Pinned Tweet
Ülkemizin
Dünya Ekonomisinden aldığı pay
1980 : %0,86
2023 : %1,07
Gelişen Ekonomiler
1980 : %24,0
2023 : %41,7
Gelişen Ekonomiler içinde Türkiye Ekonomisi Payı 1980 : % 3,51
2023 :% 2,57
Gelişen Ekonomiler içinde
Çin Hariç Türkiye Ekonomisi Payı
1980 : % 3,93
2023 : % 4,33
YABANCI SERMAYE TÜRKİYE’YE GELMEKTE NEDEN İSTEKSİZ, TÜRK SERMAYESİ İSE YURT DIŞINA NEDEN GİDİYOR!
Türkiye’ye 2026’nın üçüncü çeyreğinde 3,6 milyar dolar doğrudan yatırım gelirken, Türkiye’den yurt dışına 1,9 milyar dolar yatırım çıktı.
Net doğrudan yatırım girişi geçen yıl 2,4 milyar dolarken bu yıl 1,7 milyar dolara geriledi.
Son 12 aylık net yatırım girişi sadece 200 milyon dolar!
Gayrimenkul hariç tutulduğunda ise son 12 ayda 2,7 milyar dolarlık net yatırım çıkışı var.
Bu tablo bize şunu söylüyor: Türkiye yalnızca yabancı yatırım çekmekte zorlanmıyor, kendi sermayesini de ülkede tutmakta zorlanıyor.
Sermayenin adresi güven, hukuk, öngörülebilirlik ve istikrardır. Bunlar olmadan yatırım da, üretim de, katma değer üreten kalıcı büyüme de sağlayamayız.
ÜRÜN BOL, FİYAT PAHALI! VATANDAŞ NEDEN UCUZ GIDAYA ULAŞAMIYOR?
2026 yılında Türkiye’de özellikle meyve üretiminde ciddi bir toparlanma, hatta bazı ürünlerde rekor düzeyde üretim artışı yaşanıyor. Elma, armut,şeftali,karpuz,kavun ve üzüm üretiminde büyük artışlar var.
Ancak üretimdeki bu bolluk tüketici fiyatlarına yansımıyor.
TÜİK’e göre Ekim ayında Türkiye’de gıda ve alkolsüz içecek fiyatları bir ayda %3,50 arttı.
Aynı dönemde FAO Dünya Gıda Fiyat Endeksi ise %1,2 geriledi.
Dünyada gıda emtia fiyatları düşerken Türkiye’de vatandaşın gıda faturası kabarıyor.
Peki neden?
✅ Yüksek üretim maliyetleri: Mazot, gübre, elektrik, işçilik ve tarımsal girdiler üreticinin maliyetlerini yükseltiyor.
✅ Aracı zinciri: Üreticiden düşük fiyata alınan ürün, tüketiciye ulaşana kadar çok sayıda el değiştiriyor.
✅ Yetersiz soğuk hava depoları ve lojistik: Ürün doğru koşullarda saklanamadığı için fire artıyor, bu kayıpların maliyeti tüketiciye yansıyor.
✅ Piyasa denetimi ve rekabet eksikliği: Tarladaki fiyat ile marketteki fiyat arasındaki makasın neden açıldığı yeterince denetlenmiyor.
✅ Döviz kuru ve ithal girdi bağımlılığı: Tarımsal üretimde kullanılan ithal girdiler kur artışlarından etkileniyor.
✅ Tarımda plansızlık: Hangi bölgede, ne kadar ve hangi üründen üretileceğine ilişkin sağlıklı bir planlama yapılamıyor. Üretici bazen ürününü maliyetinin altında satmak zorunda kalıyor.
Asıl mesele şudur:
Türkiye’de artık sadece üretim sorunumuz yok. Üretilen ürünü tüketiciye uygun fiyatla ulaştırma sorunumuz var.
