GK🐦

Μέρος Β' : Θήρα! Με τις περίφημες απεικονίσεις πλοίων, που είναι τμήμα μιας μεγάλης έγχρωμης τοιχογραφίας ενός σπιτιού. Υπάρχει ολόκληρος στόλος από πλοία της Κρήτης (ή των Μυκηνών;) και η απεικόνιση χρονολογείται από το 1500 π.Χ. Η τοιχογραφία ανακαλύφθηκε, όπως φαντάζομαι όλοι γνωρίζετε, από τον καθηγητή Σπύρο Μαρινάτο, ο οποίος έκανε και τη σχετική ανακοίνωση. Το καλύτερα διατηρημένο από τα σκάφη αυτά περιγράφεται από τον πλοίαρχο Σίμψα ως εξής: "Έχει διαστάσεις, στην τοιχογραφία, 50 εκ. μάκρος και με τον πρόβολο 62. Φέρει 21 κωπηλάτες που φαίνονται ή σύνολο 42 κωπηλατών. Ολόκληρο το πλήρωμά του πρέπει να ήταν 57 άνδρες... Υπάρχει ικρίωμα στην πρύμνη, το οποίο στο κάτω μέρος περιβάλλεται από βοιδινα δέρματα, για την προστασία του κυβερνήτη. Το κεφάλι του που μένει ακάλυπτο θα προστατευόταν την ώρα της μάχης από το κράνος. Πελώριο κοντάρι βγαίνει από το θαλαμίσκο προς πρύμνα, είδος πιθανόν στυλίδας . Πλώρα απ' αυτόν είναι - όρθιοι - ο πηδαλιούχος, ο κελευστής και καθισμένοι οι επιβάτες, πολεμιστές. Αυτοί προστατεύονται από στέγαστρο, που μπορεί να είναι τέντα ή το διπλωμένο ιστίο. Το ιστίο είναι ορθογώνιο και στερεώνεται σε κεραία, πάνω και κέρκο, κάτω. Στην κορυφή του ιστού φαίνονται δέκα κρίκοι (οι κατόπιν τρόχιλοι ή μακαράδες), από τους οποίους περνούσαν οι υπέρες, οι ολκοί και τα άλλα για τον χειρισμό του ιστίου σχοινιά. Προς το μέρος της πλώρης βγαίνουν από το σκιάδιο (των επιβατών) δύο μικροί κοντοί και υπάρχει ξύλινο διχαλωτό, το οποίο πιθανόν χρησίμευε ως ιστοδόχη (τοποθέτηση του ιστίου, όταν τούτο καθαιρείτο). Ο πρόβολος είναι ένα πρόσθετο, λεπτό και προφανώς ξύλινο κατασκεύασμα, όχι μόνιμο, το οποίο προσαρμόζεται στο κοράκι της πλώρης, σ' ορισμένες περιστάσεις. Το ότι φέρει επάνω του πεταλούδες, άνθη και πτηνά, ακόμη και δυο αγκιστροειδείς παραστάσεις υποδηλώνει ότι αποτελούσε διακοσμητικό στοιχείο, είδος σημαιοστολισμού. Το μήκος του είναι 12 εκ. στο πλοίο των 50 εκ., ή 13 σε άλλο πλοίο του στόλου της τοιχογραφίας των 62 εκ. Τοποθετημένο παρουσιάζει την πλώρη ψηλότερη από την πρύμνη, ενώ όταν αυτό λείπει, η πλώρη είναι λίγο χαμηλότερη." Υπάρχουν δύο σημεία που πρέπει να σταθούμε αν δεν έχουμε φυσικά εντυπωσιαστεί από ολόκληρη την τοιχογραφία: - Το σαν έμβολο εξάρτημα στο ποδόστημα , το οποίο πιθανόν να έπαιζε το ρόλο του μετέπειτα ομηρικού "ολκαίου", δηλαδή σημείο πρόσδεσης από το οποίο έσερναν (είλκον) το πλοίο. - Ο τρόπος κωπηλασίας. Δηλαδή οι κωπηλάτες