ความสัมพันธ์แม่งเปราะบางจริง ถ้าเราเผลอทำเหมือนพยายามผลักใครออกจากวงโคจรก็ต้องขอโทษจริงๆ แต่สุขภาพจิตเราสำคัญกว่า
พยายามปลอบตัวเองว่าชีวิตจะไม่สิ้นสุดที่ตรงนี้ ไม่ได้อยู่ตรงนี้ตลอดไป แต่คือมองภาพในหัวไม่ออกเลยว่าควรทำยังไงต่อ
คิดว่าเปล่าประโยชน์ถ้าต้องอธิบายซ้ำๆกับคนที่รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ฟัง ก็เลยเลือกเงียบ แล้วปล่อยให้ใจสลายเอง ช่างมันเอง
สิ่งที่เกลียดที่สุดคืออะไรรู้ปะ คือการไม่รักษาน้ำใจคนใกล้ตัว คิดว่ากับคนใกล้ตัวจะพูดจะทำลายน้ำใจยังไงก็ได้ เพราะคำว่า พูดเล่น
แล้วรู้ปะ ว่า พูดเล่น เนี่ย แม่งโคตรแผลในใจ
คิดวนไปวนมาแล้วก็พบว่าเราเปลี่ยนใครไม่ได้อะ อาจจะเปลี่ยนได้ที่ตัวเอง ไม่เอาตัวเองไปเสียความรู้สึกบ่อยๆ ครั้งเดียวพอ
เวลาพยายามบอกตัวเองหรือเวลาคนอื่นบอกว่า ช่างเถอะ อย่าใส่ใจ อย่าคิดมาก ลึกๆก็คือเถียงตัวเองตลอดว่าจะทำได้เหรอวะ ในเมื่อเนเจอร์เป็นคนคิดเยอะ คิดมาก มันจะห้ามไม่ให้คิดได้จริงเหรอ หรือมันเป็นแค่คำปลอบเฉยๆ
ไม่ค่อยอยากบ่นอะไรกับใครเลย จริงๆนะ เหมือนว่าไม่ใช่ทุกคนจะอยากฟังทุกเรื่องทุกความไม่สบายใจของคนอื่น ถ้าเล่าแล้วเขารับแบบแกนๆหรือเขา ignore ไม่เล่าแล้วปล่อยมันไปจะเสียใจน้อยกว่า
รู้สึกว่าตั้งแต่เริ่มทำงานคือมี bad day เยอะมาก ทั้งๆที่เมื่อก่อนสภาพจิตใจดีกว่านี้ อะไรกันวะ นี่คือสเตปของการเป็นผู้ใหญ่เหรอ เป็นผู้ใหญ่ต้องเจอคนประสาทแดกเยอะๆเหรอ
