Raporumuz, İsrail’in yayılmacı politikalarının arkasındaki yapısal dinamikleri, bölgesel barış ve istikrar üzerindeki etkilerini ve Türkiye açısından ortaya çıkan sonuçları ele alıyor. İsrail yayılmacılığı, bölgesel barış ve istikrarı tehdit eden başlıca güvenlik sorunlarından birine dönüşmüştür. Gazze’de soykırıma ulaşan uygulamalar, Batı Şeria’da kurumsallaşan işgal ve Lübnan ile Suriye’de genişleyen askeri müdahaleler, istikrarsızlığı derinleştirirken iki devletli çözümü de çıkmaza sürüklemektedir. Bu yayılmacılık, sadece güvenlik kaygıları veya belirli bir hükümetin tercihleriyle açıklanamaz. Teolojik-tarihsel hak iddiaları, güvenlikleştirme politikaları, radikal sağın devlet kurumlarındaki artan etkisi ve askeri kapasite birbirini besleyen bir yapı oluşturmaktadır. Her yeni işgal ve saldırı, yeni güvenlik gerilimleri doğurarak yayılmacılığı yeniden üretmektedir. İsrail’in askeri ve teknolojik kapasitesi kısa vadeli üstünlükler sağlasa da kalıcı bir bölgesel hegemonya kurmasına yetmemektedir. Çevresindeki aktörlerin kapasitelerini zayıflatmaya dayalı güvenlik anlayışı, uzun vadede yeni çatışmaları, güvensizliği ve bölgesel dengeleme arayışlarını beraberinde getirmektedir. Bu bağlamda, Türkiye ile İsrail arasındaki ayrışma, dönemsel gerilimlerin ötesinde esasında iki farklı bölgesel güvenlik anlayışına dayanmaktadır. Türkiye, güvenliği bölge devletlerinin egemenliği, toprak bütünlüğü ve kurumsal kapasitesinin güçlendirilmesinde ararken İsrail, çevresindeki aktörlerin zayıf ve müdahaleye açık kalmasını esas almaktadır. Raporumuzun, İsrail yayılmacılığının bölgesel istikrarsızlığı nasıl derinleştirdiğinin ve Türkiye açısından ortaya çıkan riskler ile önceliklerin anlaşılmasına katkı sunmasını temenni ediyorum. mia.edu.tr/uploads/f/2310202…