όρθιοι και σκυμμένοι έξω από το πλευρό του πλοίου αντί να σύρουν προς τα πάνω τους τα κουπιά, σαρώνουν με αυτά τη θάλασσα (τα κουπιά δεν στηρίζονται σε σκαλμό ή εγκοπή). Ποιο όμως ήταν το πραγματικό μέγεθος του πλοίου; Εδώ λίγο μπερδεύονται τα πράγματα. Θα μπορούσε να βρεθεί εφόσον οι εικονιζόμενοι όρθιοι άνδρες (πηδαλιούχος και κελευστής) με τον μέσο όρο ύψους που γνωρίζουμε για την περίοδο, δηλαδή το 1,60, ζωγραφίστηκαν στις σωστές αναλογίες. Με δεδομένο ότι το πλοίο της τοιχογραφίας έχει μάκρος 50 εκ. και 62 με τον πρόβολο, θα έπρεπε το πραγματικό καράβι να έχει μήκος 36-37 μ. με το πρόβολο και 29-30 μ. χωρίς αυτόν. Με τον ίδιο όμως υπολογισμό ο ιστός θα έπρεπε να έχει ύψος (πάνω από το κατάστρωμα) μόνο 4,15 μ. μέγεθος μάλλον απίθανο για ένα τόσο μεγάλο, κατά τα φαινόμενα, καράβι. Και ερχόμαστε στο καίριο ερώτημα. Τι ήταν όμως το πλοίο αυτό; Κατά τον Μαρινάτο, μυκηναϊκό ή ακριβέστερα αιγαιατικό. Εφόσον αποκλείσουμε κάποια τρίτη προέλευση, λόγου χάρη λιβυκή, για την οποία καμία πληροφορία δεν έχουμε, αντιμετωπίζουμε κάποια καίρια ερωτηματικά. Πώς, για παράδειγμα, είχαν φθάσει οι Μυκηναίοι ή ακριβέστερα αν θέλετε, οι Αιγαιάτες τον 16ο π.Χ. αιώνα σε τέτοιο βαθμό ναυπηγικής αρτιότητας, που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές της αθηναϊκής τριήρους, χίλια και πλέον χρόνια αργότερα; Και αν λάβουμε ανεξέλεγκτα ως δεδομένο αυτή την αρτιότητα (ολόκληροι στόλοι συγκροτούντο από τέτοια εξελιγμένα πλοία) τι απέγινε η αρτιότητα αυτή; Να δεχθούμε ότι η ηφαιστειακή λαίλαπα σάρωσε τα πάντα; Και εδώ σταματώ 😇😇 Καλημέρα σε όλους! Να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο!

"...Εκεί δεκάδες σκάφη στεμένα, αλλά δουλευάμενα, άλλα μισοτελειωμένα, κι άλλα έτοιμα για το φουντάρισμα στη θάλασσα. Ανάλογες δεκάδες ανθρώπων αγγαρευμένοι εκεί σαν μαραγκοί, στις πριονιστάδες σαν αρμαδόροι, σαν καλαφάτες, σαν μπογιατζήδες, και από κάθε τέλος πάντων σχετικό επάγγελμα εργάτες. Κάπου κάπου και καμιά γυναίκα εφαίνετο να προχωράει προς τον ταρσανά με μια μεγάλη σουπιέρα στο κεφάλι και πίσω της ακολουθούσε το παιδάκι με το καλάθι στο χέρι. Ήταν η γυναίκα του καπετάνιου που την ημέραν εκείνη θα φουνταρίζετο το νεοτελειωμένο του καΐκι στη θάλασσα και που έπρεπε στην ευχάριστη αυτή και ευτυχισμένη στιγμή να προσφέρει τα αφράτα γλυκά και τα πιοτά, ύστερα από τη λιτανεία του γέρου παπά στου καραβιού την πρύμνη..." (από μια περιγραφή του Ζαχ.