“ขอให้เป็นปีที่ยี่สิบหกที่ดีนะ” ต่ายยิ้มรับ ฉันดึงเทียนออกแล้วส่งมีดให้เธอตัดเค้ก เราแบ่งใส่จานคนละชิ้น ส่วนที่เหลือปิดกล่องไว้ก่อน แล้วก็นั่งกินเค้กด้วยกันเงียบ ๆ พักหนึ่ง ฉันไม่ได้ถามว่าต่ายขอพรเรื่องอะไร อีกฝ่ายก็ไม่พูดถึงคำอธิษฐานของตัวเอง ดูเหมือนจะจดจ่อกับเค้กที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า “เค้กอร่อยมากเลย ต่ายชอบทุกอย่างที่เป็นช็อกโกแลต” “จริงเหรอ งั้นเค้กก้อนนี้คงถูกใจสินะ” “มากค่ะ” พูดจบก็ตักเค้กเข้าปากอีกหลายคำ สงสัยเค้กที่เหลือในกล่องฉันคงต้องยกให้เจ้าของวันเกิดไปทั้งหมดแล้วล่ะ ผ่านไปสักพัก แสงข้างนอกก็เริ่มอ่อนลง ฉันลุกไปเปิดไฟ แล้วกลับมานั่งที่เดิม ต่ายเลื่อนกล่องเค้กให้พ้นขอบโต๊ะก่อนหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม สายตาฉันมองผ่านไหล่เธอไปหยุดตรงกล่องไพ่บนชั้น ก่อนเลื่อนกลับมามองที่ใบหน้าของต่ายอีกครั้ง และฉันคงมองเธอนานเกินไปจนเจ้าตัวจับได้ “มีอะไรรึเปล่าพี่” ฉันจับด้ามส้อมในมือแน่นขึ้นนิดหนึ่ง เสียงของกาญเหมือนย้อนกลับมาในหัว เจ้าตัวก็นั่งอยู่ตรงนี้แล้ว คนที่จะตอบเรื่องค้างคาในใจของฉันได้ทั้งหมด “ต่าย” “คะ” “พี่ถามอะไรหน่อยได้ไหม” เธอพยักหน้า วางแก้วน้ำแล้วหันมาฟัง พออีกฝ่ายตั้งใจขนาดนั้น ฉันกลับอยากเปลี่ยนคำถามเป็นเรื่องอื่นขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้จะเลี่ยงไปอีกทำไม ฉันสูดลมหายใจเข้าออกเบา ๆ พยายามควบคุมทุกคำให้เป็นปกติที่สุดเหมือนคุยเรื่องทั่วไป “ที่เธอชวนพี่ไปไหนด้วย คอยส่งรูปให้ดู พูดคุยกันบ่อย ๆ เธอเป็นแบบนี้กับทุกคนรึเปล่า” 🥰 #นิยายยูริ #readawrite #บาริสต้าสายรุ้ง #GL