื่อไหร่? 😢 เราเลยแนะนำน้องว่าการเลือกตัวเองและกล้าปฏิเสธบ้าง มันไม่ใช่เรื่องเห็นแก่ตัวนะ เราต้องรู้จักตั้งขอบเขตด้วยว่าช่วยได้เท่าไหร่ ไหวแค่ไหน คนเรากตัญญูได้แต่ต้องไม่ลืมใจดีกับตัวเองด้วย ถ้ามีอะไรไม่สบายใจก็ทักมาคุยได้ตลอด ถึงช่วยได้ไม่เยอะมาก แต่ก็พร้อมจะรับฟังเสมอนะ 😊