Filip Miłoszewski (@milof) header
Filip Miłoszewski (@milof) profile picture

Founder of https://xitter.cf/t.co/udUsHkP0aF passionate about making grocery shopping suck less. Fan of Internet. #startups #mobile #apps #design #ux #productstrategy

Poland
Joined May 2007
Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)Photo by Filip Miłoszewski (@milof)
Filip Miłoszewski retweeted
Dawno, dawno temu, na początku wieku — kiedy takie określenia jak „dawno temu” miały jeszcze jakiś namacalny sens — uczestnicy proto-społeczności powstających w rozproszonej wówczas sieci używali różnych narzędzi komunikacyjnych, których forma podążała za funkcją. Bezpośrednią komunikację umożliwiały aplikacje protokołu IRC albo komunikatory, prowadzenie dyskusji — komunikacja bieżąca, ale nie zupełnie bezpośrednia — możliwa było dzięki forom, a na ekspresję pełni osobowości pozwalały blogi, z definicji dokumentujące drogę użytkownika w formie automatycznie tworzących się archiwów, podzielonych na miesiące i lata. I trwało to właśnie przez miesiące i lata, a później ktoś zauważył, że jeśli rozproszoną sieć zaczniemy konsolidować to wytworzy się przestrzeń generująca przepływy kapitałowe i wszystko się błyskawicznie zesrało w sposób — z perspektywy czasu — nie tyle przewidywalny, ile wprost wynikający ze wzorów. Jedną z podstawowych różnic, które błyskawicznie pojawiły się w nowym modelu, było najpierw ograniczenie, a później praktyczne usunięcie dostępu do archiwów: kto próbował tu znaleźć swój własny wpis sprzed dwóch lat, albo nawet przejrzeć historię jakiekolwiek dłuższej konwersacji — ten wie, że nawet wynik takiej operacji jest niepewny, o wygodzie nawet nie wspominając. Na platformach społecznościowych przeszłość formalnie istnieje, ale w praktyce jej nie ma. It’s not a bug, it’s a feature: w kasynach nie ma zegarów, a w sieciach społecznościowych obowiązującym globalnie czasem jest Wieczne Teraz (czas wszystkich mitów). Co jest skutkiem, co przyczyną, i czy w ogóle można jedno oddzielić od drugiego — może być przedmiotem dyskusji; co jednak wydaje się pewne, to że skutkiem przeniesienia się na platformy znaczącej części życia społecznego w ogóle było powszechne przyjęcie tej strefy czasowej. Żyjemy w świecie, w którym dokonała się radykalna inflacja teraźniejszości: Teraz jest Wieczne i Teraz jest Nieskończone; Teraz jaśnieje blaskiem miliona ekranów, a każdy z nich wyświetla już dla nas nowy klip. Rzeka Heraklita zmieniła się we wrzące bajorko; w nim ryby łowią ryby, ryby sprzedają ryby rybom, ryby na ryby prą żelaznym wojskiem i ryby rybom gotują wciąż los. Nic nie ma początku, nic też nie ma końca; co się skończyło przestaje tylko być w Teraz: czy w ogóle było kiedykolwiek? Szkoda czasu na próżne rozważania, spójrz lepiej na ten nowy film! Historię może pisali zwycięzcy i może zawsze była niczym więcej, jak tylko bajeczką, którą opowiadaliśmy sobie na dobranoc, żeby zasnąć zanim pod powieki zdąży wślizgnąć się ten zimny lęk — ale zawsze to coś. Skądś przychodziliśmy, dokądś zmierzaliśmy: a więc byliśmy kimś. Tymczasem ten liniowy ruch wzdłuż jasnej strzałki czasu zamienił się — nie wiedzieć oczywiście kiedy — w problem trzech milionów ciał: chaotyczny dryf między atraktorami, które wyłaniają się niepostrzeżenie zza kulis, na moment, i znikają zaraz. Tu ktoś coś powiedział, tam komuś ktoś ściągnął majtki, ówdzie wybuchły jakieś zamieszki; tam jest wojna, tam jest rzeź, a tu, popatrz, ktoś znów puścił jakiś piękny spin, spójrz tylko, jak błyszczy w tym świetle, jak po ścianach goni się zajączków sto. Wszyscy oczywiście rozumiemy, że na pewnym poziomie (patrz wyżej: co tu jest skutkiem, a co przyczyną — można się zastanawiać, a być może nawet warto) są to efekty attention economy: im więcej jest Teraz, tym więcej można w nim upchnąć obrazków, do których przyklei się jakieś reklamy. Przedłuż linię na wykresie — i dostaniesz experience przypominający ADHD po kwasie w gabinecie luster pełnym pijanych nastolatków: ostateczną kakofonię, nieposkromiony streaming bodźców, których natężenie uniemożliwia jakiekolwiek działanie. (Czy wiedzieliście, że Genasys, producent urządzeń LRAD — broni sonicznej, służącej do rozpędzania demonstracji — formalnie określa swój produkt mianem „narzędzia komunikacji”?). Samo tylko powierzchowne rozpoznanie rzeczywistości — w