ทำบุญครบ 100 วัน
พบว่า....
รูโหว่ในใจที่เกิดขึ้น
มันไม่ได้หายไปไหนตามกาลเวลา
แค่เราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับมันได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น
เมื่อคืนหนีลูกไปดู the odyssey
รอบจบตีหนึ่งมา พบว่า
- ดำเนินเรื่องดี
- ตีความ มุมมอง ดี
- นักแสดงดี
- โลเคชั่นดี
- ดนตรีดี
- ตัวเองแก่เกินจะนั่งดูหนังในโรงยาวๆ 3 ชม. แล้วนะ เมื่อยไปหมด
กิจวัตรประจำวันช่วงนี้
สลับกันอัพเดทอาการ
และอาหารป๊า-ม๊าในกรุ๊ปไลน์พี่น้อง
การมีพี่น้องมันดีตอนนี้
นับเป็นงานกลุ่มที่ดี
ทุกคนในไทม์ไลน์ล้วนเช็คอินที่งานสถาปนิก
ส่วนกิจกรรมวันหยุดสถาปนิกเรียลๆ อย่างฉัน
นั่งเฝ้าลูกโดนน้ำมา 4 วันรวด
นั่งคุยในวงเบียร์ น้องเจนซีอธิบายเรื่องเทรนด์การถ่ายภาพลงโซเชียลสไตล์เจนซี
ตอนฟังก็ไม่เข้าใจ ทำไมมันจะต้องคร๊อป ไม่เช็คอิน
กลับมานั่งไถ IG ตัวเองย้อนไปยุคก่อนมีลูก
เออ นี่มันก็ภาพแบบที่น้องมันอธิบายนี่นะ
ลืมไปแล้วว่าตอนนั้นทำทำไม 555
เป็นครั้งแรกที่มีคนชวนกินเบียร์แล้วคิดว่า
หนักหน่วงเกินไปนะช่วงนี้
หรือว่าเริ่มแก่ 🥲
หรือควรรู้สึกเร็วกว่านี้ 🤣
เกิดมาไม่เคยเสียเวลาเข้าร้านทำเล็บ ทำผมกับตัวเองมาก่อน อย่างมากแค่ซอยผมไม่เกินชม.
มาวันนี้ต้องมานั่งรอสองลูกสาวทำเล็บเจลที่ร้าน 😅
คุณสามีชักชวนเข้าสู่วงการ เทรนเนอร์เจมิไนน์ คุณพี่เจมี่จัดตารางบอดี้เวทง่ายๆ 30 นาที เหงื่อท่วมก่อนเตรียมมื้อเช้า เริ่มมาได้ 1 สัปดาห์ถ้วน เออ มันสดชื่นนะ
คิดถึงคืนง่ายๆ
ที่ได้นอนบนโซฟา
ดูละครน้ำเน่ากับหม่าม๊า
ชวนกันกินผลไม้หนุบหนับยามดึก
ไร้งาน ไร้ภาระ ไร้ความคิด
วันนี้รู้สึกดีที่ได้ฝากลูกไว้กับปู่
ขับรถกลับบ้านไปหาป๊าม๊า
ช่วยม๊าจัดยาประจำวันใส่กล่อง
รดน้ำต้นไม้
กวาดใบไม้หน้าบ้าน
ซื้อส้มตำเจ้าอร่อยเข้าไปกินพร้อมหน้า
นั่งฟังป๊าเล่าเรื่องอดีต
กิจกรรมธรรมดาๆ ที่คิดถึง
ห้าทุ่มวันอาทิตย์
เตรียมเอกสารยื่นปรับระดับวิชาชีพ
แกล้มสาโทข้าวเหนียวดำ และแฮมพันเชดด้าชีสจากแมคโคร
เป็นความกลมกล่อมที่ลงตัว





