Noura

کهن دیارا کهن دیارا، دیار یارا، دل از تو کندم، ولی ندانم که گر گریزم کجا گریزم و گر بمانم کجا بمانم؟

-قرار نیست همیشه جواب همه‌ی سوالا رو داشتی باشی و این ایرادی نداره.

بوی کیک سیب و دارچینی که درست کردیم تو اتاق پیچیده. زندگی بو داره مثلا میتونه بوی دارچین باشه!

به ابرها نگاه میکنم و به حرفی که نسترن دو هفته پیش بهم گفت فکر میکنم؛« نورا خیلی همه‌ی تصمیمات رو با قلبت میگیری، یکمم از مغزت استفاده کن».

عکس گرفتن از دست‌ها رو دوست دارم، چون دست‌ها قصه دارن.

بعد از همه‌ی ترس‌هات، زیر سایه‌ی یک درخت سرو منتظرتم.

به سمت کلاس می‌روم در بین راه حتی اگر یک نفر به من بگویید بیا بریم بیرون بازم نمیرم چون غیبت ندارم دیگه.😭

عاشق پست فرستادن به آدمها راجع به مشکلاتیم که بهم گفتن، که بگم ببین حواسم بهت هست. (یه هفته‌س هر پستی که به یبوست ربط داره رو برای یگانه میفرستم)

قبلا بازی نمیکردم مگر اینکه مطمئن باشم حتما میبرم ولی الان بازی میکنم چون اگه بهت خوش بگذره هم برنده‌ای.

راستش دلم برای غرق شدن توی لحظه ها تنگ شده، همیشه هم غرق شدن بد نیست. -همینطور دلم برای چیز کیک درست کردن تنگ شده چون بامزه‌س واقعا.

فکر میکنی یادت رفته، یهو میبینی نه هنوز یادته هنوز هست.

سه ساعت میشینم با دوستام صحبت میکنم بعد همون کاری که میگم نکنن رو خودم می‌کنم. آفرین.

یه وقتایی یه کارایی میکنم جدی به عقل خودم شک می‌کنم.

خیلی خوشحالم به اون بچه‌ی هیجده ساله‌ی کنکوری که ‌فقط مرگ رو تنفس میکرد فرصت زیستن دادم تا بشه نورای بیست و یک ساله‌ای که لبریز از عشق به زندگیه.

آدمایی که به خودشون زحمت فهمیدن رو نمیدن واقعا کله‌م رو نامناسب می‌کنن.

کاش همیشه بتونم زندگی رو قشنگ ببینم حتی اگه شده از گوشه‌ی چشمم.

بارون باریده و هوا ابریه یه پام تو بوته یکی تو گچ دارم Sweater weather رو گوش میدم و میرم کلاس هنوزم به نظرم زندگی قشنگ و جالبه:)

با صدای بارون از خواب بیدار شدم چون بارونه اشکال نداره:)

بله بلند پروازم ترجیح میدم از طبقه‌ی هفتم آسمون سقوط کنم و بالامو از دست بدم تا اینکه از ترس پرواز کردن به شاخه بچسبم و تموم عمر به آسمون زل بزنم.