มอสกิโต้วโอ้โหอย่างมอม

พ่อกับแม่แต่งงานกันตามที่ผู้ใหญ่หาให้ แต่เราก็เห็นพ่อดูแลแม่ดีตลอด ชอบมีมุมแบบเวลาจะออกไปไหนถ้าถามแม่ว่าไปด้วยไหมแล้วแม่บอกไม่ไป คืองอน เดินวนไปมา ถามซ้ำรอบ2 รอบ3 วนไปถอยรถ จอดรอหน้าประตู เรากับพี่ต้องรีบให้แม่ไปกับพ่อ "เร็ว ลูกชายคนเล็กงอนแล้วแม่" พ่อชอบบอกถ้าแม่ไปด้วยจะได้กลับบ้านไวๆได้ไง (เราก็จ้าาาา พ่ออ) พ่อจะชอบซื้อเสื้อให้เป็นสีเดียวกับแม่แล้วแกล้งใส่ให้สีตรงกันก่อนออกจากบ้าน เราเคยเห็นแม่นอนอยู่โซฟา พ่อเดินไปลูบหัวปลุกเบาๆ ว่าให้ลุกไปนอนดีๆ(เห็นคนเดียวยังไปเล่าให้พี่ฟัง) หลังๆพ่อจะชอบให้แม่มาจับมือจะได้เดินถนัดๆ เรากับพี่จะชอบแอบถ่ายรูปเก็บไว้ (แม่เราขาไม่ดีเป็นโปลิโอข้างนึง) พ่อไม่เคยมีข่าวไม่ดีเลย ถ้าเทียบกันแล้วถือว่าพ่อหน้าตาดี มีคนพยายามเข้ามาอยู่ (จำได้เพราะพ่อพาเรากับพี่ไปด้วย) พ่อก็จะบอกเลยว่าแต่งงานแล้วครับ มีลูกสาวแล้วด้วย 2 คน (ก็งงคนที่พยายามเข้ามา เพราะก็น่าจะรู้อยู่แล้ว) ตอนที่แม่เสียเช้าวันที่2 พ่อไปวัดก่อนช่วงเช้า มีสายเข้าจากอา (น้องสาวพ่อ) บอกว่ามาที่วัดหน่อย พ่อหนูร้องไห้ไม่หยุดเลย อาไม่รู้จะทำยังไง ตอนนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตเราเลยที่เห็นพ่อร้องไห้ จากที่เราเป็นลูกคนเล็กต้องไปกอดพ่อ พ่อบอกว่า "ไม่รู้สิ พอตื่นมาไม่เจอแล้วใจหาย อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน มันก็คงรักแหละเนอะ" เราก็พยายามไม่ร้องไห้ที่สุดล่ะ (ปกติขี้แง) เราก็ยังโล่งใจที่เห็นพ่อร้องไห้มากกว่าเงียบไปเฉยๆเหมือนกัน ช่วงนั้นต้องเรียกพ่อมากินข้าวทุกวัน พอไม่มีแม่แรกๆก็ไม่กินบอกไม่หิว ดีที่เรายังดุพ่อมากินข้าวได้ แม่ไปเป็นนางฟ้า 4 ปีแล้ววว พ่อยังโสดลูก 2 เหมือนเดิม