จากใจครูอนุบาล ที่ทุกปีมีการสอนเด็ก(4-5ขวบ) เรื่องร่างกาย และ private parts (covered with undies or swimsuits) ถามว่าเข้าใจที่ทางนั้นต้องการจะสื่อมั้ย ก็เข้าใจนะ แต่วิธีคิดแบบนี้มันก็เป็นต้นเหตุหนึ่งของปัญหาที่มีอยู่ในปัจจุบันเกี่ยวกับมุมมองต่อร่างกายและการแต่งกายของผู้หญิง(ทั้งเด็กและผู้ใหญ่)ด้วย แน่นอนว่าการอยู่ดีๆไปเปิดกระโปรงในที่สาธารณะหรือเปิดใส่ใครมันก็ไม่ใช่ เป็นเรื่องที่สอนกันในมุมของ*มารยาท* แต่เอาจริงๆ คนปกติทั่วไปไม่มีใครเห็นแล้วจะ sexualised สิ่งนี้ในเด็กได้เลยนอกจากคนโรคจิต แล้วนี่เป็นมาสคอตด้วยซ้ำ ถ้าใครเห็นแล้วมองว่าน่าเกลียดส่วนตัวคิดว่าควรต้องไปรีเช็คสภาพจิตใจตัวเองกันด้วยว่าทำไมถึงเห็นสิ่งนี้แล้วคิดแบบนั้น ส่วนที่กลัวว่าเด็กจะทำตาม ก็เป็นสิ่งที่พ่อแม่ผู้ปกครองสามารถสอนลูกได้ "ชุดข้างในของเอนี่เป็นบอดี้สูทเหมือนนักยิมนาสติก ใส่ได้ เห็นได้ เป็นเสื้อผ้าปกติ แต่ที่เราใส่คือชั้นใน เอาไว้ปิดร่างกายส่วนที่เราต้องดูแลเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นเราจะไม่เปิดเสื้อหรือกระโปรงนอกบ้าน อีกอย่างนึงคือเอนี่เป็นน้องเล็ก บางทีเด็กเล็กเขาจะยังไม่รู้ ก็เลยเปิดผ้าคลุมขึ้นมา แต่เราไม่ใช่น้องเล็กแบบเอนี่แล้วเราก็จะไม่ทำแบบนั้น" แค่นี้เองที่ต้องสอน*ถ้า*เด็กจะอยากทำแบบเอนี่ขึ้นมาล่ะก็นะ จะบอกว่าพวกการเลียนแบบพฤติกรรมตลกๆพวกนี้จะเริ่มในเด็กที่โตหน่อยแล้วซึ่งก็อยู่ในช่วงอายุที่*คุยได้*ได้แล้วด้วย เพราะฉะนั้นถ้าเด็กเห็นแล้วอยากทำตาม ก็สอนได้คุยได้ กลัวอะไรกับแค่มาสคอตทำทุเรียนปั่น ในเมื่อทุกวันนี้เราก็มีศิลปินและอินฟลูฯมาใส่เสื้อผ้าสวยโชว์บอดี้เด้งหน้าเด้งหลังอยู่ตามสื่อเต็มไปหมด