ภายในห้องทำงานขนาดแคบที่ถูกปิดกั้นด้วยเทปสีเหลืองสกรีนอักษรเตือนภัย บรรยากาศฉุนกึกไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มแห้งกรัง ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นผิดปกติ ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่สะดวก ธาม นายตำรวจหนุ่มเจ้าของคดีในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอสองเม็ด แขนเสื้อถูกถกขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นล่องกล้ามเนื้อชัดเจน เขายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ตาย ดวงตาคมกริบค่อย ๆ กวาดมองรายละเอียดทีละจุด ตั้งแต่แก้วกาแฟที่เย็นชืด คีย์บอร์ดที่มีคราบฝุ่นบาง ๆ ไปจนถึงหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างค้างอยู่กลางความมืดมัวของห้อง “ไม่พบลายนิ้วมือของผู้ต้องสงสัยบนคีย์บอร์ดเลยครับ” “แน่ใจ?” “ครับ ตรวจแล้วสองรอบ ไม่มีแม้แต่รอยเดียว” “งั้นแปลว่าเขาใส่ถุงมือ?” “น่าจะเป็นแบบนั้นครับ” ธามเงียบไปครู่หนึ่ง เขายืดตัวขึ้นถอนหายใจแผ่วเบาจนอกกว้างเคลื่อนไหว ก่อนจะก้าวขาเดินกลับไปหยุดอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ บนหน้าจอยังคงปรากฏไฟล์เอกสารที่ผู้ตายเปิดค้างไว้ เคอร์เซอร์สีดำยังคงส่องประกายวับแวมอยู่หลังตัวอักษรสุดท้ายที่ถูกพิมพ์ไว้เพียงไม่กี่ตัว ก่อนที่ชีวิตของผู้ตายจะหยุดลงอย่างกะทันหัน ธามจ้องมองมันอยู่นาน นัยน์ตาสะท้อนแสงสีฟ้าจากมอนิเตอร์ “ถ้าใส่ถุงมือ…” สติสัมปชัญญะสั่งให้เขาหยิบรูปถ่ายที่ปริ้นท์จากกล้องวงจรปิดขึ้นมาดูอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผ่นกระดาษเบา ๆ ภาพผู้ต้องสงสัยกำลังนั่งแผ่หลังอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ปรากฏชัด หญิงสาวคนนั้นไม่ได้สวมถุงมือแต่อย่างใด มือทั้งสองข้างของเธอวางพาดอยู่บนแป้นพิมพ์อย่างชัดเจน “ไม่ใช่ถุงมือ” “อะไรนะครับ?” เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้วสงสัย ธามใช้นิ้วชี้ไปยังเล็บสีดำเงาที่ถูกต่อยาวเป็นพิเศษจากปลายนิ้วของผู้ต้องสงสัย แสงไฟตกกระทบรอยนูนบนแผ่นกระดาษ “เธอใช้เล็บเจลพิมพ์” ความเงียบเชียบอันชวนอึดอัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ละอองความเย็นจากเครื่องปรับอากาศกระแทกผิวจนรู้สึกวูบวาบ แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันพูดอะไร เสียงก้าวเท้าเบา ๆ ทว่ามั่นคงก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “ถ้าอย่างนั้นก็มีปัญหาใหญ่แล้ว” ธามหมุนตัวหันกลับไปตามต้นเสียง ชายหนุ่มร่างโปร่งบางในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาครอบทับชุดลำลองยืนตระหง่านอยู่ตรงขอบประตู เรือนร่างสมส่วนและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ผสมกลิ่นสบู่หอมประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูกธาม เขาคือ คิณ แพทย์นิติเวชประจำศูนย์ชันสูตรผู้มีใบหน้าเรียบเนียน นัยน์ตาเฉียบแหลม มักจะมองทุกอย่างผ่านหลักวิทยาศาสตร์อย่างมีเหตุผล คิณเพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนใกล้ ๆ ในระยะที่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “ปัญหาอะไร?” คิณไม่ตอบในทันที เขายกมือที่สวมถุงมือยางสีฟ้า ยื่นถุงซิปล็อคใส่หลักฐานใบหนึ่งมาตรงหน้าธาม ปลายส้นเท้าก้าวขยับข้ามเส้นเทปสีเหลืองเข้ามาจนระยะห่างระหว่างสารวัตรหนุ่มกับหมอนิติเวชลดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “เพราะเราเจอรอยเล็บเจลบนคีย์บอร์ด” “แล้ว?” “มันไม่ได้อยู่บนปุ่มที่เธอพิมพ์ มันอยู่บนปุ่มที่คนตายพยายามกดก่อนเสียชีวิต รอยประทับของเล็บเจลกระแทกจมลงไปลึกกว่าปกติ เหมือนเป็นการจิ้มซ้ำ ๆ ในช่วงสุดท้ายของชีวิต” ธามนิ่งไป หัวใจกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หกปุ่ม…หกตัวอักษร… และเมื่อนำคราบรอยเล็บเจลที่กะเทาะติดอยู่บนหกปุ่มนั้นมาเรียงต่อกัน ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์กลับไม่ใช่ชื่อหรือเบาะแสของฆาตกร แต่เป็นประโยคสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวที่ชวนให้สันหลังวาบ “อย่าไว้ใจตำรวจ” ธามค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองคิณอีกครั้ง นัยน์ตาคู่คมสะท้อนความระแวงและสายตาปกป้องที่ก่อตัวขึ้นช้า ๆ คิณยังคงยืนจ้องมองนายตำรวจหนุ่มด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ระยะห่างเต็มไปด้วยความสงสัยทำให้เสียงหัวใจเต้นตึกตักดังชัดเจนขึ้นในความเงียบ เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา มีเพียงสายตาที่ประสานกันท่ามกลางความเย็นเยือกของห้องจุดเกิดเหตุ เพราะในห้องทำงานปิดตายแห่งนี้…คนที่สวมเครื่องแบบตำรวจยืนอยู่ตรงนี้ มีเพียงธามและลูกน้องอีกสองคนเท่านั้น