polo cocto

Jestem warszawskim słoikiem. W moim środowisku zawodowym właściwie nie ma osób wspierających prawicę. O polityce w pracy przeważnie nie rozmawiam. Nie ukrywam swoich poglądów, ale wiem, że ich publiczne wyrażanie wiąże się dla mnie z realnym ryzykiem biznesowym. Sprawę Trybunału traktuję śmiertelnie poważnie. Wstaję codziennie o piątej rano, pracuję do późnego wieczora, a potem, już po zmroku, jadę pod TK. Staram się być tam niemal codziennie, choćby na chwilę. Żeby swoją obecnością pokazać, że ta sprawa jest ważna. Dlatego kiedy widzę przebieranki, śpiewy i świetnie bawiących się ludzi Republiki, czuję głębokie zgorszenie. Ja za swoje zaangażowanie płacę czasem, wysiłkiem i ryzykiem zawodowym. Ludzie, którzy robią z tego widowisko, budują na tym swoją rozpoznawalność, oglądalność i pozycję polityczną. Dla mnie to koszt. Dla nich zysk. A kiedy protestują przeciwko temu ludzie traktujący sprawę poważnie, słyszą od posła Wójcika o siedzeniu w ciepłych kapciach przed telewizorem. To jest haniebne. W ten sposób depcze się zaangażowanie ludzi, którzy przychodzą tam z poczucia odpowiedzialności i niczego na tym nie zyskują. Po tych scenach zastanawiam się, czy dalej tam przyjeżdżać. Nie straciłem przekonania o wadze tej sprawy. Straciłem za to zaufanie do ludzi, którzy robią z niej takie widowisko.