Nick Fassolas

Ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν μαζευτεί τόσοι δειλοί στη Δύση όσο σήμερα. Ηγέτες κουφάρια, λαοί τυφλοί απέναντι στο κακό, λοβοτομημένοι ιδεολόγοι πνιγμένοι στις αυταπάτες τους.

Η κατάσταση στην αγορά είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτική. Υγιή μαγαζιά, που κατάφεραν να επιβιώσουν όλα τα προηγούμενα χρόνια μέσα στα μνημόνια, κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Οι «φωστήρες» που κυβερνούν εδώ και 8 χρόνια βγαίνουν στα μέσα και μιλούν για οικονομική επιτυχία.

Τιμή και δόξα σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους και υπερασπίστηκαν την πατρίδα. Υπάρχουν κάποιοι που χρόνια τώρα κάνουν τα πάντα για να ξεχάσεις τους αγώνες των προγόνων σου, την ταυτότητα και τις ρίζες σου και το ονομάζουν «πρόοδο». Μην τους αφήνεις. #Οχι #28οκτωβριου

Time waits for no one, spend it wisely.

Πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου, η μέρα που οι πολιτικάντηδες ανακαλύπτουν ξανά τους προγόνους μας. Τους επαινούν, τους υμνούν, τους εκθειάζουν… και την επόμενη μέρα συνεχίζουν αμετανόητοι τις ανθελληνικές πολιτικές τους. Ανάξιοι, άσπονδοι, υποκριτές.

Όταν παραδίδεις την εκπαίδευση και την κουλτούρα σε εκείνους που αντιτίθενται στις αξίες του δυτικού πολιτισμού, η παρακμή είναι το αναπόφευκτο τίμημα.

Not a DeLorean, but I'll take it.