Χαλκιάδη) Ήταν η τελευταία "χρυσή εποχή" του νησιού, που άφησε σημάδια πίσω της, που δείχνουν έναν εκλεπτυσμένο πολιτισμό. Ποιο νησί; Το υπέροχο "Καστελλόριζο"... Οι Κασρελλοριζιοί καραβοκύρηδες έδιναν τη ζωή στο νησί. Καράβια ναυπηγούνταν στο ίδιο το Καστελλόριζο, όπου είχαν καλέσει από τη Σύρο τον ναυπηγό Νικολέττο Καράλη, στον οποίο ανέθεσαν χρέη αρχιναυπηγού. Από έρευνα, που έγινε στα στα παλιά Δημοτολόγια του Δήμου Ερμουπόλεως Κυκλάδων, τα οποία δεν ισχύουν σήμερα, προέκυψαν τα εξής ενδιαφέροντα στοιχεία. Με αριθμό 7931 υπάρχει καταχώριση του Νικολάου Δ. Καράλη : "Αυτός ήταν Ναυπηγός καταγόμενος από τη Χίο και η εγγραφή του έγινε τη 17.9.1854 σε ηλικία 27 ετών, δηλαδή έτος γεννήσεως 1827". Ο Καράλης χρημάτισε προξενικός πράκτωρ της Ελλάδος, δημογέροντας Καστελλορίζου, επίτροπος του Ναού του Αγίου Κων/νου και του μεροχίου της Μονής Πανορμίτη Σύμης. Είχε κάνει σπουδές στην Ευρώπη. Κατά τον ιστορικό του Καστελλόριζου Ευάγγελο Βαρδαμίδη, τον 19ο αιώνα οι Καστελλοριζιοί είχαν δημιουργήσει ιδιαίτερα αξιόλογη ναυτική δύναμη, που έφτασε τα 165 καράβια με ολική χωρητικότητα 24 χιλιάδες τόνους περίπου, εκτός τις σκούνες, τις γολέτες, τις μπρατσέρες και τα μικρότερα σκάφη. "Τέτοιος αρμαθός πλοίων, γράφει ο Βαρδαμίδης, με κεφάλαια σχεδόν ιδικά των, αφήνω τον καθένα να φαντασθή τι πλούτος συσσωρεύετο κατ΄έτος. Κάθε σπίτι, μικρόν ή μεγάλον, διετήρει το κομπόδεμά του εις αρχαία χρυσά νομίσματα, ήτοι Τούμπλες, Βενέτικα, Ματζάρικα, Μαχμουτιέδες, Λίρας, Ναπολεόνια, σχηματίζοντες δε ορμαθόν έφερον αυτά περί τον λαιμόν κρεμάμενα και αι γυναίκες κατά τας εορτάς". Αλλά και μετά τον ατμό, οι Καστελλοριζιοί κράτησαν τμήμα από τη ναυτική τους δύναμη. Στα ιστιοφόρα που λιγόστεψαν, προστέθηκαν τώρα ατμόπλοια και πετρελαιοκίνητα ενώ διέθετε λατίνια και σακολέβες. Το 1938 είχε 36 πλοία με ολική χωρητικότητα 3.871 τόνων με σημαία νηολόγησης κυρίως ιταλική (δυο πλοία είχαν αιγυπτιακή, ένα αγγλική και ένα ελληνική). Ο ταρσανάς του νησιού βρισκόταν στο Μαντράκι και κάτω από τις οδηγίες του Καράλη έσφυζε από ζωή. Τι θέαμα αλήθεια θα ήταν εκείνο του λιμανιού με τα τρικάταρτα καράβια να φτιάχνουν ένα ατέλειωτο δάσος μέσα στη θάλασσα! Θα κλείσω αυτή τη μικρή αναφορά με δυο αναφορές περιηγητών. - Το 1812 ο Francis Beaufort δίνει μια σύντομη μεν αλλά πυκνή περιγραφή του λιμανιού του Καστελλόριζου και τη ναυτοσύνη του : "...