این نسخه کامل سخنرانی هفتم اکتبر مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا در آتن است: در سراسر جهان، ویرانه‌های عظیمی وجود دارند. در بسیاری از موارد، این‌ها مکان‌هایی هستند که گویی تاریخ در آن‌ها به پایان رسیده است؛ بقایای فرهنگ‌هایی دوردست که مدت‌هاست از حافظه زنده بشر محو شده‌اند. اما آکروپولیس متفاوت است. هزاران سال است که تمدنی که این بناهای پشت سر من را ساخته، ذهن و تخیل جهان غرب را مجذوب خود کرده است. نسل‌های پیاپی از سیاستمداران، هنرمندان و فیلسوفان ما با شگفتی و تحسین به آن نگریسته‌اند. زمان این خاصیت را دارد که حساسیت انسان را نسبت به گذشته کم‌رنگ کند. پیروزی‌های بزرگ و شکست‌های فاجعه‌بار، به‌تدریج چنان کوچک به نظر می‌رسند که به چیزی در حد یک پانویس در کتاب تاریخ تبدیل می‌شوند؛ واقعیتی دیگر که دانش‌آموزان ما باید آن را حفظ کنند و بعد فراموشش کنند. اما یونانیان باستان گویی تسلطی تقریباً اسرارآمیز بر حافظه ما دارند. آن‌ها بارها و بارها ما را به سوی خود فرامی‌خوانند. در سال ۴۸۰ پیش از میلاد، سپاهیان خشایارشا به این شهر رسیدند و پرستشگاه‌های آن را به آتش کشیدند. تا آن زمان، بیشتر مردم آتن با کشتی به جزیره‌ای در نزدیکی شهر پناه برده بودند. اما شمار اندکی حاضر نشدند خانه و سرزمینشان را ترک کنند. آن‌ها در دژ سنگی آکروپولیس سنگر گرفتند تا مقاومتی نهایی و خارق‌العاده را رقم بزنند. از فراز صخره‌ها تخته‌سنگ‌های عظیمی بر سر مهاجمان ایرانی فرو می‌ریختند و برای چندین روز در برابر بزرگ‌ترین امپراتوری آن دوران ایستادگی کردند. سرانجام مقاومتشان درهم شکست. ایرانیان معابد را غارت کردند، پرستشگاه‌ها را به آتش کشیدند و آکروپولیس را با خاک یکسان کردند. اما وقتی آتنی‌ها بازگشتند، بقایای شکسته و ویران آکروپولیس قدیم را گرد آوردند و در همان تپه‌ای که بناها بر آن قرار داشتند، دفن کردند. چند دهه بعد، در دوران پریکلس، معبد پارتنون را برپا کردند. از آن زمان، پارتنون ۲۵ قرن است که پابرجا مانده است. امپراتوری‌ها در سایه آن ظهور کرده و سقوط کرده‌اند. و نوادگان مردانی که آن را ساختند، فرزندان آتن و روم، تمدن خود را تا دورترین نقاط جهان با خود برده‌اند. دو قرن و نیم پس از تأسیس جمهوری آمریکا، در آن سوی جهان و بسیار دور از جایی که اکنون ایستاده‌ام، امروز من در مقام وزیر امور خارجه آن جمهوری، و به‌عنوان نتیجه مهاجرانی که از اسپانیا به دنیای جدید آمدند، اینجا ایستاده‌ام تا به دینی شهادت بدهم که نه گذشت زمان و نه فاصله جغرافیایی هرگز نمی‌تواند آن را از میان ببرد. تاریخ آمریکا، تاریخ کشور من، سراسر نشان از تأثیر دوران باستان دارد. یونان به معنای واقعی کلمه در معماری نهادهای حکومتی ما حک شده است؛ در ستون‌های بلند، گنبدها و بناهای یادبود سراسر پایتختمان. حتی نام شهری که قانون اساسی ما در آن متولد شد، یعنی فیلادلفیا، نامی یونانی است. مردانی که کشور من را بنیان گذاشتند، شیفته میراثی