Trzy dekady geopolitycznych wakacji wyprodukowały dużą ilość funkcjonalnych, polskojęzycznych analfabetów w zakresie obronności Państwa, a także praw i obowiązków obywateli. Tym większy szacunek do polityków, którzy mając świadomość zmian analfabetom decydują się nie ulegać.

Będzie dłużej, bo poważnej reformy ochrony zdrowia nie da się zmieścić w jednym populistycznym haśle. Czytajcie - lekarze, politycy i krytycy. Spróbujmy wreszcie wypracować rozsądny kompromis. 240 zł za godzinę dla każdego lekarza? Nie. Kominy płacowe i 300 godzin pracy miesięcznie? Też nie. Rząd przedstawił swój plan. Teraz przedstawiam mój. Nie bronię kominów płacowych. Bronię racjonalnych zasad. Moja propozycja dotyczy wyłącznie wynagrodzeń lekarzy specjalistów finansowanych ze środków publicznych: 1. Maksymalny łączny czas pracy lekarza: 208 godzin miesięcznie - niezależnie od liczby miejsc pracy i form zatrudnienia. 2. Jedna centralna ewidencja czasu pracy. Koniec fikcyjnych grafików, nakładających się dyżurów i pracy w kilku miejscach jednocześnie. 3. Maksymalne miesięczne wynagrodzenie za 208 godzin pracy: • 4–5-krotność przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej na umowie o pracę; • 7–8-krotność przeciętnego wynagrodzenia na kontrakcie B2B. Przy mniejszej liczbie godzin - proporcjonalnie niższy pułap. 4. W przypadku B2B limit powinien dotyczyć wyłącznie wynagrodzenia za osobiste udzielanie świadczeń - bez kosztów sprzętu, materiałów i personelu. 5. Koniec z jedną stawką dla wszystkich. Wynagrodzenie powinno zależeć od specjalizacji, dostępności kadr, odpowiedzialności, warunków pracy, liczby i złożoności świadczeń, kompetencji oraz jakości leczenia. Zamiast jednej stawki godzinowej proponuję model hybrydowy: część stała, zapłata za rzeczywiście wykonaną pracę i komponent jakościowy. Inaczej należy wyceniać planową pracę w poradni, inaczej nocny dyżur, pracę w święto, deficytową specjalizację czy procedurę wysokiego ryzyka. Publiczne pieniądze nie są nieograniczone. Ale medycyny nie można wyceniać jedną komórką w Excelu. Powtórzę: kominy płacowe - nie; praca po 300 godzin miesięcznie - nie; lekarski tachograf - tak; zapłata za realną pracę, kompetencje i jakość - tak; jeden arbitralny limit dla wszystkich - nie. To jest moja propozycja. Teraz rozmawiajmy o konkretach.

Odpowiadając na pytanie, nie jesteśmy nawet blisko żeby problem zauważać w "nas samych". Nie będzie tak przy 20 przypadkach i przy 120 przypadkach, bo ilość lekarzy to nie 200 tylko ponad 100 tysięcy