Πολλά μικρά πλοία μεταφέρουν συνεχώς στην Αίγυπτο καυσόξυλα από αυτή την ακτή. Είναι επίσης ο σταθμός που προτιμούν τα εμπορικά πλοία πηγαίνοντας ή γυρίζοντας από τη Συρία και την Κύπρο - γι΄αυτό μπορεί κανείς να βρει εδώ πιλότους για κάθε άκρη της Ανατολής και της Μεσογείου. Το νησί είναι τελείως γυμνό κι όλες οι προμήθειες που χρειάζεται η χώρα μεταφέρονται από την ηπειρωτική ακτή" - Το 1841 ο Charles Fellows : "Η εντύπωσή μας όταν φτάσαμε στο νησί, ήταν πως επισκεπτόμαστε μια άλλη χώρα : εκατοντάδες Έλληνες σύχναζαν στην προκυμαία και τα καφενεία. Στους βρώμικους δρόμους πουλούσαν κρασί από βαρέλια. Δεν είδαμε πουθενά σκύλους. Στη θέση τους υπήρχαν γουρούνια. Μας είπαν πως ζούσαν μόνο πέντε Τούρκοι στη Χώρα - όλοι οι κάτοικοι ήταν Έλληνες. Βάρκες και μικρά πλοία γέμιζαν το λιμάνι. Έφτιαχναν καράβια, έχτιζαν σπίτια, ο κόσμος ήταν δραστηριότητα και επιχειρηματικό πνεύμα" ------------------- Η θάλασσα και η ναυτοσύνη ήταν η μοίρα και η δύναμη του Καστελλόριζου. "Η θαλασσινή ζωή, είχε γράψει ο λόγιος και εκπαιδευτικός του νησιού Μιχαήλ Γ. Πετρίδης, που τόσα μέσα ευζωίας παρείζαν εις τους νησιώτας, διεμόρφωσε και ιδιοτύπως τον χαρακτήρα των. Είναι γνωστή σε όλους η επίδραση του περιβάλλοντος η ακαταμάχητος. Και το Καστελλόριζο και όλα τα Δωδεκάνησα και η φυλή μας σχεδόν όλη, χάρη στα απέραντα παράλια που αποτελούν τις ελληνικές πατρίδες γύρω-γύρω στο Αιγαίο και το Ιόνιο πέλαγος έχουν ξεχωριστό τύπο, σωματικό και ψυχικό, που παρουσιάζουν οι θαλασσινοί λαοί". Και για την ιστορία...το νησί δεν είναι απλώς ένας βράχος, αλλά το σημείο που καθορίζει αν η Ελλάδα έχει λόγο στις ενεργειακές εξελίξεις της Μεσογείου! Καλημέρα σε όλους!

Όταν στο σπήλαιο "Φράγχθι" της Αργολίδας (στο δυτικό άκρο του κόλπου της Κοιλάδας, στη νοτιοανατολική Αργολίδα) Αμερικανοί ανακάλυψαν, ανάμεσα στα άλλα ευρήματα και λεπίδες οψιδιανού, του τύπου που υπάρχει μόνο στη Φυλακωπή Μήλου, αυτόματα ετέθη το ερώτημα για την παρουσία αυτού του σκληρού ηφαιστειγενούς πετρώματος σε ένα στρώμα εδάφους που ανάγεται στο 9.000 π.Χ. Αυτό το υαλώδες πέτρωμα, μαζί με οστά ψαριών, έδωσε το έναυσμα για την αναπαράσταση της παλαιότερης ίσως θαλάσσια διαδρομής στο Αιγαίο με την "παπυρέλα" (νομίζω ότι σας έχω πει γι΄αυτήν, αλλά δεν είμαι σίγουρη), ένα σκάφος, όπως το λέει η ίδια λέξη, από πάπυρο πολύ παλιάς κατασκευαστικής παράδοσης, που η τεχνική της σώζεται μόνο στην Κέρκυρα. Η θαλάσσια αυτή διαδρομή ονομάστηκε "δρόμος του οψιδιανού" και είναι η πρώτη αποδεδειγμένη θαλάσσια εμπορική διαδρομή στα νερά του Αιγαίου. ------------------- Να πω