بودند که ما از شما به ارث برده‌ایم. آن‌ها تاریخ را بسیار خوب مطالعه کرده بودند و به‌روشنی از جایگاه منحصربه‌فرد خود در آن آگاه بودند. اما هیچ دوره‌ای از گذشته به اندازه دوران باستان، توجه و تخیل آن‌ها را به خود مشغول نکرده بود. بسیاری از مردم تعجب می‌کنند وقتی می‌فهمند نویسنده‌ای که بیش از همه در مجموعه مقالات «فدرالیست» به او استناد شده، نه یک فیلسوف عصر روشنگری بوده و نه یک نظریه‌پرداز سیاسی. خیر، نویسنده‌ای که بیشترین ارجاع به او در مقالات فدرالیست دیده می‌شود، پلوتارک است؛ زندگی‌نامه‌نویس یونانی که شرح زندگی مردان بزرگ یونان و روم را نوشته بود. درباره تأثیر یونان باستان بر اندیشه‌های بنیان‌گذاران آمریکا و همین‌طور بر همه فیلسوفان و دولتمردان غربی پیش از آن‌ها، بسیار نوشته‌اند و سخن گفته‌اند. بیشتر ما با کلیات این تاریخ آشناییم. آتن به ما دموکراسی داد. افلاطون و ارسطو فلسفه غرب را به ما دادند. اندیشه‌های ما درباره قانون، فضیلت، شهروندی و حکومت جمهوری در دولت‌شهرهای یونان شکل گرفتند. حتی بخش بزرگی از واژگان سیاسی ما، کلماتی مانند دموکراسی، استبداد و خود واژه «سیاست»، ریشه در همین سرزمین دارند. همه این‌ها درست است. اما آنچه ما، به‌عنوان آمریکایی و به‌عنوان غربی، به این سرزمین مدیونیم، در واقع بسیار عمیق‌تر از این‌هاست. این نهادها و اندیشه‌ها، جلوه بیرونی ویژگی‌هایی بنیادی‌تر بودند که در یونانیان باستان می‌بینیم؛ ویژگی‌هایی که نمی‌توان آن‌ها را به یک نظام یا نظریه سیاسی خاص محدود کرد. اینجا، در آتن، برای نخستین بار شاهد تجلی کامل تمام ویژگی‌های اساسی‌ای هستیم که بعدها هویت غرب را تعریف کردند: فردگرایی نیرومند و بلندپروازی خستگی‌ناپذیر؛ جسارت در اکتشاف و اختراع؛ اشتیاق به کشف، ماجراجویی، خطر کردن و کسب افتخار. کنجکاوی سیری‌ناپذیر درباره جهان و اصول حاکم بر آن؛ عطش شناخت رازهای طبیعت و درک اسرار کیهان. نپذیرفتن مفهوم ناممکن بودن، بی‌قراری در برابر هر مرز و محدودیتی، و تلاش بی‌وقفه برای نگریستن به اعماق ناشناخته‌ها. این‌ها صرفاً فرمول‌ها یا آموزه‌های یک مکتب فلسفی خاص نبودند. این‌ها ویژگی‌های یک مردم بودند؛ ویژگی‌هایی که در سنت‌ها، داستان‌ها و تخیلشان تجلی پیدا می‌کرد؛ در خصوصیاتی که از شهروندانشان انتظار داشتند؛ و در چیزهایی که برایشان زندگی می‌کردند، می‌جنگیدند و جان می‌دادند. شناخت آن‌ها، شناخت خود ماست. آنچه در این سرزمین شکوفا شد، میل غرب به آشکار کردن تمام چیزهایی بود که جهل، تاریکی و فاصله، از ذهن انسان پنهان نگه داشته بودند. یونانیان صرفاً تاریخ را شکل ندادند؛ آن‌ها خودِ تاریخ را به ما دادند. بخش بزرگی از آنچه درباره بسیاری از تمدن‌های باستانی می‌دانیم، تقریباً به‌طور کامل از نوشته‌های کاشفان و تاریخ‌نگاران یونانی به دست آمده است؛ کاشفان و تاریخ‌نگارانی که تنها به ثبت تاریخ مردم خود بسنده نمی‌کردند، بلکه به سرزمین‌های دیگر می‌رفتند تا سرگذشت مردمان و