BİR DE ANLAMI OLSUN, ÖYLE Mİ? Hayatın anlamını arayan, bu arayış üzerine üst perdeden kitaplar yazan bir varlıktan söz ediyoruz… “Dünyada varı neylerem Ezel ahır ki ölümdür Üç beş arşın ağım ola” yeter diyor Âşık Elesker… Ağ, beyaz bez. Kefen. Anadolu’da buna Amerikan bezi de derler. İnsan dünyadan ayrılmaya hazırlanırken dünyadan son bir şey istiyor. Birkaç metre kumaş. İstenen küçülüyor ama istemek sürüyor. Giderken bile bir şeyimiz olsun istiyoruz. Japonya’da 2025’te yetişkinler için üretilen bez ve emici pedlerin sayısı yaklaşık 10,5 milyar, bebek bezlerinin sayısı 7,1 milyar. Yetişkinlerinki yaklaşık yüzde 48 daha fazla. Ömrün başında altımızı bağlıyorlar; sonunda üstümüzü örtüyorlar. Arada da kimseye muhtaç olmadığımıza dair büyük laflar ediyoruz. Karapapaklar “kefen parası” der buna... İnsan kendi yokluğu için bir şey biriktiriyor. Kullanıldığını göremeyeceği bir parayı, giydiğini bilemeyeceği bir kumaşa ayırıyor. Artık hiçbir şeye sahip olamayacağı ana, kendisinin olacak bir şey hazırlıyor. Çocuğuna “Aldığın tişörtü bir kere bile giymedin!” diye çıkışan anne, kendi kefen parasına dokundurtmuyor. Kendi arzumuzun adı tedbir oluyor; gençlerinkinin adı müsriflik. Üstelik gençlerin yaşayacağı dünyayı da kendi ölçülerimize göre biçmeye çalışıyoruz. Biz içinde bulunmayacağız ama üstümüze tam otursun istiyoruz. Kendisinin bulunmayacağı bir geleceğe bile iyelik ekiyle uzanıyor. “Ben”in olmayacağı yerde hâlâ bir “benim” olsun istiyor. Bütün ağırbaşlılığımızın altından bir yakınma yükseliyor: “Öldükten sonra bile şefkat görmeyeceksem, yaşarken bütün bu saçmalıklara niye katlanıyorum?” “Ölürsem kabrime gelme, istemem…” diyor öbürü. Dünyadan ayrılıyoruz, ziyaretçi listesini hâlâ biz hazırlıyoruz. Pes! Ölsek de son söz bizim olsun, öyle mi? “İstemem” derken bile seslendiğimiz biri var. Kırgınlık, kendi yokluğumuzu anlattığımız cümlede de bir muhatap buluyor. Çektiklerim boşa gitmesin, yaşamış olmam birinin gözünde kıymet bulsun, yokluğum birine dokunsun. İnsan kendi yokluğunu tasarlarken bile kendisini o sahneden bütünüyle çıkaramıyor. Ardından bakılmasını istiyor. Anlam arayışımızdaki narsistik pay da burada beliriyor: Yaşamış olmak yetmiyor; yaşamışlığımızın ayrıca önemli olmasını istiyoruz. Benim acımın bir hikmeti, benim kaybımın bir karşılığı, benim hayatımın bir açıklaması olsun… Bu isteği güzel cümlelerle estetize ediyor, kavramlarla inceltiyor, gerekçelerle akla uygun hâle getiriyoruz. Şimdi birkaç metre bezden insanın varoluşuna uzanan bu yazıda ben de aynı şeyi yapıyorum. Bir kumaşı kumaş olarak bırakamıyor, ona da kendime de bir anlam yetiştirmeye çalışıyorum. Yaşıyoruz işte, ekmeği tuza banıp yer gibi. Niye zorluyorsun be adam? Güzelbahçe Sohbetleri, 2026 (Dipnot: Ölürsem kabrime gelme istemem / Okuyan: Sevim Tanürek)