กรณ์

⠀ และเขาเองก็ภาวนาให้เป็นดังเช่นที่เขาคาดหวังตามอย่างสายตามองเห็นชักนำความคิด เธอหันมาพร้อมด้วยรอยยิ้มบางเบาประดับใบหน้าสะสวยผสมแววตาเจือด้วยคำถามประมาณหนึ่งเหมือนสงสัยระคนอนุญาตให้เขาได้พูดสิ่งที่ต้องการนั้นออกมาต่อได้เลย “พิพิธภัณฑ์หรรษายังเปิดให้เข้าชมอยู่ใช่ไหมครับ?” ⠀

⠀ “สวัสดีครับ” เขาเอ่ยทักหญิงสาวคนหนึ่งผู้สวมเสื้อไหมพรมสีม่วงเม็ดมะปราง เธอกำลังยืนทำอะไรบางอย่างอยู่หากก็ไม่ได้ดูยุ่งวุ่นวายจนไม่น่าเข้าไปขัดจังหวะ ดังนั้นเขาจึงมีช่องว่างเล็กๆ ที่จะขอรบกวนเธอสักหน่อยด้วยการถามไถ่บางคำของที่นี่ เพราะเห็นว่าเธอดูคล้ายกับเจ้าหน้าที่ทีเดียว ⠀

⠀ เพราะมันใกล้ฉันอย่างที่สุ่มมา แค่เขาเหยียบคันเร่งได้ไม่เท่าไหร่ ระยะทางซึ่งดูท่าจะไกลแสนไกลก็ร่นลงมาเพียงแค่ไม่กี่อึดใจก็ถึงสถานที่.. เบื้องหน้าจากเคยเป็นถนนเส้นหลักทอดยาวก็กลายเป็นลานจอดรถทั่วๆ ไปโดยมีรถราของคนอื่นประดับแซมไม่หนาตา ทำให้ไม่ต้องรอลุ้นว่าจะมีที่จอดหรือไม่ ⠀

⠀ อย่างนั้นจึงได้เกิดวันเดย์ทริปขึ้นมาทันทีหลังจากขับรถแวะไปซื้อกาแฟร้านเจ้าประจำดื่มแม้ในวันที่ไม่ต้องไปทำงาน—ช่วยไม่ได้ที่คาเฟอีนมันดันเข้าเส้นไปนานแล้ว ช่องเซิร์ชในกูเกิลก่อนหน้านี้จึงได้กลายเป็นสถานที่ที่น่าสนใจใกล้ฉันเด้งขึ้นมาทันใด เลือกสุ่มมาสักที่แล้วก็ไปแค่นั้นเอง ⠀

⠀ รถสี่ประตูคันใหญ่กำลังมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ตามหมุดหมายที่เขาปักธงไว้ในใจอย่างไม่รีบร้อนเพราะถือว่าไหนๆ ก็ได้พักผ่อนแล้ว แต่ชีพจรก็ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ที่เท้าตามเคย ก็อย่างว่า.. ปกติก็มักจะทำนู้นทำนี่อยู่ตลอดไม่ขาดสาย จะให้มานอนเฉยๆ บนเตียงก็คงจะผิดนิสัยเกินไปหน่อย (ไม่หน่อย) ⠀

⠀ “ให้อภัยสักครั้งหนึ่ง เธอคงไม่ใจร้าย.. ~” เป็นเสียงเพลงในรถที่เขาเปิดฟังจากแพลตฟอร์มชื่อดังเขียวดำกำลังเคล้าคลอไปกับเสียงร้องฮึมฮัมของเขาเองที่ร้องตามได้แค่เพียงท่อนฮุคขณะที่สายตากำลังทอดมองไปยังเบื้องหน้าเป็นถนนที่ไกลลิบหากก็ยังมีรถราบางส่วนซึ่งขับสลับมาตัดระยะสายตาบ้าง ⠀

⠀ นานทีปีหนที่เขาจะมีเวลาพักผ่อนเป็นของตัวเองอย่างแท้จริงบ้างหลังจากเอาแต่หัวหมุนทำงานอยู่ตลอดทั้งปี—แต่เอาเข้าจริง.. ตอนนี้ก็ไม่อาจเรียกได้เต็มปากว่ามันคือการพักผ่อนระยะยาว เช่น วันหยุดยาว หรือลาพักร้อนอะไรทำนองนั้น แต่อย่างน้อยวันนี้มันก็ยังเป็นวันว่างของเขาจริงแท้นั่นล่ะ ⠀