فرهنگ‌های بیگانه را در سراسر جهان مشاهده و ثبت کنند. درحالی‌که دیگران نگاهشان را به درون معطوف کرده بودند، یونانیان نخستین کسانی بودند که نگاه خود را به بیرون دوختند تا هیجان و افتخار دیدن هر چیز عجیب و تازه‌ای را تجربه کنند. همین ویژگی بود که بعدها غرب را به ساختن و آفریدن چیزهایی سوق داد که دیگران قادر به خلقشان نبودند؛ ویژگی‌ای که ما را از بسیاری از فرهنگ‌ها و تمدن‌های دیگر متمایز کرد؛ تمدن‌هایی که ثبات و تأمین معاش را عالی‌ترین اهداف زندگی می‌دانستند. اما آنچه از یونانیان به ارث برده‌ایم، صرفاً بلندپروازی برای کشف ناشناخته‌ها نیست؛ بلکه این باور است که ناشناخته‌ها را می‌توان شناخت. این اطمینان که می‌توان جهان را بررسی، اندازه‌گیری، نقشه‌برداری و درک کرد؛ و اینکه کیهان نظمی عقلانی دارد که بر پایه قوانین بنیادینی اداره می‌شود؛ قوانینی که انسان می‌تواند آن‌ها را مشاهده کند و ذهنش قادر به درک آن‌هاست. این، شالوده اندیشه غربی بود: ریاضیات ما، علوم ما، پزشکی ما، فلسفه، اخلاق و دین ما. همین اندیشه راه را هموار کرد تا پیام عیسی مسیح در اروپا زمینه‌ای حاصلخیز پیدا کند و شکوفا شود و به قلمرو گسترده جهان مسیحیت تبدیل شود. این، بنیان میراث غنی الهیات مسیحی بود؛ از آگوستین و آکویناس گرفته تا تمام سنت حقوق طبیعی. این اندیشه تمدنی را به وجود آورد که نه‌تنها با فرهنگی مشترک، بلکه با انسان‌شناسی مشترکی شناخته می‌شد؛ یعنی نگرشی مشترک درباره انسان و جایگاه او در جهان هستی. وارثان این تمدن، علاوه بر باور به وجود نظمی طبیعی، درک متمایزی از فضیلت، سرنوشت و تقدیر، حقیقت، نیکی و زیبایی داشتند؛ از مجموعه اصولی که تعیین می‌کند انسان چگونه باید زندگی کند، و از معیارها و آرمان‌های عینی‌ای که باید برای دستیابی به آن‌ها تلاش کند. برای یونانیان باستان، تلاش برای رسیدن به برتری و کمال، اصل بنیادین هستی انسان بود. آن‌ها تمام زندگی مدنی خود را حول رقابت، بلندپروازی و مسابقه سازمان داده بودند؛ در فلسفه و شعر، مجسمه‌سازی و نمایش، ورزش و هنر، جنگ و کشورداری. دولت‌شهر یونانی در دوران کلاسیک، میدانی بود که مردان بزرگ در آن خود را می‌آزمودند و شایستگی‌شان را ثابت می‌کردند؛ جایی که با مبارزه‌ای دائمی، توانایی‌های بالقوه خود را پرورش می‌دادند تا بهترین، نیرومندترین و زیباترین باشند و پیوسته اندکی بیشتر به کمال نزدیک شوند. می‌دانم آنچه توصیف کردم، این شیوه زندگی، ممکن است برای گوش انسان امروزی عجیب و حتی بی‌رحمانه به نظر برسد. صادقانه بگویم، آرمان بسیاری از ایدئولوژی‌های دوران ما به جهانی تبدیل شده که در آن امنیت کامل برقرار باشد؛ جهانی عاری از خطر و شکست، که در آن نه شکوه پیروزی وجود داشته باشد و نه شرمساری شکست. امروزه بیش از حد به پایین حرکت می‌کنیم. معیارهایمان را طوری طراحی می‌کنیم که مطمئن شویم هیچ‌کس بازنده نخواهد بود. بیش از آنکه به ظرفیت بهترین‌ها توجه کنیم، دغدغه آسایش ضعیف‌ترین‌ها را داریم. ما