zakresie umożliwiającym ledwie podjęcie decyzji fight flight freeze czy fawn — przekroczyło dostępne nam możliwości przetwarzania informacji: czasem wydaje się, że wszystkie siły człowieka współczesnego przeznaczane są na powstrzymywanie nadciągającego nieustannie ataku paniki. Trudno się dziwić. Przyjmijmy jednak — na potrzeby tych paru krótkich chwil, które dzielą nas od wyparcia nieprzyjemnych myśli przez jakiś lepszy bodziec — że wszystko to wprost sprowadza się do attention economy i algorytmów platform, że są one wyłącznie przyczyną — ba, zgódźmy się nawet z tym czy tamtym Stagirytą, błyskotliwie zauważającym, że przecież platformy mają swoich właścicieli, że konkretne osoby itd. — co dalej? Widziałem kiedyś taki film czy program, o facecie, który kiedyś-tam, chyba w latach osiemdziesiątych, był gdzieś-tam, chyba w okolicach Nowego Jorku, prawdziwym magnatem rynku substancji, których precyzyjne określenie mogłoby naruszyć zasady społeczności i skazać ten post na ograniczenia zasięgu. Człowiek ów, mimo swoich biznesowych osiągnięć, prowadził życie doskonale przeciętnego obywatela i pozostawał nieuchwytny przez długie lata; kiedy więc FBI wreszcie go dopadło funkcjonariusze próbowali ustalić na czym polegał sekret, pozwalający kierować rozległą organizacją przestępczą tak dyskretnie i z takim sukcesem unikać donosów ludzi zawistnych. „To proste” — odpowiedział dżentelmen, którego nazwisko pomogłaby nam pewnie ustalić pierwsza lepsza AI, ale nie jest też do niczego potrzebne, chodzi bowiem o wymiar dydaktyczny tej przypowieści — „Od pierwszego dnia dbałem o to, żeby zarabiali też wszyscy dookoła mnie”. Paradoks polega więc właśnie na tym, że nawet jeśli wszyscy po cichu uważają, że sprawy zaszły za daleko — ci sami wszyscy (poza, oczywiście, skończoną liczbą szlachetnych wyjątków potwierdzających regułę) są w te same sprawy głęboko uwikłani; i w tym właśnie banku trzymają swój najcenniejszy kapitał. We just got used to it. Kto miałby chcieć zmian? Politycy, którzy nauczyli się jak obsługiwać emocje elektoratów? Influencerzy, których kapitał materialny wprost wynika z kapitału społecznego, który wprost wynika z zasięgów, które wprost wynikają z posłuszeństwa algorytmom? Czy konsumenci treści, którzy po zmniejszeniu dawki bodźców musieliby się zmierzyć z ogłuszającą ciszą, w którą błyskawicznie zaczęłyby się wkradać jakieś głosy, wypowiadające w środku głowy coraz bardziej nieprzyjemne zdania? A jeśli nawet zdarzyłby się ten cud: czy umiemy sobie w ogóle wyobrazić jakiś realny lepszy model realizacji funkcji obsługiwanych dziś przez media społecznościowe? Na ile możemy — tu, w Europie — realnie kontrolować mechanikę amerykańskich albo chińskich platform? Czy potrafimy zaprojektować — w jakim gronie, z czyim udziałem? — sprawiedliwe algorytmy? Które za dobre nagradzają, za złe karzą; nie ograniczają wolności słowa, ale nie pozwalają rozsiewać dezinformacji; premiują to, co słuszne, ukrywają, co niesłuszne itd.; innymi słowy: takie algorytmy, które wreszcie ostatecznie rozwiązują cały ten niefortunny splot sprzeczności, który zwykliśmy uważać za życie polityczne, i przykry chaos zastępują zestawem prostych, doskonałych, niepodważalnych norm. Mam nadzieję, że dowcip jest zrozumiały; i miejmy nadzieję, że pozostanie dowcipem. Jest więc o czym myśleć. Dobra wiadomość jest taka, że na to myślenie mamy, w pewnym sensie, wieczność; jeszcze lepsza — że ta wieczność potrwa tylko trzy sekundy, dwie, jedną, cyt! iskierka zgasła
8
6
2
50
3,407
Filip Miłoszewski retweeted
What it feels like when you start using a Chinese model and it actually just does what you want without a fucking condescending moral lecture.
273
1,894
109
35,992
598,677
Filip Miłoszewski retweeted
Faszinierende Technologie: Die Ukraine migriert russische Bots in die Cloud.
214
3,089
278
25,530
559,734
Filip Miłoszewski retweeted
FYI in case you wanna make an app
126
272
28
4,594
419,582
Filip Miłoszewski retweeted
Italians have pasta. Irish have potatoes. Germans have Volkswagen. Americans have freedom. Polish have GAMES.
139
405
28
9,267
235,573
Filip Miłoszewski retweeted
a good reminder that just because someone states their opinion with intense conviction, does not make it fact. they can come back a year later and state the absolute opposite view with the same conviction.