Χωρίς τους Έλληνες: Το Απόλυτο Κενό και ο Κόσμος που ευτυχώς δεν υπήρξε ποτέ. Φανταστείτε ένα πλήρες ιστορικό κενό: καθόλου μυκηναϊκός πολιτισμός, καθόλου ελληνική γλώσσα ή διάλεκτος, καμία Κλασική πόλη-κράτος, καμία φιλοσοφία του Σωκράτη, του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη, καθόλου μαθηματικά του Πυθαγόρα ή του Ευκλείδη, καθόλου μηχανική του Αρχιμήδη, καμία Ιπποκρατική ιατρική, κανένα Ομηρικό έπος, καμία αθηναϊκή δημοκρατία, καμία τραγωδία ή κωμωδία, καμία κλασική γλυπτική ή αρχιτεκτονική, κανένα ελληνιστικό βασίλειο και καμία Βυζαντινή Αυτοκρατορία ως ελληνόφωνη συνέχεια της Ρώμης. Τίποτα ελληνικό — κανένα κείμενο, καμία ιδέα, κανένα λεξιλόγιο, καμία πολιτιστική μεταφορά. Υπό αυτή την αυστηρή προϋπόθεση, ο σύγχρονος κόσμος όπως τον γνωρίζουμε δεν θα υπήρχε. Σχεδόν τίποτα από τον σημερινό πολιτισμό — η τεχνολογία του, οι θεσμοί του, η ιατρική του, η ηθική του, η τέχνη του, η λογοτεχνία του ή οι παγκόσμιες δομές ισχύος του — δεν θα έμοιαζε με αυτό που έχουμε σήμερα. -Θεμέλια που Καταρρέουν- Ο ελληνικός πολιτισμός παρείχε το κρίσιμο διανοητικό λογισμικό πάνω στο οποίο έχτισαν οι μεταγενέστερες κοινωνίες. Η τυπική λογική, η αποδεικτική γεωμετρία, η συστηματική ταξινόμηση του φυσικού κόσμου, η πρώιμη εμπειρική παρατήρηση στην ιατρική, η γεωμετρική αστρονομία και ένα πλούσιο αφηρημένο λεξιλόγιο για την ανάλυση της πραγματικότητας δεν εφευρέθηκαν ανεξάρτητα αλλού στον ίδιο βαθμό ή με την ίδια μεταδοτικότητα. Χωρίς αυτά, η συστηματική επιστήμη δεν διαμορφώνεται ποτέ στην Ευρώπη ή στη Μεσόγειο. -Η ηθική και ο ανθρώπινος χαρακτήρας στερούνται ορθολογικών πλαισίων. Δεν υπάρχει η έννοια της αρετής ως καλλιεργήσιμης αριστείας του χαρακτήρα (αρετή), κανένας Στωικισμός για εσωτερική ανθεκτικότητα, καμία τυπική ηθική φιλοσοφία ανεξάρτητη από καθαρή εξουσία, και κανένα αφηγηματικό αρχέτυπο του «ταξιδιού του ήρωα» με ανάπτυξη μέσα από δοκιμασίες. Η ηθική καταρρέει σε θεϊκή εντολή, φεουδαλική πίστη, ντροπή και φόβο της αιώνιας καταδίκης. Ο μοιρολατρισμός κυριαρχεί. -Η ίδια η γλώσσα είναι φτωχότερη. Χωρίς ελληνικές ρίζες, η αφηρημένη συζήτηση για την επιστήμη, τη φύση, την ψυχολογία, την πολιτική και την ηθική είναι πολύ πιο περιορισμένη. -Ο Χριστιανισμός εξελίσσεται χωρίς την κοινή ελληνική ως γλώσσα της Καινής Διαθήκης και χωρίς ελληνικά φιλοσοφικά εργαλεία για τη θεολογία. Παραμένει μια μικρότερη, πιο κατακερματισμένη, μυστικιστική αίρεση εβραϊκής προέλευσης που διαδίδεται λιγότερο αποτελεσματικά και ποτέ δεν αποκτά το ίδιο διανοητικό βάθος ή ενοποιητική δύναμη. -Η τέχνη, η αρχιτεκτονική, το θέατρο και η ποίηση μεταμορφώνονται εξίσου. Δεν υπάρχει ιδεατή