مهرناز

gofund.me/530c510e2 من دیگر نمی‌دانم برای شنیده شدن باید چه کار کنم… چهار سال است در باتلاق ترکیه گیر کردم . با چشمی که در اعتراضات ایران برای همیشه از دست دادم، با خانواده‌ای که مسئولیت زندگی‌شان روی دوش من است و با آینده‌ای که هر روز مبهم‌تر می‌شود. بارها حرف زدم، نوشتم، مدرک نشان دادم، درخواست کمک کردم و درهای زیادی را کوبیدم. از رسانه‌ها گفتم، از نهادهای حقوق بشری گفتم،و از کسانی که ادعای حمایت از انسان‌های آسیب‌دیده دارند. اما هنوز اینجا هستم؛ با همان زخم، همان مشکلات و همان سؤال بی‌جواب: آیا واقعاً صدای من به جایی نمی‌رسد؟ من از کسی ترحم نمی‌خواهم. نمی‌خواهم کسی برایم اشک بریزد و بعد فراموشم کند. من فقط می‌خواهم رنج یک انسان و خانواده‌اش دیده شود؛ انسانی که بهای ایستادن و اعتراضش را با چشمش پرداخت کرده و حالا برای ساختن یک زندگی امن برای فرزندان خردسالش ، در غربت تقلا می‌کند. دردناک است که گاهی احساس می‌کنی برای دیده شدن باید فریاد بزنی، آن‌قدر فریاد بزنی تا صدایت هم از بین برود. من هنوز حرف دارم، هنوز حقیقتی برای گفتن دارم و هنوز امیدوارم روزی کسی به جای عبور کردن از کنار صدایم، لحظه‌ای بایستد و آن را بشنود. اگر صدای من را می‌شنوید، اجازه ندهید این صدا در سکوت گم شود. گاهی یک بازنشر، یک معرفی یا رساندن صدای یک انسان به گوش فردی که قدرت کمک دارد، می‌تواند مسیر زندگی یک خانواده را تغییر دهد لینک حمایت از گوفاندمی gofund.me/530c510e2