Üretici para kazanamıyor, tüketici ucuza gıda alamıyor; aradaki fiyat farkının hesabını ise kimse vermiyor.
Tarım politikası, sadece üretimi artırmak değil; üreticinin kazandığı, tüketicinin uygun fiyatla gıdaya ulaştığı bir sistemi kurmaktır.
Ürün bolluğu vatandaşın sofrasında ucuzluk yaratmıyorsa orada ciddi bir tarım ve piyasa yönetimi sorunu vardır.
"Türkiye'de çiftçinin tarlada zarar ettiği, vatandaşın markette pahalıya tükettiği bir düzen var. Demek ki sorun yalnızca üretimde değil, üretim ile tüketici arasındaki piyasa düzeninde."
Kısa vadeli borç stokunda
Sektörel dağılıma baktığımızda:
Bankaların kısa vadeli dış borcu 75,1 milyar dolar.
Diğer sektörlerin dış borcu 73,6 milyar dolar.
Merkez Bankasının dış borcu 23,2 milyar dolar.
Genel yönetimin dış borcu 1,2 milyar dolar.
Bir başka dikkat çekici nokta ise döviz kompozisyonu.
Kısa vadeli dış borcun yüzde 33,7'si dolar, yüzde 27,3'ü euro cinsinden. Yani kur hareketleri, borçların TL karşılığını doğrudan etkiliyor.
Ekonominin önündeki temel sorun şu:
Türkiye bir taraftan yüksek faizle borçlanmaya devam ederken diğer taraftan sürekli yenilenmesi gereken büyük bir dış borç yüküyle karşı karşıya.
Yüksek faiz, kur riski ve dış finansman ihtiyacı birbirini besleyen bir kırılganlık oluşturuyor.
Üretim, ihracat ve verimlilik üzerinden döviz kazandıran bir ekonomik model oluşturulmadan, sürekli borçlanarak büyümeye çalışmak sürdürülebilir değildir.
Türkiye'nin ihtiyacı daha fazla borç değil; daha fazla üretim, daha fazla ihracat ve daha güçlü bir ekonomik güven ortamıdır.
Kısa Vadeli Dış Borç İstatistikleri – Eylül 2026: tcmb.tl/r7b34cb
İŞSİZLİKTE GÖRÜNEN RAKAM, SANAYİDE KAYBOLAN İŞLER!
Türkiye ekonomisinde asıl alarm veren tablo, işsiz sayısındaki artıştan çok üretim sektöründe yaşanan istihdam kaybıdır.
TÜİK’in son verilerine göre üçüncü çeyrekte 46 bin kişi daha işsizler ordusuna katıldı. İstihdam edilenlerin sayısı 62 bin kişi azaldı. Sanayi sektöründe ise yalnızca üç ayda 133 bin kişilik istihdam kaybı yaşandı.
Ancak asıl dikkat çekici gelişme imalat sanayisinde yaşanıyor.
TÜİK’in ücretli çalışan istatistiklerine göre Eylül 2025’te 4 milyon 521 bin 712 olan imalat sanayisindeki ücretli çalışan sayısı, Eylül 2026’da 4 milyon 461 bin 805’e geriledi.
Bir yılda 59 bin 907 kişi imalat sanayisindeki işini kaybetti. Üstelik düşüş yüzde 1,3 ile devam ediyor.
Daha geniş döneme baktığımızda da üretim istihdamındaki kırılganlık görülüyor. İmalat sanayisindeki çalışan sayısı 2023’te 5 milyon 51 bin iken 2024’te 5 milyon 33 bine geriledi. Sonraki dönemde de ücretli çalışan sayısındaki düşüş sürdü.
Üretim yapan fabrikalarda istihdam gerilerken ticaret ve hizmetlerdeki istihdam artışı, ekonominin üretimden hizmetlere doğru kaydığına ilişkin önemli bir uyarı veriyor.