⠀ ⠀⠀⠀ ⠀

⠀ “อ้าว หวัดดีครับพี่กรณ์” เพ็ชรเอ่ยทักทายเจ้าของชื่อทันทีที่เขาเงยหน้าละจากพวกรูปถ่ายโปสการ์ดใกล้เคาท์เตอร์ไม้สีทึบ หันไปทางเสียงกระดิ่งประตูกระจกใสหน้าร้านที่มันสั่นดังกรุ๊งกริ๊งเมื่อถูกเปิดออกซึ่งมาพร้อมกับเสียงรถบนถนนใหญ่กรุงเทพฯ ที่อยู่ต้นซอย เขาวาดยิ้มให้อย่างคุ้นเคย ⠀

⠀ และร้านของลุงแกนี่ล่ะคือคำตอบ.. เพราะที่นี่นอกจากจะเป็นร้านซ่อมสารพัดกล้องแล้วก็ยังมีบริการรับถ่ายภาพอีกต่างหาก แถมราคาก็ดีสมเหตุสมผลสุดๆ ในยุคที่ทุกอย่างโอเวอร์ไพรส์ แต่ร้าน (ไม่) ลับจากรุ่นเก๋าก็ยังรักเรา แม้จะอยู่ไกลจากสถาบันฯ ไปหน่อยแต่ร้านลุงแสวงก็ไม่เคยทำให้ผิดหวัง ⠀

⠀ “โอ้.. ครับลุง ผมฝากด้วย” เพ็ชรว่าพลางมองอีกคนหยิบกล้องสีดำที่เพื่อนฝากเขานำมาให้เช็กและส่งซ่อมหากมันเจ็บหนักเพราะเจ้าตัวบอกว่าคนอื่นยืมไปแล้วทำหล่น มันก็แอบน่าโมโหแทน ที่แทนที่คนทำควรจะรับผิดชอบ แต่เป็นเพื่อนเราเองซะนี่ดันปล่อยผ่าน ยังดีที่เขายังพอรู้จักร้านซ่อมอยู่บ้าง ⠀

⠀ “เอ็งก็บ่นเป็นตาแก่ไปได้” ก็ไม่วายแกล้งว่าไปอีกสักที เพ็ชรมันถึงได้เหน็บกลับคืนไปพอสนุกปากอย่างกันเองไปว่า “แหม ใครล่ะจะยังวัยสะรุ่นเหมือนลุงแหวง” ลุงแหวงที่ว่าถึงกับหัวเราะร่วน ก็ยอมรับว่ายังเก๋า แต่อะไหล่น่ะ รุ่นนี้หาเปลี่ยนไม่มีแล้ว — “เออ, แล้วก็รอยนี่น่ะ ไม่เจ็บมาก” ⠀

⠀ ชายวัยกลางคนที่ยืนฟังอยู่ได้ยินก็อดขบขันเจ้าหนุ่มวัยรุ่นนี่ไม่ได้ คงเห็นว่าอายุไม่เท่าไรก็ทำเป็นเหมือนชีวิตใกล้จะร่วงโรยลงโลงเข้าทุกทีแล้วยังไงอย่างนั้น หากก็เข้าใจได้ ประเทศสารขัณฑ์นี่ไม่เหมาะกับหน้าฝนสักนิดเดียว การมีแสงแดดเจิดจ้าดูจะเป็นที่ถูกต้องตามลักษณะแล้วนั่นแหละ ⠀

⠀ “เห็นแสงแดดสว่างไสวแยงลูกตาแล้วผมล่ะชื่นใจจริงๆ” เขาเปรยขึ้นลอยๆ หลังจากถอนหายใจยาวพรืดราวกับว่าอากาศทั้งสองปอดได้ถูกปล่อยลมออกมาจนหมดสิ้นแล้ว .. ว่ากันว่าถ้าถอนหายใจบ่อยอายุจะสั้นเร็ว แม้จะไม่รู้ว่าใครมันเป็นคนคิดกุศโลบายนั่นก็เถอะ ซึ่งถ้าเป็นจริง ไอ้เพ็ชรก็ใกล้สิ้นแล้ว ⠀

⠀ วันนี้อากาศโคตรดี ไม่มีฝนตก — ดีแล้ว, มันควรจะเป็นแบบนั้นบ้าง เพราะเขารู้สึกหมองใจแทบจะทุกครั้งที่ฝนมันตก ไม่ใช่ว่าถึงกับรังเกียจเดียดฉันท์หน้าฝนอะไรแบบนั้นหรอก เพียงแค่จะออกข้างนอกทีไรมันก็ตกทุกที อาจเป็นด้วยช่วงนี้พายุเข้าล่ะมั้งก็เลยค่อนข้างลำบากมากขึ้นกว่าเดิมสักหน่อย ⠀

⠀ ⠀⠀⠀ ⠀