αλλά ταυτόχρονα φυσιοκρατική ανθρώπινη μορφή στη γλυπτική, καμία κλασική τάξη (Δωρική, Ιωνική, Κορινθιακή), καμία αναλογική αρμονία που αργότερα καθόρισε τα δυτικά κτίρια από την Αναγέννηση και μετά. Δεν υπάρχει δομημένη τραγωδία ή κωμωδία, καμία παράδοση δημόσιου θεάτρου, κανένα Ομηρικό θεμέλιο για τη δυτική αφήγηση. Η λογοτεχνία και η παράσταση παραμένουν πιο συμβολικές, στερούμενες δραματικού βάθους, κάθαρσης και σύνθετης ανθρώπινης σύγκρουσης. -Η Ευρώπη το 2026: Μια Στάσιμη Σκιά- Η Ευρώπη και τα αραιά της ερείσματα στον Νέο Κόσμο αποτελούν ένα μωσαϊκό φεουδαλικών-θεοκρατικών βασιλείων και βαρονιών. Η κοινωνία είναι αγροτική, ιεραρχική και υψηλής θνησιμότητας. Η δουλοπαροικία ή η καταναγκαστική εργασία είναι διαδεδομένη. Το αναλφαβητισμό είναι χαμηλό και ελεγχόμενο από τον κλήρο. Η καινοτομία συχνά θεωρείται ύβρις ή μαγεία. Η τεχνολογία παραμένει σε υψηλό μεσαιωνικό επίπεδο, με μόνο περιορισμένα και κακώς ενσωματωμένα δάνεια: υδρόμυλοι, βασική μεταλλουργία, χονδροειδής πυρίτιδα και ανεμοκίνητα συστήματα. Δεν υπάρχει ηλεκτρισμός, καμία σύγχρονη μηχανή, κανένας κινητήρας εσωτερικής καύσης, κανένας δορυφόρος, κανένα διαδίκτυο και καμία κλιμακωτή βιομηχανία. Η μηχανική είναι ανακριβής και βασισμένη σε εμπειρικούς κανόνες. Η ιατρική περιορίζεται σε βότανα, προσευχές, αφαίμαξη, φυλαχτά και πρωτόγονη χειρουργική. Δεν υπάρχουν σύγχρονα νοσοκομεία, καμία θεωρία των μικροβίων, καμία συστηματική ανατομία, κανένα εμβόλιο και κανένα αντιβιοτικό. Οι επιδημίες και οι λοιμώξεις σκοτώνουν συστηματικά. Το μέσο προσδόκιμο ζωής κυμαίνεται γύρω στα 30-40 χρόνια, με εξαιρετικά υψηλή βρεφική και παιδική θνησιμότητα. Δεν υπάρχει κοινή θεμελιώδης κουλτούρα ορθολογικής αναζήτησης, ατομικισμού ή σωρευτικής προόδου. Η καθημερινή ζωή για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι μια ζωή μόχθου, δεισιδαιμονίας και παραίτησης. -Μια Μέρα σε Αυτόν τον Κόσμο- Ο Ηλίας, 26 ετών, είναι δουλοπάροικος βυρσοδέψης σε μια αραιά παραλιακή περιοχή στις Νέες Χώρες. Ξυπνάει πριν την αυγή σε μια μονόχωρη καλύβα με πατημένο χώμα, μοιρασμένη με τη γυναίκα του και το ένα επιζών βρέφος — αρκετά προηγούμενα παιδιά έχουν πεθάνει από ασθένειες ή πείνα. Δεν υπάρχουν ρολόγια ούτε ηλεκτρικό φως, μόνο φωτιά και πρωτόγονα σημάδια. Απαγγέλλει μηχανικά προσευχές από φόβο για την αμαρτία, τους δαίμονες και την επίγεια τιμωρία. Το πρωινό είναι αραιός κριθαρένιος χυλός. Η μέρα του περνάει σε βάρβαρη χειρωνακτική εργασία στο βυρσοδεψείο του βαρόνου-επισκόπου: κουβάλημα δερμάτων, πατημασιές σε λεκάνες ούρων και φλοιών, ξύσιμο με χονδροειδή εργαλεία. Χωρίς γεωμετρία ή μηχανικές αρχές, η δουλειά είναι αναποτελεσματική