δυο λόγια παραπάνω : Η παπυρέλα κατασκευάστηκε από πάπυρο, κλωνάρια κυπαρισσιού και σχοινί, στο χωριό Λιαπάδες της Κέρκυρας. Αρχισε το ταξίδι της στις 8 Οκτωβρίου 1988 από το Λαύριο και στις 22 Οκτωβρίου έφτασε στη Μήλο, μετά από πολλές ταλαιπωρίες. Το πλήρωμά της αποτελείτο από έξι άτομα και μικρό φορτίο προμηθειών... -------------------- Το ταξίδι αυτού του πρωτόγονου πλοιαρίου, που πιθανότατα ταξίδεψε στο Αιγαίο πριν 10.000 χρόνια είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι από τόσο παλιά ο Έλληνας είχε αντιμετωπίσει με τόλμη το θαλάσσιο περιβάλλον του. Τώρα θα μου πείτε και εύλογα, πώς αποδεικνύονται αυτά; Θα το πάμε αντίστροφα λίγο. Από πλευράς επιστημονικής δεν έχουμε κανένα στοιχείο, που να αναιρεί τη λογική, βάσει της οποίας κατασκευάστηκε αυτό το σκάφος. Από πλευράς αποδεικτικής (για την περίοδο πάντα που μιλάμε) έχουμε ένα σπανιότατο όστρακο (κομμάτι αγγείου) που προέρχεται από τη Φυλακωπή της Μήλου. Εχει αποσπασματική παράσταση ενός αρχαίου σκάφους που χρονολογείται από το 2300-2000 π.Χ., την τελευταία δηλαδή φάση της Πρωτοκυκλαδικής περιόδου. Στο όστρακο διακρίνεται ένα μακρόστενο πλοίο με πολλά κουπιά και από τις δυο πλευρές, ένα τεράστιο κουπί, ο οίακας (οίαξ), η σημερινή λαγουδέρα, που τη χειρίζεται μια ανθρώπινη μορφή, φανερά υπερτονισμένη από τον σχεδιαστή. Η μορφή του πλοίου (μακρόστενο) συνεπάγεται ένα σκάφος ταχύ, κωπήλατο, με 20 ή 25 κουπιά ανά πλευρά. Πιθανότατα έχουμε μια πρώιμη μορφή της πεντηκοντόρου που επικράτησε πολύ αργότερα, στις αρχές του 8ου αιώνα π.Χ. Η παρουσία της λαγουδέρας και το μέγεθός της υπονοούν ικανότητα χρήσης ενός τέτοιου εξαρτήματος και φυσικά μια προηγμένη, για την εποχή εκείνη, ναυτική κατάκτηση. Δυστυχώς δεν διακρίνεται ίχνος καταρτιού, πράγμα που επαναλαμβάνεται και στα τηγανόσχημα σκεύη (πήλινα αντικείμενα) της εποχής. Στις παραστάσεις αυτών των σκευών στηρίζεται όλη η γνώση μας για τα πλοία της μακρινής εκείνης εποχής. Δυο πήλινα ομοιώματα πλοίων που ανακαλύφθηκαν στην Κρήτη και προέρχονται από πολύ παλιά εποχή, 2400-2000 π.Χ. (Πρωτομινωική ΙΙ περίοδος), είναι ενδεικτικά (αν και στερούνται λεπτομερειών λόγω φύσεως του υλικού). Το ένα ανακαλύφθηκε στη νησίδα Μόχλος (Κόλπος Μιραμπέλλου στην Ανατολική Κρήτη). Έχει παράξενη εμφάνιση : το σχήμα του σκαριού και οι τέσσερις υποδοχές των πηδαλίων μας κάνουν να υποθέσουμε ότι το πλοίο ήταν αμφίπλευστο, κάτι που δεν έχουμε ξανασυναντήσει από τότε. Χαρακτηριστικό επίσης στοιχείο είναι οι υψηλές πλώρη και πρύμνη... Το δεύτερο ομοίωμα πλοίου, που ανακαλύφθηκε στο Παλαίκαστρο Σητείας, μας παρέχει σημαντικότατες πληροφορίες. Διαθέτει φαρδύ κατάστρωμα, σχεδόν κάθετη υψηλή πρύμνη κα έχει μεγάλο "έμβολο"! Γιατί το τονίζω; Γιατί μέχρι πρόσφατα υποθέταμε ότι ήταν τεχνική εφαρμογή του 1000-800 π.