Bahçemi baştan ekiyorum; bu mevsimin emeği de tohumu da yalnızca bana ait. Kapıdan kim girer kim çıkar, hesabını tutmuyorum. Ama bir gün iyi yürekli biri çıkagelir ve bunu gerçekten hak ederse, ilk açan çiçeğimi ona armağan ederim. —Emre Valez

Kalite, kimse bakmazken de yanan bir lambadır. Kapıyı kapatırken çıkardığı sesin inceliğinde saklıdır; sustuğu yerde, konuştuğu yerde, geri çekildiği yerde. Yağmurda ıslanan birine uzattığı şemsiyede, karşısındakinin cümlesini bitirmesine tanıdığı sabırda, “özür dilerim” diyebilecek kadar büyük olmasında yatar. Alkışsız bir odada tuttuğu sözde, yorgun bir salı akşamı bile aynı nezaketle verdiği selamda, kimsenin görmediği çöpü yerden alışında gizlidir. Hesap yapmadan yaptığı iyilikte, kazanamayacağı bir tartışmayı nazikçe bırakışında, eksik yanını saklamadan yaşayışında da vardır. Kalite bir günlük şimşek değildir; her akşam yeniden, aynı özenle yakılan o küçük lambadır. Her gün, yeniden. İyi bak, iyi gör ve kaçırma... —Emre Valez

Denizcan Aktaş, o kadar beni anlatmışsın ki teşekkür ediyorum kardeşim...

Kurt, eşini ilk bakışta değil, ilk kışta seçer. Yaz herkese cömerttir: av bolken, orman genişken, geceler kısayken kimin yanında durduğunu bilmek kolaydır. Ama kar bastığında, izler silindiğinde, açlık sabrı sınadığında, bir canlının gerçekte kimi yanına aldığı ortaya çıkar. Kurt bunu bilir. Bu yüzden acele etmez, ama bir kez karar verdi mi geri dönmez. O karardan sonra ormanın bütün kapıları açık kalır. Başka sürüler vardır, başka kokular, daha kolay yollar. Kurt bunların hiçbirine düşman değildir, sadece hiçbirine yönelmez. Çünkü onun için sadakat bir yasaya uymak değil, bir yöne alışmaktır. Her sabah uyanır ve yeniden aynı ayak izinin yanına basar. Söz vermez, yemin etmez; sadece her gün aynı şeyi yapar ve bir gün dönüp baktığında koca bir ömrün o küçük tekrarlardan örüldüğünü görür. İnsan sevgiyi çoğu zaman bir duygu sanır: gelir, yükselir, söner. Kurt ise onu bir eylem olarak yaşar: seçtiğine, seçilmiş kalması için her gün yeniden emek vermek. Belki de asıl fark buradadır. Bizde seçmek bir andır, onda bir süreçtir. Bir kez seçersin, sonra bütün ömrün o seçimi haklı çıkarmakla geçer. Bazı yürekler sık sevmez. Çok sevmez de değildir; sadece bir kez sever, ama bütün kış boyunca. —Emre Valez

Tohumu avucunuzda saklamayın; toprağa bırakın, gölgesinde kimin oturacağını sormayın. Toprak her mevsim bekler. İçinizdeki bahçıvanı dinleyin. Bir tohumdan orman çıkar; "ne yapar ki" demeyin. —Emre Valez

Sürdürdüğün her küçük düzen, gürül gürül bir ateş değil; küle gömülü bir köz gibidir. Bazı geceler gözüne uyku girmez, bazı günler odun taşıyacak halin kalmaz, bazı haftalar işler seni kapıdan dışarı iter. Olsun. Közün üstünü kül örtebilir; içinde bir parıltı kaldıysa ateş senindir. Her akşam alev bekleme, yeter ki sönmesin. Ateşin güzelliği alevinde değil, ertesi sabah hala yanabilmesindedir. Kışı geçiren, kusursuz yığılmış odunlar değil, külün altında nefes almaya devam eden o küçük sıcaklıktır. Eksik, savruk, yarım kalsın; sönmediği sürece yoldasın. —Emre Valez

Kaydet ve kendine hatırlat.