Bir başka çarpıcı gösterge ise atıl işgücü oranının yüzde 30,9’a yükselmiş olması. Yani mesele sadece TÜİK’in açıkladığı 2 milyon 870 bin işsizden ibaret değil. İş bulmaktan umudunu kesenler ve istediği kadar çalışamayanlar da hesaba katıldığında işgücü piyasasındaki sorun çok daha büyük.
Gençlerde işsizlik yüzde 14,1, genç kadınlarda ise yüzde 21,3!
Ekonomi yönetimine sormak gerekiyor:
Üretim kapasitesini artırmadan, sanayide yeni yatırımların önünü açmadan, imalat sanayisinde istihdamı büyütmeden Türkiye nasıl kalkınacak?
Bir ülkenin geleceği yalnızca inşaatla, tüketimle ve ithalatla kurulamaz.
Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla beton değil; daha fazla fabrika, daha fazla üretim, daha fazla teknoloji ve daha fazla nitelikli istihdamdır.
İşsizliğin çözümü işsizleri istatistiklerden çıkarmak değil, fabrikalara yeniden işçi almaktır.
Bu haftaki köşe yazım..
Ülkelerin ekonomik koşulları ve siyasi sistemleri farklı olabilir. Ancak seçmenin iktidarlardan beklentisi evrenseldir: Daha iyi bir yaşam, daha yüksek refah ve geleceğe güvenle bakabilmek.
ekonomigazetesi.com/kose-yaz…
KONUTTA BÜYÜYEN ÇELİŞKİ!
İnşaat maliyetleri; demir, çimento, enerji ve işçilik fiyatlarındaki artışla yükseliyor. Ev yapmak pahalılaşıyor. Yüksek faiz ve krediye erişimdeki zorluklar ise vatandaşın ev sahibi olmasını engelliyor.
TÜİK’e göre Ekim ayında ilk el konut satışları %13,1, ikinci el satışları %28,5 azaldı.
Hükümet bir taraftan uygun fiyatlı konut üretmeye çalışırken diğer taraftan konut kredilerini dizginleyerek vatandaşın ev almasını zorlaştırıyor.
Konut alamayan kiracı kalıyor. Üretim yavaşlar, konut arzı ihtiyacın gerisinde kalırsa yarının kira baskısı daha da büyüyebilir.
Kiraları sınırlandırmakla, kredileri kısmakla bu sorun çözülmez. İnşaat maliyetlerini düşürmek, finansmana erişimi kolaylaştırmak ve konut arzını artırmak gerekiyor.
Ev yapmayı da ev almayı da zorlaştırarak kira sorununu çözemezsiniz!
Konut ve İş Yeri Satış İstatistikleri, Ekim 2026
İlk el konut satışları 50 bin 105, ikinci el konut satışları 80 bin 967 olarak gerçekleşti
Detaylar için web sitemizi ziyaret edebilirsiniz.🔎
↪️ veriportali.tuik.gov.tr/tr/p…
Yüksek faiz ortamında üretken yatırımların cazibesi azalırken kısa vadeli finansal getiriler daha çekici hale geliyor. Kaynakların üretim yerine finansal araçlara yönelmesi de uzun vadede sermaye birikimini ve potansiyel büyümeyi olumsuz etkileyebiliyor.
Türkiye'nin önündeki asıl risk de budur: Enflasyonla mücadele ederken ekonominin üretim gücünü kaybetmek.
mahfiegilmez.com/2026/11/kri…
REEL SEKTÖRE 6 YIL VADE: EKONOMİDE İŞLER NEDEN BU NOKTAYA GELDİ?
Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek, reel sektöre vergi borçları için 72 aya kadar taksitlendirme, 10 milyon TL’ye kadar teminat muafiyeti ve enflasyonun altında faiz uygulanacağını açıkladı.
Peki, bir ekonomi yönetimi neden işletmelere vergi borçlarını ödemeleri için 6 yıl vade vermek zorunda kalır?
