Mihraç Ural ismini ilk kez Suriye’de, İdlib kırsalındaki Hırbet El Coz kasabasında duydum. Bir odadaydık. Gazla çalışan soba gürül gürül yanıyordu. O gün orada, Suriye iç savaşını sahadan takip eden bir avuç gazeteciden biri olarak yerel bir komutanla röportaj yapıyordum. Suriye’deki savaşın insanları hangi saflara sürüklediğini, kimlerin kiminle savaştığını, sınırın öte tarafında olup bitenleri anlamaya çalışıyordum. Bir gazetecinin sorabileceği sorularla meşguldüm: Kim, neden, kimin adına, ne uğruna? Sonra telsizden bir haber geldi. Türkiye’den kaçak yollarla Suriye’ye geçmeye çalışan bir “ŞEBBİHA” yakalanmıştı. O yıllarda şebbiha kelimesi, haberlerin içinde insanüstü bir korku nesnesine dönüştürülmüştü. İri kaslar, dev gövdeler, zalimliğin karanlık portreleri… Bir savaşın kendisini anlatmakta zorlanan medya, aktörleri bir “canavara” dönüştürerek anlatmayı seçer. Canavarları tasvir etmek kolaydır. Onların nasıl ortaya çıktığını, kimler tarafından beslendiğini sormak daha zordur. Komutan bana dönüp, “Gelmek ister misin?” diye sordu. Gitmemek olmazdı. Gittim. Odaya girdiğimizde komutan, “Şebbiha nerede?” diye sordu. Odadaki iki muhalif, cevap vermek yerine gözleriyle çocuğu işaret etti. Şebbiha dedikleri bir çocuktu. Savaşın bütün korkunçluğunu bir anlığına durdurup yüzümüze gösteren sahneler olur. O gün gördüğüm şey tam olarak böyle bir sahneydi. Bir çocuğun yüzüne bakıyordum. Savaşın kime ne yaptığını anlatan raporlar ve büyük analizler bir yana, o yüz insanın aklında kalmaya yetiyordu. Çocuk, Suriye sınırındaki bir şehirde yaşıyordu. Ailesini, evini, bildiği hayatı bırakıp Suriye’ye gelmişti. Gece karanlığında yolunu kaybetmiş, gideceği yere ulaşamadan muhalifler tarafından yakalanmıştı. Amacı, çevresinden “Büyük komutan”, “halk önderi” diye duyduğu Mihraç Ural’ın grubuna katılmaktı. Muhalifler çocuğun köyünü öğrendi. Köy muhtarını aradılar. Bir süre sonra muhtar ve beraberindeki birkaç kişi geldi. (O zamanlar sınır geçişi daha “kolaydı”). Çocuğu alıp ailesine teslim etmek üzere götürdüler. Bu hikayeyi o zaman çalıştığım basın kuruluşunda yayınlamamıştık. Mezhepsel fay hatlarının bu kadar kızgınlaştığı, ülkenin “batısında” bilinmese daha iyiydi. Bir haberin yalnızca bilgi vermediğini, bazen insanların hayatına dokunduğunu, de zaten yanmakta olan bir ateşe benzin dökebildiğini görmüştüm. Hırbet El Coz’daki o karşılaşmadan sonra Ural’ı araştırmaya başladım. O günlerde konuştuğum, ordudan firar etmiş ancak muhaliflere de katılmak istememiş eski bir subay, Ural’ın örgütünün Suriye istihbaratının yönlendirmesiyle hareket ettiğini anlatmıştı. Çeşitli ülkelerden militan temin edildiğini, sınır boyundaki bazı yerlerin bu faaliyetler için merkez olarak kullanıldığını söylüyordu. Mihraç Ural’ın adı, Suriye’de 2013 yılında Banyas ve Bayda’da yaşanan katliamlarla da anıldı. Banyas ve Bayda’yı anlatırken kelimelerin yetersizliğine sığınmak istemiyorum. Çünkü “katliam” kelimesini öylesine sık kullanıyoruz ki kelimenin içindeki dehşet aşınıyor. Bugün, Mihraç Ural, yurt dışına kaçmaya çalışırken Suriye’de yakalandı. Haberin karşısında durup geçmişe baktım. Bir zamanlar, gaz sobasının başında, iki muhalifin gözleriyle işaret ettiği o çocuğu hatırladım. Çocuğun yüzünü… Odayı, sobanın sesini, komutanın sorusunu hatırlıyorum. Sonra Hatay’daki cenazeleri, Reyhanlı’nın acısını, Suriye’nin birbirine karışmış hikâyelerini. Ural’ın yakalanması, ölenleri geri getirmeyecek. Reyhanlı’da boş kalan evleri doldurmayacak. Banyas ve Bayda’da hayatları ellerinden alınan kadınları, çocukları, erkekleri yeniden hayata döndürmeyecek. Sınırın iki tarafında birbirine düşman edilen insanlara kaybettikleri yılları geri vermeyecek. Bir adamın yakalanmasıyla bitmeyecek kadar büyük bir hikâyeden söz ediyoruz.