και επικίνδυνη. Οι τραυματισμοί αντιμετωπίζονται με προσευχές και βότανα· οι λοιμώξεις σκοτώνουν συχνά. Η επίβλεψη βασίζεται σε ξυλοδαρμούς και φόβο. Δεν υπάρχουν πλαίσια αρετής, αριστείας ή ηθικής αυτοκριτικής — μόνο επιβεβλημένη υπακοή και επιβίωση. Το μεσημέρι φέρνει ένα λιτό γεύμα από ψωμί και ρίζες, εν μέσω φημών για οιωνούς, επιδημίες και εισφορές. Οι ιστορίες που ακούγονται είναι για αγίους που υπέφεραν παθητικά ή αμαρτωλούς που τιμωρήθηκαν — όχι για ήρωες που μεγαλώνουν μέσα από δοκιμασίες. Τα βράδια περιλαμβάνουν υποχρεωτική λειτουργία με κηρύγματα απόλυτης υποταγής και βεβαιότητας της κόλασης, ακολουθούμενα από απλά ηθικά δρώμενα ή προφορικές ιστορίες που στερούνται δραματικής δομής και σύνθετης ανθρώπινης ψυχολογίας. Η τέχνη και η διακόσμηση στο παρεκκλήσι είναι συμβολικές και στιλιζαρισμένες, χωρίς κλασική αναλογία ή φυσιοκρατική μορφή. Η αρχιτεκτονική είναι βαριά και λειτουργική. Ο Ηλίας αποκοιμιέται εξαντλημένος πάνω σε ένα άχερνο στρώμα, στοιχειωμένος από πείνα, ασθένεια, κρύο και πνευματικό τρόμο. Η ζωή είναι σύντομη, επισφαλής και καθορισμένη από εξωτερικό έλεγχο. Η πρόοδος φαίνεται αδύνατη. -Παγκόσμιες Συνέπειες- Οι επιπτώσεις εκτείνονται πολύ πέρα από την Ευρώπη. Χωρίς τον Μέγα Αλέξανδρο δεν υπάρχουν ελληνιστικά βασίλεια που συνδυάζουν πολιτισμούς από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ινδία. Η πολιτιστική και επιστημονική ανταλλαγή είναι πιο αργή και πιο αραιή. Η Ρώμη, αν ανατείλει, είναι πιο καθαρά Ιταλική και λιγότερο εξελιγμένη· η αυτοκρατορία της μπορεί να είναι μικρότερη ή πιο σύντομη. Η Κίνα και άλλοι πολιτισμοί, παρόλο που ήταν εφευρετικοί (χαρτί, τυπογραφία, πυρίτιδα, πυξίδα, προηγμένη μεταλλουργία), δεν ανέπτυξαν ανεξάρτητα την αφηρημένη θεωρητική επιστήμη, τα μαθηματικά βασισμένα σε αποδείξεις και την αυτοκριτική εμπειρική μέθοδο που οδήγησαν στο άλμα προς τον ηλεκτρισμό, τους αποδοτικούς κινητήρες εσωτερικής καύσης, την ηλεκτρονική, τους υπολογιστές και την ΤΝ. Ο υψηλός τεχνολογικός πολιτισμός όπως τον γνωρίζουμε δεν είναι πιθανός στις δικές τους τροχιές μέσα στο ίδιο χρονικό πλαίσιο. Η παγκόσμια εξερεύνηση καθυστερεί ή ματαιώνεται. Η ναυσιπλοΐα είναι πιο χονδροειδής. Η Αμερική ανακαλύπτεται αργότερα και αποικίζεται πιο αργά. Η Κολομβιανή Ανταλλαγή είναι μειωμένη. Η εκβιομηχάνιση, αν συμβεί καθόλου, γίνεται πολύ αργότερα και υπό διαφορετική ηγεσία. Ο ηλεκτρισμός, η σύγχρονη ιατρική, η παγκόσμια επικοινωνία, η ΤΝ και η ρομποτική δεν εμφανίζονται σε αναγνωρίσιμη μορφή το 2026 — ή ενδεχομένως για αιώνες μετά. Ο κόσμος παραμένει πιο πολυπολικός ή υπό ανατολική κυριαρχία, με πιο αργή συνολική πρόοδο, υψηλότερα