รู้สึกว่าโตกันมาคนละแบบจริง ๆ แหละนะ ช่วงที่กลับบ้านคุณพ่อคุณแม่แล้วขับรถออกมาซื้อปาท่องโก๋ เราก็เปรยขึ้นมาเล่น ๆ ว่าอยากหัดทำขายนะ ที่ดูไบไม่มีให้กิน คุณพ่อพูดขัดขึ้นมาทันทีว่า ทำไม่ได้หรอก มันเหนื่อยนะ ไม่คุ้ม บลา ๆ ยาวเหยียด — ซึ่งพอมองย้อนกลับไปมันเป็นแพทเทิร์นเดียวกันมาตลอดเลยตั้งแต่เด็กจนโต คือ “ทำไม่ได้หรอก/ไม่ให้ทำ” ตัดภาพกลับมาที่หวานใจ เวลาเราเปรยว่าอยากลองทำอะไร เขาก็สนับสนุนทันที เอาเลย ลองทำ ไม่ลองไม่รู้นะ พอคุยกันเลยรู้ว่าบ้านเขาเลี้ยงมาอีกแบบนึง คือให้ลงมือ ทดลอง ทำเลย ได้ไม่ได้ค่อยว่า เพราะสิ่งที่ได้มาแน่ ๆ คือประสบการณ์ ส่วนหนึ่งอาจเพราะล้มได้ ล้มบนฟูกอยู่ดี ส่วนของเราคือทุกก้าวมีความเสี่ยงเสมอ เลยมีข้อมาหักล้างตลอดว่าทำไมถึงทำไม่ได้