Bir nehir, kaynağını bir sabah arkasında bırakır. Kimse ona veda öğretmemiştir; o da kimseye söz vermemiştir. İlk kıvrımda yamaçlar daralır, ilk çağlayanda dağın sesi kesilir. Güzeldir bu kopuş: taşı, toprağı, çocukluğunu bir yumak gibi çözüp akması. Ama asıl büyüklük, yokuşa bir kez bile bakmamasındadır. Çünkü yukarı akmaya kalkan su artık nehir değildir; adı göldür, sükûnetini pişmanlıktan alır. Hiçbir sel, aynı suyu bir kez daha aynı kaynağa taşımaz. Her gölün dibinde yarım bırakılmış bir yolculuk yatar. Denize ulaşan ise yalnızca sudur: nereden geldiğini unutmuş, nereye varacağını bilmeyen, tek başına özgür. Arkasında ince bir ıslaklık kalır; o da güneşle birlikte silinir. —Emre Valez

Hepimiz yorulduk; kadın da, erkek de. İçimizde yüzde bir'de yanıp sönen bir pil var. Gün boyu herkesin sinyalini çektik, kimseye kapsama alanı olamadık. Mesajlarımız "görüldü"de asılı kaldı, kalbimiz bir "sonra yazarım"a sığdırıldı. Biri emeğinin görülmemesinden yoruldu, öbürü hep güçlü durmaktan; biri anlatmaktan, öbürü susmaktan. Aynı yalan sevdalara inandık, aynı "abartıyorsun"la geri çevrildik. İlginin abonelik, samimiyetin eski moda sayıldığı bir çağda, bildirimlerini sessizce kapatanlar çoğaldı. Güçsüz oldukları için değil; her seferinde sıfırdan kurulum yapmaktan bıktıkları için. Kazananı olmayan bir yorgunluk bu; belki de ihtiyacımız birbirimizi prize takmak. —Emre Valez

Dağda, senden önce tırmanmış biriyle karşılaşırsın. İki yol var: onun izlerinden patikayı öğrenmek ya da yoruldun bahanesiyle bildiğin yerde oyalanmak. İnsan çoğu zaman ikincisini seçer; çünkü ustalık, bakan gözde bir ayna gibi parlar ve o aynada kendi eksikliği büyür. Oysa başkasının bildiği, senin cahilliğinin ilanı değil, yolunun kısalmasıdır. Biri seni aşıyorsa senden bir şey eksilmez; yalnızca ufkun genişler. Zeka, paylaşıldıkça azalan bir servet değildir; bir çeşme gibi, ne kadar çok kişi eğilirse o kadar çok akar. Asıl kayıp, önünde ziyafet dururken gururuna aç kalmaktır. Soran insan hiçbir şey yitirmeden büyür; soramayan, büyüyebileceği her yerde küçük kalır. —Emre Valez

Yolda dedeme tıpatıp benzeyen birini gördüm. Kulaklığımda bir şarkı çalıyordu, boğazım düğümlendi bir anda. Gözlerim doldu. Zaman geçiyor sanıyoruz ama özlem hiç geçmiyormuş meğer. Bir bakışta yeniden çocuk oldum. İyi ki benim dedem ve anneannem oldunuz. Siz ataların en iyisiydiniz. Sizi seviyorum, huzurla uyuyun.

Susarak ama yan yana anlaşmayı, anlamsız bir vakitte sevişmeyi, göz göze geldiğinizde birbirinize ne kadar farklı hissettirdiğinizi anladığınız gün kavga etmeyeceksiniz. Ve mutluluk olacak. Sorgulamak ve eleştirmek öldürür, yaşamak diriltir. Ruhuna iyilik yap. Bunların hepsi bir tecrübedir. — Emre Valez