βάρη ασθενειών και πιο κατακερματισμένη πολιτιστική ανταλλαγή. -Γιατί Κανένας Άλλος Πολιτισμός Δεν Αναπληρώνει Πλήρως- Κανένας άλλος πολιτισμός δεν παρέδωσε το ίδιο συμπυκνωμένο πακέτο αυστηρής λογικής, μαθηματικών βασισμένων σε αποδείξεις, ηθικής φιλοσοφίας, καλλιτεχνικού ανθρωπισμού, δραματικών μορφών και μεταδοτικότητας. Σε ένα απόλυτο κενό, ο κόσμος προχωρά πιο αργά, πιο σταδιακά και σε αποκλίνουσες κατευθύνσεις. -Θα Ήταν Καλύτερος ο Κόσμος;- Όχι. Με τα σκληρά κριτήρια της ανθρώπινης ευημερίας — προσδόκιμο ζωής, υγεία, υλική ασφάλεια, γνώση και ικανότητα κατανόησης και διαμόρφωσης του φυσικού κόσμου — ο κόσμος θα ήταν χειρότερος. Δισεκατομμύρια άνθρωποι ανά τους αιώνες θα ζούσαν πιο σκληρές, πιο σύντομες και πιο επώδυνες ζωές. Οι προ-σύγχρονες κοινωνίες δεν ήταν ειρηνικοί ή οικολογικοί παράδεισοι· πόλεμοι, κατακτήσεις, δουλεία και περιβαλλοντική υποβάθμιση υπήρχαν πολύ πριν από τη νεωτερικότητα. Η αφαίρεση του ελληνικού καταλύτη εξαλείφει την άνευ προηγουμένου μείωση της πείνας, των ασθενειών και της άγνοιας που ακολούθησε, ενώ μετριάζει μόνο εν μέρει τα πραγματικά κόστη της νεωτερικότητας. Η ελληνική κληρονομιά ήταν υψηλής διακύμανσης. Ενεργοποίησε τόσο εξαιρετική πρόοδο όσο και σοβαρά προβλήματα. Στο σύνολό της, η απόδειξη από τα βιοτικά επίπεδα, την αύξηση του πληθυσμού και τη μείωση του πόνου είναι σαφής: η ανθρωπότητα είναι καλύτερα με τους Έλληνες παρά χωρίς αυτούς. Υπό ένα απόλυτο ελληνικό κενό, τίποτα στον κόσμο μας δεν θα ήταν όπως είναι σήμερα. Η απουσία αφαιρεί αλληλοσυνδεόμενα θεμέλια σε μαθηματικά, επιστήμη, φιλοσοφία, ηθική, τέχνη, αρχιτεκτονική, θέατρο, ποίηση, θρησκεία και κουλτούρα. Η Δύση όπως την ξέρουμε ποτέ δεν αναδύεται. Η Βιομηχανική Επανάσταση και η ψηφιακή εποχή δεν συμβαίνουν σε αναγνωρίσιμη μορφή. Η παγκόσμια ιστορία εξελίσσεται πιο αργά και πιο κατακερματισμένα. Θα στερούμασταν ηλεκτρισμού και σύγχρονης τεχνολογίας, προηγμένης ιατρικής, δημοκρατικών παραδόσεων, ανθρωπιστικών τεχνών, δομημένης λογοτεχνίας και των ίδιων των εννοιών που χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε την αριστεία, την αρετή και την πρόοδο. Η Ελλάδα ήταν ένας πολιτισμός του οποίου οι ιδέες έγιναν ένας από τους πιο ισχυρούς καταλύτες της ιστορίας. Η πλήρης ανυπαρξία της θα άφηνε την ανθρωπότητα σε έναν σκληρότερο, στενότερο, λιγότερο δυναμικό και υλικά φτωχότερο κόσμο. Τα επιτεύγματα του σήμερα δεν είναι δεδομένα. Σε αυτό το υποθετικό σενάριο, "Το ελληνικό κενό" αποκαλύπτει πόσα ακριβώς εξαρτώνταν από εκείνη τη μία εξαιρετική σπίθα. Όλοι έχουν βαλθεί να σας κάνουν να ξεχάσετε αυτή τη σπίθα που έδωσε λάμψη στην ανθρωπότητα, μην τους αφήνετε.

