Love. Depth. Poetry.
Joined June 2020
- Tweets2.9K
- Following1
- Followers24.6K
- Likes58
Kayang-kaya kong maging bagyo, pero kung ang ibig sabihin nito’y pagdanas mo ng delubyo, mas pipiliin kong manatiling ambon.
Dadampi ako sa’yong balat nang hindi sumusugat. Ang buhos ko’y hindi na magiging karagdagang bigat.
Anumang pagkawasak ang ipinaranas mo sa akin, hindi ko ibabalik sa’yo bilang matatalim na patak. Ambon lamang. Kaunting pagdaramdam.
Mananatili ang sakit, ngunit hindi ako magpapakain sa galit. Hindi ko hahayaang patuloy akong wasakin ng hagupit.
Marami nang nasalanta rito, at ang hinanakit ay maaaring kumitil sa natitira pang sinag sa’king dibdib.
Kaya’t mananatili akong ambon. Mas madaling makaahon. Mas aninag ang pagliwanag ng panahon.
@roncanimoph
Kapag nakagat mo raw ang sariling dila, ibig sabihi’y may nakakaalala.
Kaya ba puro singaw na itong sa akin, dahil lagi akong sumasagi sa isip mo? Sa mga ligaw na sandali—habang tumitipa o habang nakamasid lang sa langit—
Habang tumatakbo o habang naghuhugas ng plato—may sigalot din bang nagaganap sa’yong isip? Kung sakaling oo, maaari mo akong sisihin.
Sapagkat marami akong hindi nasabi. Marami akong itinago sa’king bibig na hindi na malalaman ninuman. Mananatili silang nakasiksik dito.
At sa tuwing makakagat ko ang sariling dila, tatanggapin ko iyon bilang habambuhay na parusa.
@roncanimoph
Hindi mo masisisi ang lumaki sa hirap kung hihiling siya ng higit pa sa sapat.
Hindi mo siya madidiktahang makuntento sa sakto. Hindi mo siya mapipigilang asamin ang bawat bahagi ng buo, pati ang apaw sa puno. Hindi mo siya mauunawaan hanggang malaman mo ang kaniyang kuwento—
ang mga dumi sa kaniyang kuko, ang pasanin ng mga mata niyang mugto, ang sikmura niyang kumukulo. Walang sasapat para sa kaniya kundi sobra-sobrang pangarap. Mataas na mataas. Malawak na malawak.
Sapagkat damay na rito ang lahat. Ang sapat ay laan sa iba, ang higit ay para naman sa sarili. Alam niyang ang buhay ay walang hanggang pagkaubos. At mabubuhay lamang siya sa walang hanggang pagtatabi.
Higit kung mangarap ang mahirap.
@roncanimoph
Siya ang buwan, pero mas panatag ka na sa iyong higaan.
Kaya’t sa gabing magpapamalas siya ng ganda sa sanlibutan, iniiwan mo ang bintana at dumudulog sa iyong kama. Masyado nang mahaba ang maghapon para tumingala.
Hindi na para umasa.
Napagod ka na lang ding maghintay sa wala. Maaaring ang liwanag niya’y hindi naman din laan sa isa. Hindi mo siya kailanman maaangkin. Hindi rin masusuklian ang pagtingin.
Ipapahinga mo ang iyong puso. Maaaring bukas, hawiin mong muli ang kurtina. Maaaring matagalan bago mawala ang nakasanayan mong paghanga. Pero unti-unti ring mawawala.
Alam mong naroon siya. Pero mas ayos ka na sa pag-iisa.
@roncanimoph
Tuso. Sobrang tuso.
Hindi kailanman magiging malumanay ang tagumpay. Dadaanan mo muna ang sigwa, pasusukuin ka ng paulit-ulit na pagkadapa, pagkakaitan bago tuluyang pagbigyan. Saka sasabihing pinatitibay ka lamang.
At kung sa wakas ay marating mo na ang dalampasigan, maaalala mo ang daluyong na nagtulak sa’yo patungo rito. Iisipin mong baka hindi ka nakarating kung wala ang malalaking alon, kung wala ang malakas na hangin.
Mapipilitan kang ipagdiwang ang mga sugat na tinamo.
Tuso. Pasasalamatan mo pa rin ang delubyo sa dulo.
@roncanimoph
Iyon marahil ang pinakamasayang pagpunta ko sa isang grocery store.
Wala namang gaanong laman ang listahan natin, pero puno ang mga puwang sa pagitan ng aking mga daliri. Bitbit mo ang basket sa kanan, at tangan naman ng kaliwa mo ang kamay ko.
Romantiko rin naman ang kapayakan, at hindi ako kailanman mapipigilang umibig dahil lamang sa kakapusan.
Hindi madidiktahan ng mga bagay sa loob ng malaking tindahang ito ang kalayaan nating piliin ang isa't isa.
Pabawasan mo man ng ilang gramo ang karne o piliin ang mga sahog na nasa pakete kaysa sa bote, mamahalin kita nang walang pagtitingi.
@roncanimoph