تو درد داری اما دردِ جگر چشیدی؟ وقتی که محسن افتاد یادآر تا چه دیدی؟ _ من سوختم برادر، با نعره‌ی خروشم خیره به چکمه‌ات که من بایدش بپوشم

در سردخانه جا نیست، رو سمتِ نسترن‌ها پشتِ حیاط خفتند یک لایه پیرهن‌ها دامن کشان، سبکبار، در هجرتی شبانه با گوشوارِ خونین میراثِ مادرانه .. چله نشین پدرها در انتظار ماندند نام عزیزشان را در هیچ‌جا نخواندند از بستگان که را داشت؟ همکارِ دردمندش؟ خویشی که پیکرش را تحویل می‌دهندش.. گفت آن نسیم بر موت، هر گل ز شاخه افتاد پروانه‌ی بنفشی.. دیدی.. مرا به یاد آر ..