நிர்வாணம் நோக்கிய நெடும்பயணம் * ஆறு தன் கடலடையும் பயணத்தில் எத்தனையெத்தனை வளைவுகளோ அத்தனையத்தனை இன்னல்களோடு ஓர் உடல் அதன் நிர்வாணத்தை நோக்கிப் போகும் பயணம், டோரதி. நீள் பயணங்களில் இசை எப்படி முக்கியமோ அப்படித்தான் டோரத்தியைக் கரை சேர்த்துக் கடலாட வைத்தது, இளையராஜா. கார்த்திக் சுப்பராஜின் மேதமைத்துண்டுகளில் ஒன்று இந்தப்படம். பிய்யுருட்டி வண்டு மலத்தை உருட்டி உருட்டி வெளியே தள்ளிவிடும் காட்சி சட்டகத்தின் முனையில் காட்டப்பட சற்று மேலே பெரும் செம்மண் பரப்பில் சாதி ஆணவத்தின் மூர்க்கமாக மோதவரும் ஒருவனை அடித்துச் சாய்த்து கத்தியால் குத்திக் கொல்லும் காட்சி நிகழ்ந்தேறும். மற்றுமொரு காட்சியில், அனைத்தையும் புரிந்து கொண்ட பெண்,அதுவரை பெண்களே இல்லாமல் இருந்த வீட்டில் அடி எடுத்து வைத்தப் பெண் தனக்கு எதிரில் தடுமாறித்ததும்பும் ஆணின் பெண் மனதைப் புரிந்து கொண்டு அமர்ந்திருக்கும் சட்டகம். அவள் தலைக்கு மேல குறுக்கும் நெடுக்குமாக நீண்ட கட்டைகளுக்குக் கீழ் அமர்ந்து அருளும் தெய்வீகம். மறுநாள் அதேக் குறுக்குக் கட்டையில் அவள் தொங்கும் விநோதம்.அந்த டோரதி எனும் பெண் இறந்து கிடக்க டோரதி எனும் ஆண் உள்ளிருக்கும் தன் பெண்மையை பிரசவிக்கும் இடம் என எல்லாமும் அந்த குறுக்குக் கட்டையின் கீழ் நிகழ்கின்றன. இப்படி ஒவ்வொரு சட்டகத்திலும் கார்த்திக் சுப்பராஜின் திரைமொழி வசீகரிக்கின்றன. தடதடத்து ஓடும் இரயிலுக்குக் கீழே உருமாறி நிற்கும் சுப்புவிடம் அவள் நண்பனின் அம்மா 'எங்கிட்ட வந்ருக்கலாம்ல" என வரித்துக்கொள்ளும் இடம் கவிதை எனில் திடும் என மார்பில் முட்டும் கிடா மனதை அதிரச் செய்கிறது. ஆணவமாய் மீசை முறுக்கித் திரியும் ஆண்களைக் கொண்ட வீட்டில் தம் ஆணவத்திற்கு பலி கொடுத்த பெண்கள் வெறும் புகைப்படங்களாக இருக்க அருகில் சுப்புவின் புகைப்படத்தையும் வைத்துவிட்டுப் போகும் விசில் வீரய்யா பாத்திரத்தை அழுக்கும் கசடுமாய் நிரம்பி வழியும்விதமாகப் படைத்து, அவர்தம் மகன்களை அதே ஆணவக் குடிகளாக முடிச்சிட்டு சுப்புவின் சேலைக்கட்டில் அதை அவிழ்த்த விதம், அற்புதத் திரைமொழி. 'கேனப்பயக'என பிணத்தை மாற்றிய கதையை கார்த்தி மருத்துவமனையில் செல்லும்பொழுது அரங்கு சிரித்தது, சமூகம் சிரித்தற்கு ஒப்பு. இறுதிக்காட்சியில் முத்தத்தை மட்டும் காட்சித்துண்டுகளாகப் பார்த்துவிட்டு விமர்சனம் வைப்பவர்கள் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.எப்படி சுப்புவின் உடல் ஒரு நீண்ட பயணம் கொண்டு (கீர்த்திசுரேஷின்) தன் முகத்தை அடைகிறதோ அப்படித்தான் கார்த்தியின் ஸ்னேகமும் மெல்ல மெல்ல, பிரிந்த ஒரு மாதத்தில் காதலாகக் கனிகிறது. இறுதிக்காட்சியில் 'ஊர்** என்ன வேணா பேசட்டும் உன் மனசு என்ன சொல்லுது' என வடிவு சொல்லும்பொழுது அரங்கு அங்கீகரித்துக் கைத்தட்டுகிறது கார்த்தியின் காதலை. அவனோடு இசையும் ராஜாவும் இயந்து நகர்ந்து டோரதியை முத்தமிடும்பொழுது இயல்பான ஒன்றாகத் திகைகிறது. பத்தாண்டிற்கு ஒரு முறை ஓர் அற்புதமானத் திரைப்படம் வந்து பேசுபொருளாகும். உதிரிப்பூக்கள், முள்ளும் மலரும், சேது, சுப்ரமணியபுரம் என தகுந்த இடைவெளிகளில் தக்கன தப்பும். அந்த வரிசையில் டோரதி இசையோடு இணைந்து கொள்கிறது.