işimdeyim gücümdeyim

Özlem Zengin'in Adli Yargı Kura Töreni’ndeki yeğen takdimi zerre kadar şaşırtmadı. Zaten dikkat ettiyseniz, kendisi de cumhurbaşkanına seslenirken bin yıldır her gün aynı şeyi yapıyormuş kadar rahat ve sakindi. İnsanların çoğu kafede çay sipariş ederken bile daha temkinli davranıyor. Gel gelelim bu özgüvenin nedeni Zengin'in kişilik özellikleri, serinkanlılığı falan değil. Söz konusu olan bir "topluluk kültürü"dür. AKP'de rant paylaşımının (mevki-makam dahil) kuralları santimi santimine bellidir ve parti içindeki herkes sanki doğuştan dünyaya öyle gelmişçesine bunu içselleştirmiştir. Rantın büyüğünü, suyun başını tutanlar alır. Onlar kendilerinden sonra en büyük parçayı, yakınlarına dağıtır. Kardeşlere, arkadaşlara, çocuklara, yeğenlere, dayılara, amcalara, kuzenlere parçalar düşer. Pek çok insana garip gelebilir ama bu adet AKP'liler için çok normaldir. "Tabii ki en önce biz, sonra yakınlarımız alacak" gözüyle bakarlar. Ellerinde tuttukları onlar için bir "hak"tır, Allah böyle takdir etmiş, inandıkları için onları nimete boğmuştur. Olmayana, Allah imkân vermemiştir, yaradan bu şekilde takdir etmiştir. İnsanı insan yapan temel elementlerden empati yeteneği de bu ideolojik yaklaşımları nedeniyle tamamen köreltmiştir. Dolayısıyla genellikle ahlaken herhangi bir rahatsızlık hissetmez ve yanlış bir şey yaptıklarını düşünmezler. Onların ölçü aldıkları şey modern devletin işleme sistematiği, medeniyetin bugüne kadar biriktirdiği toplumsal değerler değil, kendi primitif gelenekleridir. İşin vahim tarafı, bu ahlak anlayışının AKP'li yıllar boyunca çapının ve etki alanının genişleyip toplumsal tabana yayılması, neredeyse halkın önemli bir kısmı için "norm"a dönüşmesidir. O yüzden sizin gözünüze garip gelen şeyleri öyle uluorta dile getirmekten çekinmiyorlar. Çocukluğunu bu düzende geçirmiş, eğitimini ve kültürünü de aynı tedrisattan almış "Arifcim" de ayağa kalkıp gülümsüyor. Çünkü onun gibiler "hakkı olanı" alıyor ve musluk çalışmaya devam ediyor.