Olgarius

Στη Λιβύη από την ανατροπή του Καντάφι το 2011 χρειάστηκαν κάπου δέκα χρόνια για να υπάρξει κάποια μορφής ειρήνευσης, με την χώρα βέβαια διαιρεμένη στα δύο. Στο Ιράκ, από την ανατροπή του Σαντάμ το 2003, η σχετική ειρήνευση (μετά και από τις συγκρούσεις με το ISIS) ήρθε κάπου το 2018, όπου βέβαια η χώρα είναι διαιρεμένη και με μια ασταθή συμφωνία διαχείρισης της, μεταξύ των διαφόρων μεγάλων εθνοτικών/θρησκευτικών συσσωματώσεων της. Στην Υεμένη η εκεί κρίση που ξεκίνησε το 1990 ακόμη (με πολλές ενδιάμεσες εξελίσεις) συνεχίζεται. Ολες οι παραπάνω χώρες βέβαια απέχουν δραματικά από ότι μπορεί να περιγραφεί ως "λειτουργική δημοκρατία". Έτσι το ιστορικό παράδειγμα δεν είναι αισιόδοξο για τα όσα διαδραματίζονται στη Συρία. Πέφτει όπως φαίνεται το καθεστώς Ασαντ (άθλιο) αλλά η εξισορρόπηση των αντιμαχόμενων πλευρών πόσα χρόνια θα χρειαστεί για να ολοκληρωθεί και να έλθει κάποιας μορφής ειρήνευση; Χωρίς βέβαια μεγάλες ελπίδες πως η όποια τακτοποίηση θα περιλαμβάνει βασικές ελευθερίες.