استثنایی‌ترین استعدادها و دستاوردهای خود را به گروگان متوسط‌ها، معمولی‌ها و میان‌مایه‌ها درمی‌آوریم. اما مردانی که پارتنون را ساختند، به سوی بالا حرکت می‌کردند. آن‌ها معتقد بودند والاترین و شریف‌ترین آرمان زندگی این است که از دیگران پیشی بگیری و در هر کاری برای بهترین بودن تلاش کنی. دولت‌شهرهای یونان باستان سرشار بودند از شور و اشتیاق شدید، رقابت، دسته‌بندی و کشمکش. اما درست از دل همین مبارزه دائمی برای متمایز شدن بود که شکوفایی عظیم هنر، فلسفه و انرژی سیاسی و فکری پدید آمد؛ شکوفایی‌ای که مجموعه‌ای از شهرهای مدیترانه‌ای را به زادگاه بزرگ‌ترین تمدن جهان تبدیل کرد. آنچه یونانیان باستان «توموس» (Thumos) می‌نامیدند، یعنی آتش شور، قدرت، شجاعت و غرور، قلب یک تمدن بزرگ است. و بدون آن چه اتفاقی می‌افتد؟ بدون آن، ملت‌ها اراده جنگیدن، اراده تلاش کردن و اراده زنده ماندن را از دست می‌دهند. امروز بخش بزرگی از جهان غرب این ویژگی را فراموش کرده است. به‌مرور زمان، ما در غرب از همان چیزهایی احساس شرمساری کردیم که ما را استثنایی کرده بودند. از اینکه دستاوردهایمان ما را از بقیه جهان متمایز می‌کرد، خجالت می‌کشیدیم. رفاه ما به‌نوعی به منبع احساس گناه تبدیل شد. دیگر باور نداشتیم که شایسته عظمت خود هستیم و آن را با تلاش به دست آورده‌ایم. واژه «ملی‌گرایی» به واژه‌ای ناپسند تبدیل شد. بنابراین، بناهای یادبود خود را پایین کشیدیم و تاریخ خودمان را محکوم کردیم. و در بسیاری از نقاط، به فرزندانمان آموختیم که از کشورهایی که قرار بود به ارث ببرند، شرمنده باشند. در این مسیر، مرزهایمان را گشودیم، صنایعمان را به خارج واگذار کردیم و اجازه دادیم نیروهای نظامی‌مان تحلیل بروند و رو به زوال بگذارند. و با گذشت هر سال، به نظر می‌رسید بخش بیشتری از حاکمیت خود را نیز به دیگران واگذار می‌کنیم و تصمیم‌گیری‌هایمان را به دستگاه‌های بوروکراتیک جهانی منتقل می‌کنیم که بسیار فراتر از دسترس و کنترل ما قرار داشتند. اما دیگران از پر کردن خلأیی که بر جای گذاشتیم، یعنی خلأ ناشی از ضعف ما، بسیار خوشحال بودند. و هرچه اعتمادبه‌نفس غرب متزلزل‌تر شد، دشمنان و رقبای آن جسورتر شدند و به جای ما، ثروت و قدرت خود را افزایش دادند. و اکنون، امروز، بر سر یک دوراهی قرار گرفته‌ایم. زیرا دهه آینده و تصمیم‌هایی که در آن خواهیم گرفت، داستان قرن آینده را خواهند نوشت. مسیری که انتخاب می‌کنیم تعیین خواهد کرد که آیا غرب جایگاه خود را در رأس جهان حفظ می‌کند یا خود را به آینده‌ای سرشار از فرسودگی، بندگی و افول تسلیم خواهد کرد. یا اکنون تصمیم می‌گیریم دست به عمل بزنیم، یا اساساً فرصت تصمیم‌گیری برای اقدام را از دست خواهیم داد. در دوران ریاست‌جمهوری ترامپ، ایالات متحده انتخاب خود را کرده است. ما انتخاب کرده‌ایم که بدون عذرخواهی و احساس شرمندگی، قدرت ملی خود را دنبال کنیم: کنترل زنجیره‌های تأمین حیاتی‌مان را دوباره به دست بگیریم، اقتصادمان را