Φρίκη.

Την τελευταία φορά που ένας πατέρας δολοφόνησε τα παιδιά του, κανείς άντρας δεν βγήκε να τον υπερασπιστεί. Και καλά κάναμε.

Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του

Οι αξίες που μένουν όρθιες είναι εκείνες που δεν χρειάζονται συνεχή άρνηση της πραγματικότητας. Τις στηρίζει η ίδια η ζωή. Δεν απαιτούν καθημερινή καταστολή δεδομένων ούτε διαρκή επινόηση νέων αφηγήσεων. Αντίθετα, τα συστήματα που συγκρούονται με τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα —τις βιολογικές διαφορές, την ιεραρχία, τους ομαδικούς δεσμούς, την κληρονομικότητα των ικανοτήτων και την ανάγκη της αναπαραγωγής— ζουν σε μόνιμη ένταση. Καταναλώνουν ενέργεια για να παραμείνουν πιστευτά. Η πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για προθέσεις. Κρίνει από τα αποτελέσματα. Οι σύγχρονες προοδευτικές ιδεολογίες, που στηρίζονται στην ιδέα της σχεδόν απεριόριστης ανθρώπινης πλαστικότητας και θεωρούν τις περισσότερες διαφορές κοινωνικό προϊόν, βρίσκονται σε μειονεκτική θέση. Χρειάζονται περισσότερη προστασία, διαρκή προπαγάνδα και περισσότερη τυφλή πίστη. Οι πιο ρεαλιστικές συντηρητικές και πολιτικά ρεαλιστικές παραδόσεις, που δέχονται εξ αρχής την ανισότητα ικανοτήτων, τον σεξουαλικό διμορφισμό, την ομαδική προτίμηση και τη σημασία της οικογένειας, απέχουν πολύ λιγότερο από όσα πραγματικά συμβαίνουν. Όσο μια κοινωνία απομακρύνεται αξιακά από όσα υπαγορεύει η φύση, τόσο πλησιάζει στην εξαφάνιση. Και όσο βαθύτερη γίνεται η σύγκρουση με την πραγματικότητα, τόσο γρηγορότερα τελειώνει η ενέργεια που απαιτείται για να συντηρηθεί η άρνηση.

