Ravcast | راوکست retweeted
راوکست برای ما فقط کار نبود
براش شب بیداری کشیدیم، ذوق کردیم، بزرگش کردیم مثل بچهمون ولی با این وضعیت اینترنت همه چی فلج شده
کاری که سالها براش جون کندیم رسیده به جایی که حتی معلوم نیست فرداش چی میشه
اگر تقدیر خواست و زنده ماندی، قلم بردار و به دنیا بگو اینان به روزگار ما چه آوردند.
این کمال آمال و آرزوی یارانی بود که درمیان بازوان ما جان دادند.
آری چنین بود غایت خواسته برادران و دوستان واقعی ما، آرزوی مردان بیشماری که گویی از ازل نامی نداشتند و شماره ای معرف هویتشان بود.
Ravcast | راوکست retweeted
میخوای نسل آینده رو نجات بدی؟ بهشون کتاب بده.
یادتونه چقدر استرس کتابخونه داشتم
موسسه طلوع بینشانها یه کمپین راه انداخته به اسم بوک بانک که کتاب و کتابخانه جمع میکنن و در مناطقی که دسترسی به کتاب ندارن برپا میکنن. هر جا هستی یک چراغ روشن کنید.
من چندتا پوستر از آدرسها میذارم
دموكراسى از تبليغ بهتر براى تفكر خودمون و نمايش مزاياش شكل ميگيره، و ديكتاتورى از تخريب ديگران براى بهتر نشون دادن يا حذف كردن همه رقبا.
آدمها وقتی بیچونوچرا به باورهاشون میچسبن درواقع آزادیشون را با دست خودشون گرو میذارن، هیچ زندانی خطرناکتر از ذهنی نیست که جرئت بهچالشکشیدن تفکراتش را از دست داده باشه.
در اپیزود جدید راوکست " قهرمان " داستان زندگی مردی را روایت کردیم که در روزهای پرتنش اروپا که منتهی به جنگ جهانی دوم بود، جان بیش ۶۶۰ کودک را از قطار مرگ نجات داد!
📌از لینک زیر بشنوید :
ravcast.ir/episodes/nicholas…
جوانیمون مثل شمعی بود که قبل از اینکه روشنایی بده توی دود و خاکستر تباه شد.
#مکانیسم_ماشه
اگه داد و بیداد کردن تو بحث و گفتگو نشونه منطق و حرف حقه پس احتمالا گاوهای طویله همشون فیلسوف و اندیشمندن!
خری را گفتند : احوالت چون است؟
گفت : خوراکم کم و کارم زیاد است، ولیکن مطیع و شاکرم.
گفتند : حقا که خری!
قوم و زبان و فرهنگهای مختلف گنجینهای ارزشمند برای ایرانند، اما وقتی همین تنوع به ابزاری برای تفرقه تبدیل بشه چیزی جز ضعف و فروپاشی نداره. تاریخ یک درس مهم به ما میده: تنها راه بقا اتحاده...
آزاد زیستن یعنی خودت باشی، نه آنطور که دیگران میخواهند. بدون ترس انتخاب کنی، مسئولیت بپذیری و شجاعانه رویاهایت را دنبال کنی.
هر روز که میگذره انگار روزهامون تاریکتر میشه، فردامون از امروز بدتر، امروز از دیروز، دیروز از هفته پیش و هفته پیش از ماهی که گذشت. انگار مسیرمان نه به سمت آینده که سمت سقوطه و ما تماشاگران خاموش این سقوط با بیتفاوتی از کنار آن میگذریم، انگار که این تاریکی سرنوشت محتوم ما باشد