بازصنعتی کنیم، توان دفاعی‌مان را بازسازی کنیم و برای تسلط بر فناوری‌ها و صنایع آینده بجنگیم. ما انتخاب کرده‌ایم که به سوی مرزهای تازه حرکت کنیم؛ در تولید پیشرفته و ابرهوش، در پهپادها، تسلیحات و جنگ‌افزارها، در تراشه‌ها، مواد معدنی، فضای سایبری و هر عرصه دیگری از توانایی‌های بشر. می‌خواهیم ظرفیت‌های انرژی خود را آزاد کنیم، کارخانه‌هایمان را دوباره بسازیم، فضانوردانمان را به ماه بازگردانیم و عصر تازه‌ای از اکتشافات فضایی را آغاز کنیم. با وجود تمام آرمان‌های والایشان، یونانیان باستان ساده‌لوح نبودند. آن‌ها می‌فهمیدند که ملت‌ها منافع خود را دارند. می‌دانستند کشورداری به دوراندیشی و دیپلماسی نیاز دارد، اما درعین‌حال می‌دانستند که وقتی دوراندیشی و دیپلماسی شکست می‌خورند، باید توانایی به‌کارگیری زور را نیز داشت. آن‌ها درک می‌کردند که قدرت، تنها به داشتن ابزار دفاع از خود محدود نمی‌شود؛ بلکه باید دیگران باور کنند که شما آماده استفاده از آن ابزار هستید. این همان درک کلاسیک از سیاست و کشورداری است که دولت ترامپ امیدوار است آن را احیا کند؛ نه‌فقط برای کشور خودمان، بلکه برای تمام تمدنمان. ما معتقدیم که اروپا می‌تواند از خواب طولانی خود بیدار شود و آتشی را که هزاران سال پیش در همین‌جا روشن شد، دوباره شعله‌ور کند. نشانه‌های این بیداری هم‌اکنون دیده می‌شود. در سراسر این قاره، شاهد تحولاتی هستیم که امیدواریم آغازگر یک دگرگونی نسلی باشند: افزایش سرسام‌آور هزینه‌های دفاعی، شکل‌گیری موجی از مشارکت‌ها و برنامه‌های تازه، و گسترش تولید و فعالیت‌های صنعتی، در ادامه تعهدات تاریخی دفاعی که سال گذشته در لاهه پذیرفته شدند. یونان در مرکز این تحول قرار داشته است. مردم این کشور بار دیگر ثابت کرده‌اند که هم برای اروپا و هم برای ایالات متحده، دوستی ضروری و جایگزین‌ناپذیر هستند؛ از حوزه انرژی گرفته تا مهاجرت و دفاع، عرصه‌ای که یونان در آن الگویی برای یک متحد بوده است. و صمیمانه‌ترین امید ما این است که سراسر اروپا از الگوی شما پیروی کند. هرچند اختلاف‌نظرها و احساسات شدید گاهی پیوندهای دوستی میان ایالات متحده و اروپا را تحت فشار قرار داده‌اند، نباید اجازه دهیم این پیوندها گسسته شوند. ما باید با یکدیگر اتحادی را تقویت کنیم که قادر به مقابله با تهدیدهای عصر ما باشد. و می‌توانیم چنین کنیم. زیرا معتقد نیستیم که دوستی میان دو سوی اقیانوس اطلس باید یک بازی با حاصل‌جمع صفر باشد. کاملاً برعکس؛ چشم‌انداز ما اتحادی است که قدرت آن از مجموع قدرت اعضایش بیشتر باشد. همین چشم‌انداز را ماه گذشته در عمل دیدیم؛ در توافق تازه و بی‌سابقه میان ایالات متحده، دانمارک و گرینلند؛ توافقی که منطقه شمالگان را دگرگون خواهد کرد و امنیت تمام ناتو را تقویت خواهد کرد. هر سه طرف این توافق پیروز شدند. تمام اروپا، ناتو و ایالات متحده، در نتیجه این توافق، امن‌تر، قدرتمندتر و برخوردار از امنیت بیشتری شدند. ما می‌خواهیم با هم پیروز شویم. ما