علی مسعودی

ما داستان دن‌کیشوت را وارونه زندگی می‌کنیم‌. در حالی که حسابی واقع‌بین شده‌ایم و پیمان بسته‌ایم که خنثی و سترون و بی‌شکوه روزمرگی را بگذرانیم، و مؤمن به پوچی‌ جهان هر عمل قهرمانانه‌ای را به تمسخر بگیریم، می‌بینیم که آسیاب‌های بادی واقعا به‌ما حمله می‌کنند و ما واقعا می‌میریم.

از پارسال قرار بوده بشینم یه دوره ضبط کنم. ای روزگارِ بامزه.

زیاد می‌بینم نقد یه ایرانی به ایرانی دیگه اینه که تو چرا قهرمان نیستی؟ توقعمون از دیگری بالاست، از خودمون کم.

گاهی هم مشکل قابل حل نیست، باید تحمل کرد، یا نکرد.

ورود رو نمی‌کنن، وارد می‌شوند.

چه جورها که کشیدند بلبلان از دی به بویِ آن که دگر نوبهار باز آید ز نقشبندِ قضا هست امید آن حافظ که همچو سرو به‌دستم نگار باز آید

از دشوارترین‌ها: انسان مشنگِ دارای پشتکار زیاد و پی‌گیر.

به‌یاد بچه‌های میناب. 🖤

چند ساعته اینجا کسی چیزی نگفته که در تاریخ ثبت بشه و بماند به یادگار. عجیبه.

با احترامِ عمیق برای ترانه علیدوستی؛ او که عصیان کرد. t.me/asimegi/1073

بهترین راه برای فروش چند هزار جلد کتاب درست و درمون چیه؟ راهی داره که منصفانه بخرند نسبتا؟

از اوائل جنگ در اسفندماه نگران این بودم که زیرساخت‌ها رو می‌زنند، کم‌کم این نگرانی شده بود اولین چیزی که صبح‌ها بعد بیداری چک می‌کردم. یه گوشه‌ی اتاق خوابْ یه کلید برق داریم که نور خیلی کمی داره، صبح‌ها تا چشم باز می‌کردم ناخواسته خیره می‌شدم ببینم چراغش روشنه یا نه. حالا ماه‌ها گذشته، ولی هنوز این عادت رو ترک نکردم. و ما آدم‌های معمولی پریم از این خرده‌اضطراب‌های ظاهرا نامعقول.

دارو گرون و کمیابه ولی ما تلاشمون رو‌ می‌کنیم و به قدر وسع ادامه می‌دیم. خیلی از دوستان هم کمک می‌کنند. برای خودم خیلی جالبه که چطور در این مسیر کمک‌ها بالاخره جور می‌شه و کار پیش می‌ره.

حتی طبیعت هم ۱۰۰ درصد طبیعی نیست دیگه، اینقدر دنبال طبیعی نباشید.

هشدار مهم:

دیدنی بود، گرچه من دقیق متوجه نشدم موضع دکتر امانت چیه، شبیه این بود: حالا مصدق باید یه کاریش می‌کرد. در کنار این بحث‌ها پیشنهاد می‌کنم این کتاب رو ببینید، از زاویه‌ای دیگه نور می‌اندازه به خیلی مسائل و خیلی برای امروز آگاهی‌بخشه: «نیروهای مذهبی بر بستر حرکت نهضت ملی» علی رهنما