#อำดงเจ้าพี่ #อโยธยาเอยาวดี #AYWD พ่ออยู่หัวนริศวรราชกำลังตั้งใจสะสางกองฏีกาแผนงานต่าง ๆ ที่พระอนุชาคัดกรองแลส่งขึ้นมาให้พระองค์ตัดสินใจ อีกฝากหนึ่งของโต๊ะทรงอักษรเป็นร่างระหงส์ของแม่อยู่หัวคู่บุญคู่บารมีนั่งเฝ้าเป็นกำลังใจให้พระสวามี แต่ด้วยเวลาล่วงเลยมินจีซวาเริ่มอยากแกล้งกวนสมาธิคนตรงหน้าเข้าเสียแล้ว “พ่อไม่สนใจแม่เลย” มินจีซวาเท้าคางมองคนตรงหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงเง้างอน จากนั้นใช้ท้องนิ้วกลางไล้เกลี่ยหลังมือหนาของนริศที่วางพักไว้บนโต๊ะทรงอักษร เกลี่ยลงตั้งแต่ข้อมือลงมาถึงกลางข้อนิ้วของอีกฝ่าย พ่ออยู่หัวนริศไม่ตอบอันใด เพียงวางฏีกาลงและผุดตัวลุกขึ้น เดินจ้ำอ้าวไปช้อนตัวมินจีซวา อุ้มเดินไปยังห้องบรรทม ด้วยความตกใจมินจีซวารีบคว้าลำคอของคนอุ้มไว้เนื่องจากกลัวตก “เดี๋ยวก่อน! ข้าหยอกเล่น ปล่อยข้าลง” “ข้าไม่เล่น ตอนนี้พ่ออยากสนใจแม่แล้ว” “นริศไม่เอา เดี๋ยวราชกิจไม่เสร็จหนา” “ช่างมันปะไร ขอหยอกเย้าแม่ก่อน กิจอื่นพ่อค่อยทำตอนแม่หลับ” เดินมาถึงเตียงบรรทม นริศจึงวางมินจีซวาอย่างเบามือและทิ้งตัวนั่งลงข้างกัน “ฮึ้ย ไม่อยากเรียกว่าพ่อแม่แล้ว ใยเวลาเจ้าใช้ดูเจ้าชู้ยิ่งนัก” “มิใช่ว่าเจ้าพี่เขินฤๅ หืม แม่เขินพ่อฤๅ” เห็นคนงามแก้มขึ้นริ้วแดง นริศหมั่นเขี้ยวจนต้องก้มลงไปฟัดใหริ้วแดงนั้นชัดยิ่งกว่าเดิม “อื้อ เขิน พอได้แล้ว” มินจีซวาที่โดนฟัดแก้มจนตัวเหลวได้แต่นอนหอบหายใจขานรับความพ่ายแพ้ “ไม่อยากพอ ตื่นมาขนาดนี้แล้ว” กลายเป็นนริศที่ส่งสายตาออดอ้อนไปยังมินจีซวาและก้มมองโจงกระเบนตนให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่ามีสิ่งหนึ่งถูกปลุกให้ตื่นแล้ว “เจ้านี่ กลางวันแสก ๆ ไปปิดหน้าต่างลงกลอนให้ดีเสียก่อนไป” มินจีซวามองตาสายตาอีกฝ่ายจนได้รู้ ใบหน้าที่แดงกร่ำแดงยิ่งขึ้นไปอีก แต่ก็มิได้ปฏิเสธคำเชิญชวน — จบ เรียกพ่อแม่น่ารักจัง🥰