باید با هم پیروز شویم. Worked for 3m 1s امروزه این دیدگاه رواج پیدا کرده که سیاست خارجی روشن‌بینانه به معنای اولویت دادن به جامعه جهانی بر مردم کشور خود است. و به گمان من، در این زمینه نیز چیزهای زیادی می‌توانیم از مردان یونان باستان بیاموزیم. زیرا آن‌ها می‌دانستند که وفاداری به ملت خود، هیچ چیز خودخواهانه یا نادرستی ندارد؛ همان‌طور که جنگیدن برای دفاع از منافع ملت خود و قرار دادن آن منافع بالاتر از هر چیز دیگر، نه خودخواهانه است و نه نادرست. آن‌ها عمیقاً به آرمان «مرد بزرگ» باور داشتند؛ فردی استثنایی که از طریق اعمال خود به جاودانگی دست پیدا می‌کند. اما درعین‌حال معتقد بودند که شکوه و شهرت از طریق تلاش، فداکاری و دستیابی به دستاوردهای بزرگ در راه چیزی فراتر از خود به دست می‌آید. قهرمانی که بارها در جهان یونان باستان با او روبه‌رو می‌شویم، مردی بود که حاضر بود برای آرمانی که شایسته وفاداری‌اش می‌دانست، هر بهایی بپردازد. این ویژگی را در سقراط می‌بینیم؛ کسی که حتی به بهای جان خود حاضر نشد جست‌وجوی حقیقت را کنار بگذارد. آن را در مقاومت افسانه‌ای ۳۰۰ اسپارتی می‌بینیم؛ کسانی که در محاصره سپاهیان عظیم ایران قرار گرفته بودند و شمار دشمنانشان به‌طرز ناامیدکننده‌ای از آن‌ها بیشتر بود. آن‌ها فرصت نجات جان خود را رد کردند و ترجیح دادند تا آخرین نفر بجنگند، اما موضعشان را ترک نکنند و از انجام وظیفه شانه خالی نکنند. همین ویژگی را در اسطوره حماسی آشیل می‌بینیم. به او حق انتخاب داده می‌شود که به خانه بازگردد و زندگی طولانی و آرامی داشته باشد، اما در عوض تصمیم می‌گیرد در تروا بماند و در جست‌وجوی افتخار جاودانه جان ببازد. این‌ها همان ویژگی‌هایی هستند که بعدها تصور اخلاقی جهان غرب را شکل دادند. از شهید مسیحی که حاضر نشد به ایمان خود خیانت کند، تا میهن‌پرستی که جانش را برای کشورش فدا کرد؛ از توماس مور قدیس تا نبرد آلامو، و تا آن کلمات جاودانه در پایان اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا که می‌گوید: «ما متقابلاً جان‌هایمان، دارایی‌هایمان و شرافت مقدسمان را در گرو یکدیگر می‌گذاریم.» غرب احساس وظیفه‌شناسی خود را از یونانیان به ارث برده است؛ وفاداری‌ای شکست‌ناپذیر به اصول، آرمان و کشور. قهرمانان ما، قهرمانان غرب، کسانی هستند که درست در زمانی که وفادار ماندن به وظیفه از همیشه دشوارتر و دردناک‌تر است، تصمیم می‌گیرند همچنان به آن وفادار بمانند. مردی که به قول خود پایبند است؛ سربازی که موضع خود را ترک نمی‌کند؛ ناخدایی که، مطابق آن تعبیر معروف، همراه کشتی خود به زیر آب می‌رود. این کاملاً متفاوت است با آنچه حتی امروز، برای مثال، در میان متعصبانی مانند ملاهای تندرو ایران می‌بینیم؛ کسانی که در فرهنگ مرگ‌پرستانه‌شان، کودکان بمب‌گذار انتحاری را قهرمانان ملی می‌نامند و شهادت را هدفی فی‌نفسه جلوه می‌دهند. قهرمانان ما ممکن است حاضر باشند برای آرمان خود بمیرند، اما قهرمانان ما