Sizi yormayan biriyle evlenin. Hayat dışarıda zaten yeterince yoruyor, bir de eve yorgun dönmeyin. Yanında rol yapmak zorunda kalmadığınız biriyle. Makyajsız, uykusuz, sinirli, dağınık halinizle bile kendinizi güzel hissettirenle. Tartışırken bile kalbinizi kırmaktan korkanla. Haklı olmaktansa sizi kaybetmemeyi seçen, özür dilemeyi gurur meselesi yapmayanla. Çünkü aşk sadece birlikte gülmek değil, aynı derdin içinde birlikte durabilmek. Birbirinizin yükünü hafifletebildiğinizde, ömür zaten kendiliğinden geçiyor. Bunu çok içten yazıyorum. İnanın mecali yok kimsenin... —Emre Valez

Şunu kimse aklından çıkarmasın: Biz Türk’üz! Herkesin gözü önünde olmayan, sessizce yaşayan, kendini belli etmeyen ve inanılmaz bir gizlilik içinde hareket eden Türkler de var. Afallayanlar, kaybedenler, boş boğazlık edip kendini akıllı sananlar, herkesin kendileri kadarını bildiğini zannedenler büyük yanılgı içindedir. Kimse kendini yenilmez, herkesten güçlü ya da herkesten zeki sanmasın. Çünkü sessizlik, güçsüzlük değildir; görünmez olmak, var olmamak demek değildir. Her şeyi bildiğini sananlar, aslında ne kadar az şey bildiklerini en son fark edenlerdir. —Emre Valez

Benim 20'lerim güzeldi, ve iyi ki de öyleydi. Çünkü erken yaşta neşeyi, merakı, denemeyi öğrenen insan 30'larında çökmez, köklenir. Evet başarısız oldum, alaya alındım, bazen görmezden gelindim ama bunların hiçbiri beni eksiltmedi, beni büyüttü. Yaralarım var, doğru, ama artık onları taşımıyorum, onlardan öğreniyorum. Sözlerim sığ kalmasın diye acıya tutunmuyorum, yaşadıklarıma anlam katıyorum. 20'lerde bu gibi yükleri yaşamak bir ceza değildi, bir antrenmandı. Şimdi borcumu ödemiyorum, hasadımı topluyorum. Acıdan kaçmadığım için değil, acıya rağmen gülmeyi seçtiğim için derinim. Kaybettiklerime değil kazandıklarıma bakıyorum. Bugün daha sakin ve sağlamım. Ve bu yüzden 30' 35'lerim çöküş değil, yükseliş. —Emre Valez

Bazı insanlar bekar olsa bile içindeki boşluğu önüne gelenle doldurmaz. Yalnızlıktan korkmadığı için değil, kendini ucuz temaslarla kirletmek istemediği için. Anlamlı bir bekleyişi, anlamsız bir kalabalığa tercih eder. Kalabalığın içinde kaybolmaktansa, yüreğinin kıymetini gerçekten bilen birini bekler. Acele etmez, herkese gönlünü açmaz. Gidecekse hiç gelmesin der. Yalnız kalmayı bilir ama kendinden eksilmez. Çünkü bilir, kalabalıkta alkışlanmaktansa doğru bir kalpte ev bulmak daha değerlidir. Gerçek sevgi aceleye gelmez, sessizce gelir ve kalıcı olur. O yüzden bekler derinden ve sabırla hep. —Emre Valez

Artık herkesin kendini bir şey sanıp yüksekten bakmasına tahammül edemiyorum. Sen insanlara iyi davrandıkça, alttan aldıkça, öfkeni yutup sustukça seni zayıf sanıyorlar. Oysa dönüp bakıyorsun; elinde hiçbir şeyi olmayan, ne bir emeği, ne bir duruşu, ne bir karakteri olmayan insanlar en çok böbürlenenler. İyi niyet suistimal ediliyor, sessizlik eziklik zannediliyor, sabır korkaklık sanılıyor. Halbuki susmak bilmemekten değil, kalp kırmamak içindi. Ama öğrendim; hak etmeyene fazla değer vermek, en çok kendine haksızlıkmış. İyi olmak aptallık değil, ama herkese iyi olmaya çalışmak sadece kendini tüketmekmiş. O yüzden artık artistlik peşinde koşanlara sahneyi bırakıyorum, ben kendi yoluma bakıyorum. Ömür boyu kendilerini bir şey sanıp dursunlar. —Emre Valez