Η παθητική αποδοχή των κρατικών «διευκολύνσεων» τυφλώνει. Όποιος δεν εξετάζει τους πραγματικούς λόγους και τα κίνητρα, παύει να είναι σκεπτόμενος ελεύθερος άνθρωπος. Γίνεται ικέτης παραχωρημένων δικαιωμάτων. Σου το σερβίρουν ως διευκόλυνση, μα όσο πιο πολύ το χρησιμοποιείς τόσο πιο πολύ σε δένουν. Στην πραγματικότητα, είναι ένας ακόμη τρόπος να ελέγχουν βαθύτερα τη ζωή σου.

The most endangered species in the west.

A society that celebrates letting abortions happen right up to birth, when most of them are already just because the woman decided she doesn’t want the pregnancy, is not a sane society. Most abortions aren’t done because the mother’s life or health is in danger. They’re done because she prefers not to continue. And there’s no real expectation that women should have enough children to keep the population going. Fertility is already way below replacement across the West. The numbers don’t lie. When people keep having fewer children than needed to replace themselves, the population gets older and smaller. That society shrinks. Reality doesn’t care about the reasons people give—choice, autonomy, whatever. The math just keeps going. Ignoring that and cheering on unlimited elective abortions while the birth rate collapses isn’t facing reality. It’s heading toward society’s own decline.

Οι περισσότεροι άντρες σπάνια αντιδρούν με φωνές. Δεν βγαίνουν στους δρόμους, δεν γράφουν μανιφέστα και δεν ζητούν δημόσια δικαίωση. Τις περισσότερες φορές απλώς αποσύρονται. Όταν τους ρωτούν γιατί καθυστερούν ή αποφεύγουν τον γάμο και τις μακροχρόνιες σχέσεις, οι απαντήσεις που δίνουν είναι συνήθως πρακτικές: οικονομία, δουλειά, έλλειψη σταθερότητας. Αυτές οι απαντήσεις δεν είναι ψέματα. Σε μια κοινωνία όμως όπου οτιδήποτε πει ένας άντρας μπορεί να χαρακτηριστεί τοξικό, είναι και οι πιο ασφαλείς απαντήσεις. Πολλοί αποφεύγουν να μιλήσουν ανοιχτά για κάτι βαθύτερο: ότι νιώθουν πως το κλίμα γύρω από τις σχέσεις έχει γεμίσει καχυποψία και πως μια δέσμευση μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε πεδίο διαρκούς έντασης και συγκρούσεων. Κοιτάζοντας τα πράγματα καθαρά και με λογική, αρκετοί άντρες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα. Το συναισθηματικό και πρακτικό κόστος φαίνεται δυσανάλογα μεγάλο σε σχέση με αυτό που προσφέρει η σχέση. Έτσι, χωρίς θόρυβο και χωρίς μεγάλες δηλώσεις, μειώνουν σταδιακά την προσπάθεια. Στρέφονται σε άλλα πράγματα: δουλειά, προσωπικούς στόχους, ηρεμία. Συχνά ακούγεται η απορία: «Πού είναι οι καλοί άντρες;». Ίσως η απάντηση να είναι πιο απλή απ’ όσο φαίνεται. Πολλοί έχουν ήδη επιλέξει να κρατήσουν απόσταση. Όχι από αντιπάθεια, αλλά επειδή δεν βρίσκουν αρκετό λόγο να επενδύσουν ξανά με τον ίδιο τρόπο. Αυτή η απόσυρση γίνεται αργά και σιωπηλά, γι’ αυτό και περνά απαρατήρητη, μέχρι να αρχίσει να φαίνεται καθαρά στα στατιστικά και στην καθημερινότητα.