72 ay, tam 6 yıl demektir. Bir işletmenin devlete olan vergi borcunu ödeyebilmesi için altı yıla ihtiyaç duyması, üzerinde düşünülmesi gereken ciddi bir ekonomik göstergedir.
Elbette işletmelere ödeme kolaylığı sağlanmalıdır.
Üretimin devam etmesi, istihdamın korunması ve işletmelerin ayakta kalması hepimizin ortak çıkarıdır.
Ancak asıl mesele, işletmeleri sürekli borç yapılandırmasına ihtiyaç duyan bir ekonomik ortamdan kurtarmaktır.
Bugün reel sektör yüksek finansman maliyetleri, daralan iç talep, artan üretim giderleri ve tahsilat sorunlarıyla mücadele ediyor. İşletmeler bir taraftan yüksek faizle kredi kullanırken diğer taraftan vergi ve SGK yükümlülüklerini yerine getirmeye çalışıyor.
Şimdi iktidar, vergi borçlarını 72 aya yaymayı, teminat şartlarını gevşetmeyi ve yapılandırma faizini enflasyonun altına çekmeyi vaat ediyor.
Burada sormamız gereken sorular var:
İşletmeler neden vergi borçlarını zamanında ödeyemiyor?
Üretim yapan, istihdam sağlayan şirketler neden finansmana bu kadar pahalı ulaşıyor?
Ekonomik büyüme konuşulurken neden işletmelerin nakit akışı bu kadar bozuluyor?
Vergisini zamanında ödeyen işletmeler ile borcunu yapılandırmak zorunda kalan işletmeler arasındaki adalet nasıl sağlanacak?
Bir başka önemli konu da şu: Yapılandırma, borcun ödenmesini kolaylaştırır ama işletmenin kârlılığını artırmaz. Faiz yükünü hafifletir ama piyasadaki talep yetersizliğini ortadan kaldırmaz.
Türkiye’nin ihtiyacı, borçları altı yıla yaymak değil; işletmelerin kazandığı, yatırım yaptığı, üretimini büyüttüğü ve vergisini zamanında ödeyebildiği bir ekonomik düzendir.
Unutmayalım: Güçlü ekonomi, borçlarını sürekli yapılandıran işletmelerle değil, borçlarını zamanında ödeyebilen işletmelerle kurulur.
Hedef şirketleri borç taksitlerine mahkûm etmek değil; üretimi, yatırımı, istihdamı ve rekabet gücünü artıran bir ekonomik düzen kurmaktır.
Özellikle şu üç sorunun yanıtı aranmalı:
1) Türkiye'de kaç işletme vergi borcunu zamanında ödeyemiyor?
2) Yapılandırılan toplam vergi borcu ne kadar ve bunun ne kadarı yeniden yapılandırılıyor?
3) Vergi borçlarını düzenli ödeyen işletmelerin aleyhine bir rekabet ve adalet sorunu oluşuyor mu?
Bugün açıklanan Ekim ayı bütçesinden faize 301 milyar TL, yaklaşık 6,2 milyar dolar ödendi.
Ocak–Ekim döneminde toplam faiz faturası 48,8 milyar dolara ulaştı.
2025 yılının tamamında ödenen faiz 56,3 milyar dolardı. Daha yıl bitmeden geçen yılın toplamına yaklaştık.
Türkiye’nin kamu borcunun millî gelire oranı yaklaşık %23,7. Avrupa Birliği ortalaması ise %81,7.
Yani Avrupa’nın birçok ülkesinden çok daha az borçluyuz.
Ancak Türkiye kamu gelirlerinin %10,6’sını faize harcarken AB ülkelerinde ortanca oran yaklaşık %3.
Başka bir ifadeyle kamu gelirlerimizden faize Avrupa’nın ortanca ülkesinin yaklaşık 3,5 katı pay ayırıyoruz!
48,8 milyar doların büyüklüğünü bir de kişi başına hesaplayalım.
