دیب

نه کسکش ۲۵ سالگی برای هیچی دیر نیست.

رختکن بازنده‌ها رو گوش میدی و پرات میریزه از اینکه آدما چه چیزایی رو از سر گذروندن و هنوز زنده‌ان.

خونه‌ی رفیقت خیلی جای جالبیه، گرسنته میری بهت غذارسانی میکنه برمیگردی، میتونی هم برنگردی.

خسته شدم از اینکه همیشه تا مرز رسیدن میرم و نمیشه

نمیدونم چندبار دیگه باید بخوره تو صورتم تا دیگه به هیچکس اعتماد نکنم.

نشون ندیم چیکار کنیم پس؟ با اونی که بابامون میگه ازدواج کنیم؟

برای من هنوز شنبه نیست، من تو باقرزاده‌ام.

دیگه امتحان ندارم، دراما میخوام