25€ διόδια - πήγαινε - με μηχανή....ουστ βδέλλες.

Ο πολιτικός παγκοσμισμός αρνείται τη βασική πραγματικότητα ότι οι αξίες δεν είναι καθολικές, αλλά προϊόν ιστορίας, θρησκείας και παράδοσης. Πάνω σε αυτή την άρνηση στηρίζει τις πολιτικές των ανοιχτών συνόρων, της πολυπολιτισμικότητας χωρίς αφομοίωση και της υπερεθνικής εξουσίας. Παράγει διαρκώς συγκρούσεις και παράλληλες κοινωνίες και επιμένει αντί να αναθεωρήσει, γιατί αν παραδεχτεί τις ουσιαστικές διαφορές, χάνει το λόγο ύπαρξης του. Όσοι προωθούν αυτή την ατζέντα (ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι) θέτουν την ιδεολογία και τους διεθνείς θεσμούς πάνω από τους λαούς τους και αυτό συνιστά προδοσία.

«Το κοινωνικό συμβόλαιο έχει διαρρηχθεί.» Ας το αναλύσουμε λίγο παραπάνω. Δεν πρόκειται για αφηρημένη φιλοσοφική κρίση. Πρόκειται για συγκεκριμένη και ορατή πραγματικότητα. Το κοινωνικό συμβόλαιο δεν είναι ένα συμβόλαιο που υπέγραψαν κάποτε οι πρόγονοί μας σε κάποιο γραφείο. Είναι η σιωπηρή συμφωνία πάνω στην οποία στηρίζεται κάθε οργανωμένη κοινωνία. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η παραχώρηση μέρους της ατομικής ελευθερίας σε μια πολιτική εξουσία, με μοναδικό αντάλλαγμα την ολική προστασία της κοινότητας. 🔹Χωρίς εδαφική ακεραιότητα και πραγματικό έλεγχο συνόρων, η σωματική ασφάλεια και η δημογραφική συνέχεια υπονομεύονται. 🔹Χωρίς δημογραφική και πολιτισμική συνέχεια, η πολιτική κυριαρχία χάνει το υποκείμενό της (ποιον ακριβώς εκπροσωπεί πλέον η εξουσία;). 🔹Χωρίς πολιτική κυριαρχία, οι υπόλοιπες προστασίες μπορούν να ακυρωθούν από εξωτερικές αποφάσεις. 🔹Χωρίς οικονομική βιωσιμότητα, όλα τα παραπάνω καθίστανται μακροπρόθεσμα αδύνατα. Αν λείπει ένα κρίσιμο κομμάτι, τα υπόλοιπα σταδιακά καταρρέουν. Γι’ αυτό η προστασία πρέπει να είναι ολική για να δικαιολογεί την παραχώρηση της ελευθερίας. Η προστασία όμως δεν είναι απλά ένας τομέας ανάμεσα σε άλλους. Είναι ο ίδιος ο πυρήνας του συμβολαίου. Περιλαμβάνει τη σωματική ασφάλεια, τον πραγματικό έλεγχο των συνόρων, τη δημογραφική συνέχεια, την πολιτισμική και συμβολική συνοχή, την οικονομική βιωσιμότητα και την πολιτική κυριαρχία. Όταν ένα κράτος αποτυγχάνει συστηματικά σε αυτά τα θεμελιώδη, δεν «κάνει λάθη πολιτικής». Παραβιάζει τον λόγο ύπαρξής του. ▫️Το σύγχρονο παράδοξο▫️ Οι σύγχρονες δημοκρατίες έχουν φτάσει σε ένα παράδοξο σημείο. Διατηρούν την τυπική νομιμοποίηση μέσω εκλογών και θεσμικών διαδικασιών, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπουν ή ανέχονται εξελίξεις που υπονομεύουν την ίδια την πολιτική κοινότητα. Τα κόμματα εναλλάσσονται στην εξουσία, αλλά λειτουργούν ως διαχειριστές μιας ήδη αποδεκτής παρακμής χωρίς καμιά λογοδοσία. Διαχειρίζονται τις συνέπειες της μη-προστασίας, χωρίς να αμφισβητούν τη λογική που την παράγει. Έτσι οι πολίτες βλέπουν κάθε μέρα τη διάψευση: αυτοί τηρούν το συμβόλαιο, οι πολιτικοί όχι. ▫ Απώλεια εμπιστοσύνης▫️ Η μαζική απώλεια εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη Δύση είναι ένα από τα πιο σταθερά και μετρήσιμα φαινόμενα των τελευταίων δεκαετιών. Οι πολίτες βλέπουν καθημερινά μια σειρά από πραγματικότητες που συγκρούονται με την υπόσχεση του συμβολαίου: 🔹Σύνορα που στην πράξη δεν ελέγχονται πλήρως. 🔹Γειτονιές και πόλεις που αλλάζουν χαρακτήρα μέσα σε μία ή δύο γενιές χωρίς ουσιαστική συναίνεση. 🔹Αύξηση ορισμένων μορφών εγκληματικότητας και αίσθηση ανασφάλειας σε περιοχές που κάποτε θεωρούνταν ασφαλείς. 🔹Πολιτικές ελίτ που φαίνονται πιο ευαίσθητες σε υπερεθνικούς κανόνες, μειονοτικές διεκδικήσεις ή ιδεολογικές προτεραιότητες παρά στις ανησυχίες της πλειοψηφίας. 🔹Οικονομική στασιμότητα ή πίεση στα μεσαία στρώματα, ενώ το κόστος της «διαχείρισης» της παρακμής (κοινωνικές δαπάνες, ασφάλεια, στέγαση) αυξάνεται. Από την πλευρά του πολίτη η εικόνα είναι απλή: «Εγώ συνεχίζω να πληρώνω φόρους, να τηρώ τους νόμους, να δέχομαι περιορισμούς στην ελευθερία μου. Η άλλη πλευρά δεν φαίνεται να τηρεί στο ίδιο μέτρο την υποχρέωση προστασίας της κοινότητας ως συγκεκριμένης οντότητας.» Αυτό δημιουργεί την αίσθηση μονομερούς τήρησης του συμβολαίου. Και όταν αυτή η αίσθηση γίνεται κυρίαρχη, η εμπιστοσύνη καταρρέει — όχι επειδή οι άνθρωποι έγιναν ξαφνικά «λαϊκιστές» ή «ακραίοι», αλλά επειδή βλέπουν με τα μάτια τους την απόσταση ανάμεσα στην υπόσχεση και στην πραγματικότητα. ▫️Η Αποκατάσταση της εμπιστοσύνης▫️ Η αποκατάσταση δεν μπορεί να γίνει με επιμέρους διορθώσεις ή με καλύτερη «διαχείριση». Δεν αρκεί να βελτιωθούν οι αριθμοί σε έναν τομέα, ενώ οι υπόλοιποι συνεχίζουν να διαβρώνονται. Μόνο όταν η πολιτική εξουσία επανέλθει στην πλήρη και αποφασιστική άσκηση όλων των προστατευτικών της υποχρεώσεων —σύνορα, δημογραφία, πολιτισμική συνέχεια, κυριαρχία— μπορεί να αποκατασταθεί η αμοιβαιότητα. Οτιδήποτε λιγότερο αφήνει άθικτη τη ρήξη. Οι πολίτες θα συνεχίσουν να υφίστανται τους περιορισμούς χωρίς να λαμβάνουν το αντάλλαγμα, έχοντας απέναντι τους μια πολιτική τάξη που ζητά υπακοή. Μόνο όσοι πολιτικοί τολμήσουν να επιστρέψουν στην ουσία του συμβολαίου —στην ολική υπεράσπιση του λαού ως συγκεκριμένης ιστορικής κοινότητας— έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν ξανά τη νομιμοποίηση. Όλοι οι άλλοι απλώς διαχειρίζονται την παρακμή.