86,5 milyon nüfusa böldüğümüzde kişi başına yaklaşık 564 dolar faiz yükü düşüyor.
Dört kişilik bir aile için bu yaklaşık 2.256 dolar!
Bu para vatandaşın cebinden doğrudan tahsil edilen bir vergi değil; bütçeden yapılan faiz harcamasının kişi başına düşen karşılığıdır.
Düşünün, Türkiye’nin ödediği faiz faturası ne kadar büyük!
Bir tarafta geçinemeyen emekli, iş bulamayan genç, yüksek maliyetlerle üretim yapmaya çalışan sanayici ve çiftçi…
Diğer tarafta yanlış ekonomi politikalarının büyüttüğü milyarlarca dolarlık faiz faturası.
Daha az borçluyuz ama daha pahalı borçlanıyoruz. Daha az borçlu olduğumuz Avrupa’dan çok daha fazla faiz yükü taşıyoruz.
Türkiye’nin ihtiyacı daha fazla borçlanmak değil; güven, düşük enflasyon, mali disiplin, üretim ve refahtır.
Bir ülkenin bütçesi geleceğini inşa etmeli, geçmişteki yanlış politikaların faizini ödemekle tüketilmemelidir.
Yüksek Enflasyon toplumsal bir güven sorunudur.
Merkez Bankası’nın sürekli değişen tahminleri de güven sorununu derinleştirir.
SAVAŞTAKİ ÜLKELERDE BİLE ENFLASYON TÜRKİYE’DEN DÜŞÜK!
Avrupa’nın enflasyon tablosuna bakınca ülkemizdeki enflasyon düşündürücü.
Türkiye’de yıllık enflasyon %29,77.
Rusya’da yaklaşık %7, Ukrayna’da %11!
Üstelik Rusya ile Ukrayna savaşın içinde. Ukrayna yıllardır topraklarını, şehirlerini, sanayisini ve altyapısını korumaya çalışıyor. Rusya ise savaş ekonomisinin ağır maliyetini taşıyor.
Buna rağmen bu ülkelerde enflasyon Türkiye’nin çok altında.
İnsan ister istemez şu soruyu soruyor:
Aynı savaş koşulları Türkiye’nin başına gelseydi ekonomimiz ne hale gelirdi?
Türkiye’nin sorunu sadece küresel gelişmeler, enerji fiyatları veya dış koşullar değil. Sorun; güven kaybı, yanlış ekonomi politikaları, bozulan beklentiler, üretim ve verimlilik eksikliği, mali disiplin ve kurumsal güven sorunlarıdır.
Daha acısı ise toplum olarak yüksek enflasyona alışmaya başladık.
Türkiye, bugün yüzde 10 enflasyonu başarı olarak görmeye, hatta buna sevinmeye başladı.
Oysa yüzde 10 enflasyon demek, fiyatların bir yılda ortalama yüzde 10 daha artması demektir. Fiyatlar düşmüyor, vatandaşın alım gücü üzerindeki baskı devam ediyor.
Enflasyonun yüzde 75’ten yüzde 30’a düşmesi elbette önemlidir. Ancak bunu başarı sayabilmek için önce fiyat istikrarına ulaşmayı hedeflemek gerekir.
Dünyada enflasyonla mücadele edilirken Türkiye’de yüksek enflasyonun normalleşmesi en büyük tehlikelerden biridir.
Bir ülkenin ekonomik başarısı, enflasyonun ne kadar yüksek olduğu değil, vatandaşına ne kadar istikrarlı ve öngörülebilir bir gelecek sunduğuyla ölçülür.
Türkiye yüzde 10 enflasyona bile razı olmamalı. Hedefimiz tek haneli, kalıcı ve düşük enflasyon olmalıdır.
ENFLASYONLA MÜCADELEDE EN BÜYÜK SORUN: GÜVEN KAYBI!
