هر اونچه به من آسیب زده /ک/ داشته: زن کرمانی، زن کرجی، زن لک، لوکیمیا، کوید، سکته، کارتر، کلهٔ‌پدرخمینی، حزب‌ کسکش‌‌ توده، علی‌اردشیرکتلت‌لاریجانی، کون طیاره، کینگ‌رضاپهلوی، عکس‌‌ها، خاک، گنجشک‌هاوبچه‌های‌مرده، ولاییون سکولار، دست‌توکه‌می‌کشد‌کمان، کاچی‌به‌از‌هیچی، معرفت کردگار.

همیشه خودم را در پس یک در تنها دیده‌ام.

کام من اندر دل شکست امید در جان نشکند، هم راضیم گر در دلم سرهای پیکان نشکند.

💃اشک در رقص است و ناله در سماع🕺

روز آمد و رفت. و هزاران روز، و هزاران بار. همیشه من ماندنم و تاریکی بزرگ.

تو خواهی ماند و هراس بزرگ. ستون نگاه، و پیچک غم.

احسنت.

ذکر تو به باغ خاطر من، شاخی است که مهرگان ندیده است.

کشمش پلو خیلی ملّی مزه می‌کنه، هر بار تعجب می‌کنم که مازنی و مهجوره.

یک کیفیتی که در خاقانی دوست دارم تقلیل ندادگی نگاهشه. زمونه بده، گذشته بهتر نبوده. مردم بدند، دنیا هم بده. دنیا بده، ولی مهمه. معشوق فاصلهٔ بهشت نیست، فاصلهٔ پناهه. حتی معشوق جان نیست، من در فقدان بی‌جانم. او ز من بدرود رفتی من ز جان بدرودمی.

پاپا امروز چاشت اشک‌مون رو جمع کرد‌‌. ای دل شامرزایی مجروح‌خیز، اهل به دست آور و درمان‌ طلب. بیخود.

تکرار کردم این صد هزار نرگسه بر سقف این حصار، رخسار ما چو نرگس نو زرد کرده‌اند. دیدم که بحث من جداست و حصار در حصار محلی از اعراب نداره، پس گرفتم.

هر غایبی رو از دختر ٣ سالهٔ‌ پسرخاله‌ام جویا بشی، جواب می‌ده: «خوابه.» به جز سگ مادربزرگش؛ ‌‌‌که جواب می‌ده: «بسته‌ئه‌‌‌‌.» این‌ها دقیقا تصور من از وضع انسانی خودمه؛ بسته، و در خواب. غایب.

دردا که دل نماند و بر او نام درد ماند.

از طعم آب و نون خسته شدم، که یعنی از زنده بودن خسته شدم.

به قول معروف، Believe Women