Χ. Θα κάνω μια ακόμη αναφορά και θα κλείσω αυτό το πρώτο μέρος. Για την περίοδο 2000-1700 π.Χ. έχουμε ένα μινωικό σφραγιδόλιθο που απεικονίζει ένα πλοίο με ενδιαφέροντα στοιχεία. Εχει τριάντα κουπιά, δυο πηδάλια, εξαρτία (το σύνολο των σκευών και εξαρτημάτων) που περιλαμβάνει έναν ιστό, τον κέρκο (ράντα) και σχοινιά για τον χειρισμό του ιστίου. Κατάστρωμα δεν υπάρχει, παρά το γεγονός ότι κάποια πλοία των Κρητών διέθεταν ένα είδος καταστρώματος. Εδώ έχουμε εγκάρσιες σανίδες, που ίσως είναι οι πάγκοι των κωπηλατών. Πρόκειται για μια από τις λίγες απεικονίσεις πανάρχαιου ιστιοφόρου της εποχής εκείνης. -------------------- Η συνήθεια που έχουν/έχουμε οι περισσότεροι, να μην επεκτείνουμε την περιέργειά μας για το παρελθόν, πέρα από την κλασική αρχαιότητα, εμποδίζει συχνά να δούμε πόσοι αιώνες πέρασαν πριν την από την εποχή εκείνη, που είχαν ίσως το ίδιο επίπεδο πολιτισμού... Και εδώ θα σας ρωτήσω αν καταλάβατε πού το πάω και σας ζαλίζω πρωί πρωί. Καλημέρα! Υ.Γ. Στην εικόνα στο Σπήλαιο Φράγχθι

"...Αφού σκότωσε τον Ανταίο, ο Ηρακλής αποκοιμήθηκε στην χώρα των Πυγμαίων. Ο πολεμοχαρής βασιλιάς τους, ενοχλημένος από την παρουσία του μεγάλου αυτού "τέρατος", διέταξε να ηχήσουν οι πολεμικές σάλπιγγες, συγκέντρωσε τα στρατεύματά του και πήρε θέση μάχης, σαν μεγάλος στρατηγός. Η αριστερή πτέρυγα τους στρατού βάδισε προς τον δεξιό βραχίονα του γίγαντα και η δεξιά προς τον αριστερό. Ο βασιλιάς με τα επίλεκτα στελέχη κατευθύνθηκαν προς το κεφάλι, ενώ το κέντρο ανέλαβε της κνήμες. Και δόθηκε το σύνθημα της επίθεσης. Και εκατοντάδες βέλη έπεσαν πάνω στον κοιμισμένο Ηρακλή, ο οποίος, ξύπνησε νομίζοντας ότι επρόκειτο για τσιμπήματα ψύλλων και χαμογελώντας άνοιξε τη λεοντή του και με μια κίνηση αιχμαλώτισε ολόκληρο τον "ριψοκίνδυνο" στρατό..." Και κάπως έτσι οι Πυγμαίοι (σας έχω κάνει νήμα γι΄αυτούς απ΄ό,τι θυμάμαι) έγιναν πασίγνωστοι στον αρχαίο κόσμο. Ο Όμηρος, ο Αριστοτέλης, ο Πλούταρχος και ο αρχαίος Λατίνος ιστορικός Ιουβενάλιος και άλλοι πολλοί μας εμφανίζουν αυτά τα μικρόσωμα πλάσματα να θερίζουν το σιτάρι με μικρά τσεκούρια, να χρησιμοποιούν κόκκινες πέρδικες ως υποζύγια