281
200
169
2,410
1,058,767
Filip Miłoszewski retweeted
just realized strava heatmap helps figure out where to stay in the city you’re not familiar with 🤯 like wtf look at the tenderloin grey area vs bernal heights or marina
5
2
43
8,306
Filip Miłoszewski retweeted
113
935
257
9,464
775,116
Filip Miłoszewski retweeted
America is extremely rich. In terms of household final consumption per capita, every state is richer than every foreign country. Sub in anyone, and they'd be in 51st place. In fact, plenty would even be behind American territories like Puerto Rico.
A new equivalent to GDP per capita just dropped. It's household final consumption expenditure per capita and the United States is leading the whole world in it.
391
1,020
281
8,866
2,139,066
Filip Miłoszewski retweeted
I'll be back in 10 minutes’ is the biggest lie every developer has ever told. 💀
114
336
58
5,327
879,811
Filip Miłoszewski retweeted
a reminder that branding matters.
342
1,022
252
21,827
4,091,053
Filip Miłoszewski retweeted
> found a $10 bill > took 5 seconds to pick it up >$63m annualized ARR
72
377
33
11,376
268,542
Filip Miłoszewski retweeted
Warszawa oficjalnie nową stolicą gamingu w Europie! 🇵🇱🎮 Wyprzedziła Londyn i Berlin! W stolicy działa już ponad 300 firm (w tym CD PROJEKT RED, 11 bit studios czy Larian). 📊 Liczba pracowników: 📍 Warszawa: 6,5 tys. 📍 Londyn: 6,0 tys. 📍 Berlin: 2,5 tys. Co najlepsze - 95% twórców chce tu zostać na stałe. Duma!
12
43
1
903
48,003
Filip Miłoszewski retweeted
I've written 250k+ lines of game engine code. Here's why Genie 3 isn't what people think it is: World models are something genuinely new. A third category of media we don't have a name for yet. Near-term they're too slow and expensive for consumers. But for training robots? Incredible. Simulating a million kitchen scenarios is exactly what embodied AI needs. Medium-term is where it gets interesting. Add sound generation, longer context, more control and you have something Netflix should be terrified of. Imagine exploring Westeros between seasons. Wandering the Stranger Things universe. That's a real product, and it's coming. But that's interactive storytelling. Gamers play because it's fun to get better at something. Progression systems. Mechanical mastery. Nostalgia, where things work exactly how they always worked. They sink months into a single title. Years. And here's the thing: they mostly don't care about graphics or narrative. Every single one of these motivations sits at the exact weak spot of world models. Games require determinism. Multiplayer needs every client to agree on physics, every frame. Speedrunners need frame-perfect consistency across thousands of attempts. Competitive play needs rules that don't drift. You can't have ranked when reality is probabilistic. World models are competing with passive media. Long-term, they'll probably eat the renderer. Generating pixels instead of rasterizing triangles. But game logic, systems, authored constraints? That's a different problem entirely. And one perfectly suited to codegen agents.
126
92
19
1,045
183,784
Filip Miłoszewski retweeted
Fiński prezydent to jest taki dobry przykład na to, jak ważny jest elokwentny i mówiący po angielsku przywódca, można dzięki temu grać w dużo wyższej lidze niż sam potencjał kraju by sugerował.
260
217
14
2,061
126,839
Filip Miłoszewski retweeted
Yuka, Transit, MyNoise, Listonic, and Merlin Bird ID are five of the most overlooked free apps that are actually worth installing on Android or iOS. bgr.com/2065082/overlooked-f…
1
1
2
723
Filip Miłoszewski retweeted
Using a mocap suit to kick yourself in the balls with a robot is a great metaphor to close out 2025.
644
15,499
1,189
126,081
5,883,132
Filip Miłoszewski retweeted
>director came up with the game while working at Ubisoft >learned game dev on YouTube >lead dev was a Sekiro & DMC speedrunner >hired voice actors & writers via Reddit >soundtrack by a random SoundCloud artist Wins 9 awards + GOTY. Haters COPE, this is an amazing underdog story
‘CLAIR OBSCUR - EXPEDITION 33’ has won 9 awards at #TheGameAwards, the most for any game ever • Game of the Year • Best RPG • Best Narrative • Best Art Direction • Best Score & Music • Best Game Direction • Best Debut Indie Game • Best Independent Game • Best Performance (Jennifer English)
497
9,477
296
104,070
3,903,185
Klasa. I nie trzeba łapami wymachiwać, ani się drzeć, aby wzbudzić zainteresowanie
216
980
77
5,328
241,082
Filip Miłoszewski retweeted
How money works: 1. OpenAI signs $300B GPU deal with Oracle 2. Larry gains $100B (no GPUs shipped) 3. Larry invests in OpenAI’s $1T round 4. Sam uses $300B to pay Oracle 5. Oracle stock pumps again 6. Larry makes another $100B 7. Larry invests in OpenAI Flywheel go brrr.
505
2,158
262
29,098
1,849,228