چه حس نازیه اینکه بدونی روزی قراره مامان یک نینیِ جالب‌ناک بشی.

جواب کنکور اونقدرا هم مهم نیست؛ جواب کراشت مهم بود که اونم گفت نه.

این‌ که چیزی رو بپذیری اما بعضی وقت‌ها عمیقاً حس کنی جاش درد می‌کنه خیلی غم‌‌انگیزه.

از مواقعی که می‌تونم منطقی فکر کنم اما دلم نمی‌خواد منطقی عمل کنم می‌ترسم.

"یک روز با کسی ازدواج می‌کنم که باعث بشه من این حس رو داشته باشم."

نمی‌دونم چجوری توضیح بدم که چطور می‌شه در حین داشتن یک زندگی تقریباً آروم هیچ آرامشی توی خودم پیدا نمی‌کنم. واقعاً نمی‌دونم.

یه نینی خیلی زیبا بهم لبخند زد و حس می‌کنم تمام غمم شسته شد.

زندگی بعد از حذف دوستی که حس می‌کردی توی دلش ازت متنفره:

کاش به‌جای تموم چیزهایی بودم که دوستشون داری.

می‌خواهم صد سال سیاه و ناگهان نوبت من نشود.

به یک باقرزاده بین جمعه و شنبه نیاز دارم.

آدم یه بار با تموم وجودش می‌ره و بعد از اون هیچ‌ رفتنی دیگه اونقدر آزارش نمی‌ده.

دختر ول کن دیگه دیوونه‌ام کردی.

یک موجود زنده رو می‌پیچی لای دستات و یهو انگار جهان دست از سخت گرفتن برمی‌داره؛ آه تو چه خوبی بغل.

خاورمیانه‌‌ای عاقل هیچوقت خودش رو درگیر بدبختی کشورهای همسایه‌ش نمی‌کنه؛ چون می‌دونه که این بدبختی نوبتیه‌.

شمال یهویی بامزه‌س.

تموم چیزی که فهمیدم اینه که راجع‌به عمق غمم فقط باید با تو صحبت می‌کردم که اونم نکردم.

خدایا من یک آرزو دارم.