και να κάνουν μακροχρόνιους πολέμους εναντίον των γερανών (για θυμηθείτε το αυτό που το έχουμε πει)... Κάποιοι ιστορικοί της αρχαιότητας μιλούν για έναν νάνο, τον Φιλήτα, σύγχρονο του Ιπποκράτη, που φορούσε σιδερένια παπούτσια για να μην τον παρασύρει ο δυνατός άνεμος. Ο Νικηφόρος Κάλλιστος διατείνεται ότι είδε στην Αυλή του Μεγάλου Κωνσταντίνου έναν νάνο μικρό σαν πέρδικα που τραγουδούσε και χόρευε στην εντέλεια. Ο ποιητής Αθήναιος φτάνει στο άκρον άωτον της φαντασίας όταν αναφέρει τον νάνο Αρίστρατο που μόλις και μετά βίας ήταν ορατός. Πέρα όμως από την ποίηση η ιστορία των νάνων στην Αρχαιότητα μας προσφέρει άφθονες εικόνες λιγότερο γραφικές θα τις πω. Οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τους νάνους "κεφάλαιο" και η απληστία τους τους ωθούσε συχνά στη σιχαμερή πράξη της τεχνητής κατασκευής νάνων. Ορισμένοι έμποροι έβαζαν σιδερένιους κλοιούς γύρω από τον λαιμό μικρών παιδιών για να σταματήσουν την ανάπτυξή τους και να τα πουλήσουν σε υψηλότερες τιμές. Με τέτοιου είδους βάρβαρες πράξεις έκανε την εμφάνισή της η "Ορθοπεδική" στην Ιστορία, ενώ οι καρποί αυτών των αργών ανθρωποκτονιών γέμιζαν τις Αυλές των μεγιστάνων και των πριγκίπων. Ο Τιβέριος είχε ως συνδαιτημόνα ένα νάνο στον οποίο επέτρεπε μεγάλη ελευθερία λόγου και θαύμαζε τη σκληρότητά του σε τέτοιο σημείο ώστε να βασανίζει πολιτικούς κατάδικους, για να ικανοποιεί τα γούστα του νάνου. Ο Δομιτιανός είχε οργανώσει μια ομάδα από νάνους μονομάχους που "ξεκοιλιάζονταν" με την ίδια αγριότητα όπως και οι συνάδελφοί τους με κανονική σωματική διάπλαση. Πιο συγκρατημένος θα έλεγα, ο Αύγουστος περιοριζόταν να εμφανίζει δημοσίως ένα νεαρό ιππέα ύψους εξήντα εκατοστών και είχε χαρίσει στην εγγονή του Ιουλία ένα νάνο, τον Κανώπα... Άλλοτε οι ειδήμονες μιλούσαν για "ελαττωματικά τέρατα" ή για "άτομα με διαφορετική ανάπτυξη". Σήμερα μιλούν με όρους της γενετικής ή της βιοχημείας. Όσο για τους νάνους, αυτοί πάντα θα αναρωτιούνται σε τι οφείλεται το "κακό". Τι σημασία έχει; Ο Γάλλος νάνος ηθοποιός Πιεράλ είπε : "Στην πολυμελή οικογένειά μου δεν υπάρχουν εμφανή κληρονομικά ελαττώματα, δεν υπάρχει καμπούρης, στραβοπόδης, ηλίθιος, τρελός, τίποτα το τερατώδες. Ούτε κακομοιριά, ούτε αλκοολισμός. Οι πρόγονοί μου ήταν όλοι άνθρωποι που ασχολούνταν με τη γη" Και αυτό είναι το μόνο που πρέπει να κρατήσουμε! --------------------- Κάτι διαφορετικό σήμερα γιατί ο μονοθεματισμός με κούρασε η αλήθεια είναι. Καλημέρα σε όλους!