مرگ را پرستش نمی‌کنند. دقیقاً به این دلیل که برای زندگی ارزش قائلیم، به قهرمانی کسانی پی می‌بریم که ترجیح می‌دهند جانشان را فدا کنند، اما به اصولشان خیانت نکنند. ما برداشت غرب از مفاهیمی مانند قهرمانی، شرافت و وظیفه را اموری بدیهی و مسلم فرض می‌کنیم. تصور می‌کنیم این مفاهیم به‌نوعی در میان تمام انسان‌ها، در همه دوران‌ها و در همه مکان‌ها، جهان‌شمول هستند. اما چنین نیست. این مفاهیم محصول شخصیتی متمایز هستند؛ شخصیتی که در همین سرزمین پدید آمد و تمام داستان تمدنی را که پس از آن شکل گرفت، تحت تأثیر قرار داد. تمدنی که امروز باید با همان شور و اشتیاقی که نیاکانمان از آن دفاع کردند، برای دفاع از آن بجنگیم. پس از مردانی که پارتنون را ساختند، معماران جهان مسیحیت در اروپا آمدند؛ کسانی که کلیساهای جامع میلان، کلن و فلورانس را برپا کردند. تلاش برای رسیدن به کمال در پیکر انسان، که الهام‌بخش مجسمه‌سازان یونان باستان بود، در آثار میکل‌آنژ جلوه‌ای تازه پیدا کرد. جست‌وجوی فیلسوفان یونانی برای شناخت ساختار جهان هستی، به کوپرنیک و سپس گالیله، کپلر و نیوتن به ارث رسید. عطش دستیابی به دانش تازه بود که نخستین سفر اکتشافی ماژلان به دور جهان، کشف قاره آمریکا به دست کریستف کلمب و سرانجام سفر آپولو ۱۱ به ماه را ممکن کرد. و ویژگی‌هایی که اسکندر را به فتح تمام جهان شناخته‌شده آن روزگار سوق داده بودند، بار دیگر در سزار، سپس شارلمانی و کورتس ظاهر شدند. و در آمریکا، همان سنت بار دیگر خود را از نو کشف کرد. سرزمینی پهناور، بکر و وحشی به عرصه احیای عظیم تخیل و بلندپروازی غربی تبدیل شد. اشتیاق یونانیان برای دستیابی به افق‌های تازه، به روحیه پیشگامی آمریکایی‌ها در کشف و گسترش مرزهای ناشناخته تبدیل شد. تمدن آتن و روم، جمهوری نوپایی را که در امتداد سواحل شکل گرفته بود، به یک امپراتوری قاره‌ای تبدیل کرد. بزرگ‌ترین آمریکایی‌های هر نسل، ویژگی‌های انکارناپذیر نیاکان خود را با خویش داشته‌اند؛ ویژگی‌هایی که در آتن متولد شدند، در روم شکل گرفتند، در جهان مسیحیت غسل تعمید یافتند، در کوره قرون وسطای اروپا آبدیده شدند، از نبوغ انگلیسی در زمینه آزادی بهره‌مند شدند و سپس از اقیانوس اطلس گذشتند تا در سواحل دنیایی جدید دوباره متولد شوند. اکنون باید با یکدیگر آن روحیه را دوباره کشف کنیم. ما در نقطه عطفی قرار داریم؛ نقطه عطفی نه‌فقط در تاریخ کشور من، بلکه در تاریخ تمام تمدنمان. تهدیدهایی که امروز با آن‌ها روبه‌رو هستیم، به همان اندازه تهدیدهایی که در صحنه پرآشوب دوران باستان وجود داشتند، واقعی‌اند. منافع ملی با ظهور نهادهای بین‌المللی از میان نرفتند. جنگ صرفاً به این دلیل که ما صلح را ترجیح می‌دادیم، ناپدید نشد. کشورهای دیگر همچنان به تسلیح خود ادامه دادند، در پی گسترش نفوذشان بودند و برای دستیابی به سرزمین، فناوری، منابع، بازارها، انرژی و قدرت با یکدیگر رقابت کردند. و اکنون بار دیگر جنگ وجود دارد. بار دیگر شاهد رقابت