Bir ekonomide enflasyonla mücadele yalnızca faiz artırmakla olmaz.
Önce güven oluşturmanız gerekir. Çünkü piyasalarda güven kaybolduğunda beklentiler de bozulur.
Merkez Bankası’nın Kasım 2026 Piyasa Katılımcıları Anketi bu sorunu açıkça gösteriyor. 2026 yıl sonu enflasyon beklentisi %30,04’e, 12 ay sonrası %24,04’e, 24 ay sonrası %18,02’ye yükselmiş.
Beş yıl sonrası enflasyon beklentisi bile %12,15! Yani piyasa, beş yıl sonra dahi tek haneli enflasyona ulaşılacağına yeterince inanmıyor.
Üstelik ankete reel sektör temsilcileri de katılıyor.
Yani sorun yalnızca finans piyasalarının değil, üreticinin ve işletmelerin de geleceğe ilişkin beklentilerinde.
Bu güvensizliğin maliyetini Hazine’nin borçlanmasında da görüyoruz.
Devlet, 5 ve 10 yıl vadeli borçlanmalarında yaklaşık %35-40 faiz ödemek zorunda kalıyor. Başka bir ifadeyle piyasa, devlete uzun vadeli borç verirken bile yüksek getiri talep ediyor. Yüksek enflasyon beklentileri ve ekonomik riskler bu maliyetin önemli nedenleri arasında.
Peki sorun nerede?
Merkez Bankası her yeni tahmin döneminde enflasyon öngörüsünü yukarı yönlü güncelliyor. Hedefler değişiyor, takvimler öteleniyor.
Maliye politikası tarafında ise kamu harcamalarında disiplin, vergi adaleti ve yapısal reformlar konusunda güven veren sonuçlar ortaya konulamıyor.
Unutulmamalıdır ki beklentiler ekonominin pusulasıdır.
İnsanlar fiyatların düşeceğine inanmıyorsa işletmeler maliyetlerini, üreticiler satış fiyatlarını buna göre belirler. Böylece enflasyon beklentileri kendi kendini besler.
Enflasyonla mücadelenin en önemli sermayesi GÜVENDİR!
Türkiye’nin ihtiyacı sürekli değişen enflasyon tahminleri değil, açıkladığı hedefleri gerçekleştirebilen, mali disiplini sağlayan, üretimi artıran ve vatandaşına güven veren bir ekonomi yönetimidir.
Çünkü güven kaybolursa hedefler de inandırıcılığını kaybeder. Enflasyonun faturası ise yine vatandaşa çıkar.
2026 yılı enflasyon tahmini başlangıçta yüzde 16 iken bugün yüzde 29,5’e yükselmiş durumda.
2027 yılı tahmini yüzde 9’dan yüzde 21’e, 2028 yılı tahmini ise yüzde 8’den yüzde 13,5’e çıkarılmış durumda.
Tahmin yükseltme oranı
2026 : % 85
2027 : % 133
2028 : % 69
Eğer kendi şirketiniz de bir genel müdür bu kadar tahmin yanlışlığında bulunsaydı ne yapardınız ?
MERKEZ BANKASI’NIN ENFLASYON HESABI TUTMUYOR, FATURASINI VATANDAŞ ÖDÜYOR!
Merkez Bankası, 2026 yıl sonu enflasyon tahminini bir kez daha yükselterek %28’den %29,5’e çıkardı.(buda gerçekleşmiyecek)
Gelecek yıllara ilişkin tahminlerdeki bozulma ise çok daha dikkat çekici:
2026: %28 → %29,5
2027: %15 → %21
2028: %9 → %13,5
Daha önce 2028 yılında tek haneli enflasyon öngören Merkez Bankası, şimdi bu hedefi 2029 yılına öteliyor.
Üstelik kendi resmi tahminlerine göre 2027’de %21, 2028’de %13,5 enflasyon bekleniyor.
