Cees van Kampen

Mijn lieve moeder is gisteren, bij de wekelijkse douchebeurt met een dame van buurtzorg, van de traplift gevallen. Ze had mazzel, slechts een gebroken enkel. In hetzelfde been waar ze trombose heeft, dat is pech, slechte prognose. Ze is 88 jaar en slecht ter been, maar mentaal een zonnetje van helderheid. De wijkverpleegkundige belt de huisarts, die zegt ‘eerste hulp’, maar er is geen vervoer naar het Dijklander ziekenhuis in Hoorn waar ze woont. Ik woon op 120 km afstand en ben op het werk. Mijn broer op 50 km, hij komt meteen maar moeders in de auto krijgen blijkt onmogelijk. Met de 80-jarige buurman en zijn vrouw, waar ze een wat ongemakkelijke relatie mee onderhoudt, slaagt hij erin haar op de scootmobiel te hijsen. Daarmee rijden ze in een kwartier naar het ziekenhuis. Enfin, vijf uur later, na een middag foto’s maken, gaat de enkel met een gecompliceerde breuk in het gips. Moeders kan zich niet zelfstandig verplaatsen. Ze komt niet zonder hulp van de stoel in de kamer, waarop ze leeft, in het toilet of de keuken. Uit voorzorg bel ik de dame van Buurtzorg, Ellen heet ze: ‘wij kunnen zo niet voor haar zorgen. We zijn niet op afroep beschikbaar. Zorg dat ze in het ziekenhuis blijft!’ Maar het Dijklander heeft zelf geen plek, het budgetplafond is bereikt, ze bellen zes verpleeghuizen in de regio. Daar is ook geen plek. Ook niet om straks te revalideren…? Er is geen andere optie dan samen om 7 uur ‘s avonds met de scootmobiel weer terug naar huis te rijden. Broer loopt ernaast, met de bereidwillige buurman slaagt hij erin haar op de stoel te krijgen. Buurtzorg komt avonds laat nog een postoel, steekpan en een pak luiers brengen. Samen met Ellen van buurtzorg doen hij haar een luier om. Twaalf uur ‘s nachts rijdt hij naar huis om logeerspullen te halen. Maar thuis waren andere serieuze zorgen.. Vanmorgen riep de natuur, mijn moeder moest poepen. Mijn moeder sms’t mijn broer, hij belt de 80-jarige buurman, die haar in z’n eentje op de postoel krijgt. Wat een kerel. Mijn broer is weer naar haar toe, vanmiddag neem ik de wacht over en blijf er uiteraard slapen. Dat wordt nog wat de komende weken. Ellen van buurtzorg: ‘erg hè, zorg in Nederland?’ – at Wageningen, Nederland