吟霖

หนึ่งคำรณแล้วจรจาก สองก้าวย่างดั่งหนึ่งโอภาส ยาตร์สามนั้นคือสิ้นพิพากษ์ ———ผู้ธำรงอยู่ในอนธการ เฉกคนเขลาเร้นลี้จากแสงสุริฉาย มิวายเมามายในแสงแถง ลมวัสสาคำรามครืนครั่น เถลิงนามผู้เมามายในอรุณอับ หยินหลิน，吟霖

“อืม…” นิ่งคิด เคล้าด้วยเสียงครวญ คล้ายว่ากำลังมีบางสิ่งในใจ

คราหนึ่งปรากฏซึ่งแสงไฟ ประกายวาบ ณ จุดหนึ่ง แล้วหายไปตลอดกาล—ไม่สิ กล่าวว่าเป็นปรากฏการณ์หายากก็ว่าได้กระมัง? เช่นตอนนี้ ที่หยินหลินหายจากสายตาของผู้คนอีกครั้ง

“ฉันขอได้หรือเปล่า?”

โชคชะตาพลันบรรจบ เราได้กลับมาพบกันอีกครา—เมื่อเสียงฟ้าคำราม ณ สนธยาย่ำ “ไม่บ่อยนักที่ฉันกับหุ่นเชิดจะปรากฏตัว เว้นแต่ว่าจะมีเหตุอะไร” “ส่วนคราวนี้หรือ? อยากสัมผัสกับแสงตะวันก่อนมันดับลงกระมัง”

แสงไฟ คราหนึ่งซึ่งได้ยลแสงไฟ เพียงพริบตาเดียวกลับละหายจากสายตาไปแล้ว หลงเหลือเพียงแต่เงา แลเสียงของอัสนีคำรณ

เจ้าหน้าที่ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลใด ๆ ได้ เพื่อประโยชน์สุขในการปฏิบัติงาน แลเพื่อประโยชน์สุขของเธอด้วยเช่นกัน "นอกจากชื่อแล้ว คงไม่จำเป็นต้องรู้มากกว่านี้" เพียงสองพยางค์ หยินหลิน—ก็มากเพียงพอที่สามารถรับรู้ได้ว่าเจ้าหน้าที่ท่านนี้เก็บงำบางอย่างไว้มากมายเกินกว่าสองพยางค์นี้นัก

ไม่ยินดีต่อเสียงอึกทึก ไม่ยินร้ายต่อสิ่งสงัด ขอแค่ภารกิจเสร็จสิ้น—ต่อให้ต้องใช้วิธีใด ก็จะทำให้ลุแก่เป้าหมาย ลมวัสสา—ปรวนแปรเกินคาด ยากหยั่งถึงด้วยหมอกแลหยาดฝน สิ่งเดียวที่ประจักษ์ คงเป็นการทำงานอันแม่นยำ

กะพริบตาเพียงครากลับกลายเป็นว่าทุกสิ่งเงียบสงัดราวมิเคยอุบัติ พลิกผันจากทิวาเป็นราตรี พลิกผันจากชีวิตเป็นความตาย ดั่งเส้นด้ายซึ่งยึดโยงหุ่นกระบอกไว้ให้เชิดเดินตามนายสั่ง หุ่นเชิดของลมวัสสาเองก็เป็นเช่นนั้น

อันเนื้อแท้ของสิ่งที่ขานตนว่าหนึ่งชีวิต ยากจักเปลี่ยนแปร ดังนั้นการแกะรอยหรือแม้นแต่สืบสาวย่อมง่ายดาย เพราะยากจักเปลี่ยนแปร ต่อให้ตบตาหรือตลบแตลง ย่อมปรากฏเป็นเช่นเดิม ดังนั้น “มันไม่ง่ายเลยที่จะปกปิดสีสันที่แท้จริง”

คำรณแล้วหนึ่งครา ยามอสนีได้บาตลง ผู้ธำรงในอนธการมิแม้นแต่ยินเสียงครืนครั่น ท่าทียังคงนิ่งนอนใจ—แน่ว่ามิได้เป็นเช่นนั้น