تازه‌ای میان قدرت‌های بزرگ هستیم. بار دیگر آسیب‌پذیری، تجاوزگری، تروریسم و دنیایی از تهدیدها و حملات تازه وجود دارد. بنابراین، باید نهادها و اتحادهایمان را بازسازی کنیم تا بتوانیم با یکدیگر در برابر این تهدیدها بایستیم. و باید درک کنیم که هدف این نهادها و اتحادها، از میان بردن حاکمیت کشورهایی که آن‌ها را تشکیل داده‌اند نیست؛ بلکه دفاع از حاکمیت آن کشورهاست. همچنین باید بدانیم که ملت‌ها برای به رسمیت شناختن منافع مشترکشان، نیازی ندارند هویت‌های متمایز خود را کنار بگذارند. ما همراه با شرکای خود در یونان، الگویی از این همکاری ساخته‌ایم. در مشارکت‌های دفاعی‌مان، در حوزه انرژی و فناوری، و در بلندپروازی مشترکمان برای حفاظت از مرزهای اروپا در برابر تهدیدهای ناشی از مهاجرت گسترده. دوستی ما به نخستین سال‌های شکل‌گیری کشور من بازمی‌گردد. زمانی که یونان در سال ۱۸۲۱، پس از قرن‌ها حکومت عثمانی، برای بازیابی استقلال خود قیام کرد، آمریکایی‌ها در آن مبارزه چیزی آشنا می‌دیدند. سه سال بعد، دنیل وبستر، دولتمرد بزرگ آمریکایی، سخنرانی مشهوری در کنگره ایراد کرد و به مطرح شدن آرمان انقلاب یونان در میان نمایندگان جمهوری جوان آمریکا کمک کرد. او سخنانش را با جلب توجه نمایندگان به همه چیزهایی که پیرامونشان قرار داشت آغاز کرد. در آن سخنرانی گفت: «این شکل آزاد حکومت، این مجلس مردمی... این سنت بحث آزاد و گفت‌وگوی عمومی، این رویارویی اندیشه با اندیشه... حتی همین بنایی که در آن گرد آمده‌ایم، این ستون‌های متناسب، این معماری آراسته، همه به ما یادآوری می‌کنند که یونان وجود داشته است و ما نیز، همچون باقی بشریت، عمیقاً وامدار آن هستیم.» این سخنان امروز به همان اندازه درست‌اند که در زمان بیانشان درست بودند. و همه ما، نه‌فقط آمریکایی‌ها، بلکه اروپایی‌ها و دوستانمان در سراسر جهان غرب، باید درس‌هایی را که نیاکانمان از این سرزمین و تاریخ آن آموختند، دوباره بیاموزیم. تاریخ یونان صرفاً تصویری از نهادهای ما در ابتدایی‌ترین شکل آن‌ها ارائه نمی‌دهد. تاریخ یونان، تصویری از خود ما را به ما نشان می‌دهد. این تاریخ به ما نشان می‌دهد که میراث‌دار قهرمانان بزرگی هستیم و باید به خاستگاه خود افتخار کنیم؛ عمیقاً و با تمام وجود به آن افتخار کنیم. باید از آنچه نیاکانمان در این سرزمین بنا کردند، شگفت‌زده شویم. داستان تمدن ما، بزرگ‌ترین داستانی است که بشر تاکنون شناخته است. و این داستان از همین‌جا آغاز شد؛ با نخستین مردان و زنان غرب. با الهام از آن‌ها می‌توانیم بار دیگر فضیلت‌ها، شجاعت و قدرت لازم را برای رویارویی با خطراتی که در دوران خود با آن‌ها مواجهیم، بازیابیم. متشکرم.

#رشتو سخنرانی امروز روبیو در یونان روایتی خلاصه از تمدن غرب بود و پر از یادآوری‌های تاریخی و گوشزد کردن ارزش‌های غربی. از همون اول هم رفت سراغ تاریخ ایران و یونان و داستانش رو از وقتی شروع کرد که سپاه خشایارشا به آتن رسید و آکروپولیس رو به آتش کشید.