Phugun 🐾✨

คนในวงการ BDSM บางคน (Not all) แยกไม่ออกในเรื่องของความสัมพันธ์เชิงอำนาจ การให้เกียรติ การละเมิด รวมถึงการสร้างบาดแผลให้คนอื่น มิติพวกนี้มันทำงานได้เสมอโดยไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงศีลธรรมหรือความเป็นมนุษย์ในขณะอยู่ในซีนเพลย์ มันเป็นเรื่องที่ยินยอมให้เกิดขึ้นได้เมื่อมีการตกลง แต่การแสดงพฤติกรรมเหล่านี้นอกซีนเพลย์ล่ะ มันคืออะไร (เราคือถังขยะของคุณหรือเปล่า) เพราะสังคมมันโหดร้ายหรือเปล่านะ? เพราะพื้นฐานของการเติบโตมันทำร้ายคุณมาหรือเปล่านะ? แต่การแสดงพฤติกรรมที่กล่าวมาข้างต้นกับสถานการณ์นอกซีนเพลย์ ต่อให้จะแสดงพฤติกรรมเหล่านั้นกับคนในคอมมูนิตี้ที่คุ้นเคยในเรื่องของ Power dynamic ด้วยกัน มันก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะยินยอมพร้อมใจที่จะเจอกับการสิ่งต่าง ๆ เหล่านั้น (Disclaimer: เนื้อหานี้เขียนขึ้นเพื่อระบายอารมณ์ ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงเพื่อนฝูงคนใด) หรือแม้แต่ความ Toxic เองก็ตาม รบกวนอย่าเอาปมในชีวิตตัวเองไปสร้างบาดแผลให้กับคนอื่นเลย ทุกคนต่างก็เป็นมนุษย์ สิ่งที่คนในสังคมไหน ๆ ต้องการ ล้วนคือการโอบอุ้ม ไม่ใช่บาดแผล มาอยู่ในสังคมนี้ด้วยความปลอดภัยกันเถอะ อย่าสร้างแผลให้ใครต้องมารู้สึกแย่ไปตลอดชีวิตเลย มันลึกจนทำให้เขาก้าวต่อไปไหนไม่ได้ บางทีก็แอบตั้งคำถามนะว่า คนที่ไปสร้างบาดแผลให้คนอื่นแล้วยังใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขนี่ เขาเคยผ่านกระบวนการไตร่ตรองบ้างหรือเปล่า รู้สึกผิดบ้างไหม เคยจริงใจในการสำนึกและขอโทษบ้างหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ความเห็นอกเห็นใจและความเมตตายังคงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก โดยเฉพาะกับมนุษย์ที่มีบาดแผลเหวอะหวะ โดยเฉพาะกับมนุษย์ที่ไม่เคยถูกโอบอุ้มและต้องหมั่นจัดการตัวเองอยู่เสมอเมื่อกำลังเผชิญหน้ากับอะไรบางอย่าง ไม่คิดว่าตัวเองจะต้องออกมาสื่อสารอะไรแบบนี้ เพราะมันเป็นความเจ็บปวดที่ไม่ได้ต้องการให้ใครมาเห็นใจ โอบกอด หรือสงสาร แต่สิ่งที่ทำได้มากที่สุดคือการไม่ไปละเมิดหรือทำร้ายใครก็พอ(มั้ง) พอดีกำลังนั่งอ่านวิจัย อ่านไปแล้วก็มีอารมณ์ร่วม ถ้าใครอ่านมาถึงบรรทัดนี้ ก็คงจะรู้ว่า เอาอีกแล้วสินะ..