Θα ήθελα να πω πολλά. Για τη σημασία της γλώσσας μας, την απίστευτη διάρκειά της, τις ιδιαιτερότητές της, τις δυσκολίες της αλλά και τις κρυφές ομορφιές της. Θα εστιάσω όμως μόνο σε δύο στοιχεία: Την ανακάλυψη της Μεγαλόπολης (θέση Μαραθούσα 1) με ευρήματα που χρονολογούνται περίπου 700.000 χρόνια πριν και που ανατρέπουν τα δεδομένα για την παρουσία του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο και στην πινακίδα του Δισπηλιού και στις σφραγίδες των Γιαννιτσών που δείχνουν οργανωμένη νόηση πριν από το υποτιθέμενο "κύμα" των Ινδοευρωπαίων... Αν συνδέσουμε αυτά μεταξύ τους, παρ'όλο το κενό, παίρνουνε μια εικόνα πολιτισμικής διάρκειας. Αν δε δεχθούμε ότι υπήρχε γραφή το 5.000 π.Χ., τότε η ελληνική γλώσσα δεν είναι ένα παρακλάδι μιας άλλης ομάδας, αλλά ένας αυτόνομος κορμός. Και ναι καταλήγω στην κυρίαρχη θεωρία, την κατασκευασμένη Ινδοευρωπαϊκή... Με απλά λόγια...το DNA δείχνει συγγένεια ναι αλλά όχι πατρότητα. Η επίσημη θεωρία λέει "ήρθαν από τον Βορρά στον Νότο". Γιατί όμως αφού η εξάπλωση του νεολιθικού πολιτισμού (γεωργία, κτηνοτροφία) αποδεδειγμένα ξεκίνησε από το Αιγαίο και την Ανατολία προς την Ευρώπη; Και αν υπήρξε μια τόσο μαζική κάθοδος Ινδοευρωπαίων στην Ελλάδα, δεν θα έπρεπε να βρούμε μια απότομη αλλαγή στο υλικά τεκμήρια (αγγεία, σπίτια, ταφές); Και τι βρίσκουμε; Μια ομαλή εξέλιξη του ντόπιου πληθυσμού από τη Νεολιθική στη Χαλκή εποχή Με λίγα λόγια αν το Δισπηλιό είναι γραφή (που για μένα είναι ξεκάθαρο ότι είναι) και η Γραμμική Α'/Β' ακολουθούν αργότερα, υπάρχει μια λογική ακολουθία στον ελλαδικό χώρο που δεν χρειάζεται "ξένους εισβολείς" για να εξηγηθεί! Μιλάμε Ελληνικά. Μια υπέροχη γλώσσα. Ας την προστατέψουμε!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ = Σε μια απέραντη, παγωμένη πεδιάδα του Βόρειου Πόλου, εκεί που όλα ήταν λευκά και κρύα, φύτρωσε μια μέρα μια μικροσκοπική, μωβ βιολέτα. Κανείς δεν ήξερε πώς βρέθηκε εκεί, ανάμεσα στα παγόβουνα. Τα ζωάκια του χιονιού, οι πολικές αρκούδες και οι πιγκουίνοι, μαζεύτηκαν γύρω της με απορία. «Πώς επιβιώνεις εδώ;» ρώτησαν. Η βιολέτα, με τη γλυκιά της φωνή, απάντησε: «Με τη ζεστασιά της αγάπης». Το άρωμά της ήταν τόσο μεθυστικό που έκανε τον παγωμένο αέρα να μοσχοβολάει. Τα ζωάκια, για να μην κρυώσει, την σκέπαζαν κάθε βράδυ με τα ζεστά τους φτερά και τις γούνες. Η βιολέτα άνθισε μέσα στο χιόνι, αποδεικνύοντας ότι η ομορφιά και η ζεστασιά της καρδιάς μπορούν να νικήσουν το πιο δυνατό ψύχος, μετατρέποντας τον Βόρειο Πόλο σε έναν τόπο συνάντησης και θαλπωρής. ----------------------- Η βιολέτα θεωρείται το λουλούδι γενεθλίων του μήνα, εκφράζοντας την ειλικρίνεια των συναισθημάτων, την ταπεινότητα, την πίστη και την αφοσίωση. Δεν νομίζω να χρειάζεται να σας ευχηθώ κάτι άλλο!