#عليرضا_سپاهى صبح امروز ۱۳ مهر ۱۴۰۵ اعدام شد. شهرزاد شهبازی که فقط در مرحله اعاده دادرسی (مرداد امسال) توانسته بود وکالت او رو بر عهده بگیرد، در اینستاگرام نوشت: هرگز فراموش نمی‌کنم. علیرضا ۳۳مین معترض دی‌ماه است که اعدام می‌شود، یا لااقل ما از اعدامش مطلع هستیم. او ششمین جوانی است که در رابطه با پرونده موسوم به #میدان_علیخانی اصفهان اعدام می‌شود. به جز او، تا کنون، ابوالفضل سپاهی بادجانی (پسرعموی علیرضا)، عرفان اسفندیاری، گل‌محمد محمدی، قائم حسینی و امیرحسین صفری هم در رابطه با همین پرونده اعدام شده‌اند. #نه_به‌_اعدام

شعله پاکروان می‌گوید: «وقتی من می‌گویم «نه به اعدام»، مساله‌ام اصلا این نیست که بگوییم کسی را که مرتکب جرم شده است بدون مجازات بگذاریم. جنایتکار، دزد، خفت‌گیر و متجاوز باید مجازات شوند؛ اما مجازاتی که فقط خود فرد را مجازات کند، نه اطرافیانش را و نه جامعه را.» شعله پاکروان در گفتگویی با او داشتم، این تجربه دردناک را که چطور اعدام جامعه را تحت تاثیر قرار می‌دهد روایت کرد: «تصور کنید که برای اجرای حکم اعدام، کسی باید برود زندانی را از سلول بیرون بیاورد، دستبند بزند و تا محل اجرای حکم ببرد. بعضی وقت‌ها خود مامور زندان باید چهارپایه را کنار بزند یا دکمه اجرای حکم را بزند. بعد هم باید جسد را از بالای دار پایین بیاورد، طناب را از دور گردن باز کند و جسد را داخل کیسه بگذارد. من با یکی از پسرها صحبت کردم که در دوران سربازی، دو سال خدمتش را در زندان گذرانده بود و در این دو سال، ۱۵ بار در شیفت او، اجرای حکم اعدام زندانیان بر عهده‌اش گذاشته شده بود؛ پرونده‌هایی که مربوط به مواد مخدر بودند. وقتی با او صحبت می‌کردم، سربازی‌اش پایان گرفته بود اما می‌گفت که تمام زندگی‌اش نابود شده است. می گفت حتی روحیه‌ام اجازه نمی‌دهد با کسی ارتباط برقرار کنم و ازدواج کنم. ناخن‌هایش را دیدم که آن‌قدر جویده بود که نصف شده بودند و پوست اطراف تمام انگشت‌هایش زخمی و دندان‌دندان بود. می‌گفت روزی یک مشت قرص می‌خورم. چهار سال از سربازی‌اش گذشته بود، اما هنوز داشت «مجازات» می‌شد. او چه گناهی کرده بود؟» #نه_به‌_اعدام