Yani önümüzdeki iki yıl boyunca çift haneli enflasyon devam edecek. Tek haneli enflasyon için vatandaşın en az 2029 yılına kadar beklemesi gerekecek.
Peki soruyoruz:
Her üç ayda bir enflasyon tahminlerini yukarı yönlü değiştiren bir Merkez Bankası’nın öngörülerine piyasalar nasıl güvenecek?
Ekonomide güven, öngörülebilirlikle sağlanır. Sürekli değişen tahminler, ertelenen hedefler ve tutmayan hesaplar ekonomik güveni de aşındırıyor.
Bu nasıl bir hesap kitap işidir? Enflasyonla mücadele takvimi ne zaman tutacak?
Enflasyon tahminlerini değiştirmek birkaç rakamdan ibaret olabilir. Ancak bunun bedelini milyonlarca vatandaş markette, pazarda, kirada ve faturalarında ödüyor.
2028'de tek haneli enflasyon hedefleyenler, şimdi bu hedefi 2029'a erteliyor. Türkiye'de enflasyonla mücadele değil, enflasyon hedeflerinin takvimi değişiyor.
MERKEZ BANKASI’NIN ENFLASYON HESABI TUTMUYOR, FATURASINI VATANDAŞ ÖDÜYOR!
Merkez Bankası, 2026 yıl sonu enflasyon tahminini bir kez daha yükselterek %28’den %29,5’e çıkardı.(buda gerçekleşmiyecek)
Gelecek yıllara ilişkin tahminlerdeki bozulma ise çok daha dikkat çekici:
2026: %28 → %29,5
2027: %15 → %21
2028: %9 → %13,5
Daha önce 2028 yılında tek haneli enflasyon öngören Merkez Bankası, şimdi bu hedefi 2029 yılına öteliyor.
Üstelik kendi resmi tahminlerine göre 2027’de %21, 2028’de %13,5 enflasyon bekleniyor.
Yani önümüzdeki iki yıl boyunca çift haneli enflasyon devam edecek. Tek haneli enflasyon için vatandaşın en az 2029 yılına kadar beklemesi gerekecek.
Peki soruyoruz:
Her üç ayda bir enflasyon tahminlerini yukarı yönlü değiştiren bir Merkez Bankası’nın öngörülerine piyasalar nasıl güvenecek?
Ekonomide güven, öngörülebilirlikle sağlanır. Sürekli değişen tahminler, ertelenen hedefler ve tutmayan hesaplar ekonomik güveni de aşındırıyor.
Bu nasıl bir hesap kitap işidir? Enflasyonla mücadele takvimi ne zaman tutacak?
Enflasyon tahminlerini değiştirmek birkaç rakamdan ibaret olabilir. Ancak bunun bedelini milyonlarca vatandaş markette, pazarda, kirada ve faturalarında ödüyor.
2028'de tek haneli enflasyon hedefleyenler, şimdi bu hedefi 2029'a erteliyor. Türkiye'de enflasyonla mücadele değil, enflasyon hedeflerinin takvimi değişiyor.
Uzun bir aranın ardından yeniden ekonomi yazılarımla okuyucularımla buluşuyorum. Ekonomide yaşanan gelişmeleri rakamlar üzerinden değerlendirmeye, verilerin arkasındaki nedenleri sorgulamaya ve çözüm önerilerimi paylaşmaya devam edeceğim. Bu süreçte yeniden yazma fırsatı sunan ve desteğini esirgemeyen Sayın Hakan Güldağ'a teşekkür ederim…
ekonomigazetesi.com/kose-yaz…
Bir ekonomide fiyat istikrarı sağlanmadan gelir dağılımında adalet,üretimde sürdürülebilirlik ve toplumsal refah sağlamak mümkün değildir.
Enflasyonu yenmek, sadece fiyatları kontrol altına almak değil; vatandaşın geleceğe yeniden güvenle bakmasını sağlamaktır.










