این عکسمو دوسش دارم.🙂‍↔️

نمی‌دونن انگار تو رفتی.

کاش مجبور نبودم توی جامعه‌ای زندگی کنم که این‌همه از آدماش خسته‌ام.

رسیدم به جایی که دیگه برای هیچی هم می‌تونم گریه کنم.

آدما خیلی بی‌رحم‌تر از اونین که فکر می‌کنید لطفا توی تخت‌هاتون بمونید،پتو رو بکشید روتون و دیگه به هیچ‌کس امید نداشته باشید.

آدما همون چیزی رو می‌شنون که دلشون می‌خواد بشنون پس خودتونو با توضیح دادن برای کسی که قصد فهمیدنتون رو نداره خسته نکنید.

واقعا هر جا که می‌رم انگار بار گذشته و آینده رو با خودم می‌کشم.

چه شود گر ز ملاقات دوایی سازی خسته‌ای را که دل و دیده به دست تو سپرد

واقعا کاش یاد بگیرید کی سکوت کنید و حرفی نزنید که نگفتنش خیلی محترمانه‌تره.

جای اینکه زندگی کنم، تمام این مدت داشتم به مرگی که توی وجودمه زندگی کردن یاد می‌دادم

امیدوارم این غمی که امروز اندازه‌ی کوهه، یه روز جاشو به شادی‌ای بده که تا چشم کار می‌کنه ادامه داشته باشه.

کاش زندگی هم مثل کتاب‌ها، بالاخره یه جایی به تمام اتفاقاتش معنا می‌داد.

رفته‌ای،و بحران نوشیدن چای بی تو در این خانه مهم‌ترین بحران خاورمیانه است و این احمق‌ها هنوز سر نفت می‌جنگند.

می‌دونم که می‌گذره و تموم می‌شه فقط نمی‌دونم از من، بعد از تموم شدن همه‌ی اینا چی باقی می‌مونه.

هیچ تناقضی تلخ‌تر از این نیست که در چشم دیگران آدم موفقی باشی، اما در خلوت خودت هنوز احساس کنی به اندازه‌ی کافی خوب نیستی.

از من جدا مشو که توام نور دیده‌ای آرام جان و مونس قلب رمیده‌ای

چون ندارم با خلایق الفتی خلق پندارند ما دیوانه‌ا‌یم

عاشقان مستند و ما دیوانه‌ا‌یم عارفان شمعند و ما پروانه‌ا‌یم

چه لذتی بالاتر از اینکه از فردای نیامده نترسی و چایت را با آرامش خیال بنوشی.

حسرت خداحافظی‌ای که هیچ‌وقت فرصت گفتنش رو پیدا نکردم،تا ابد یه گوشه از من باقی می‌مونه.

امیدوارم هم‌مسیر کسی بشم که سکوت‌هامم به اندازه‌ی حرف‌هام براش قابل فهم باشن.