markfu⭐️

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเรามีโอกาสได้จัดห้องตัวเอง แล้วบังเอิญไปเจอสมุดเฟรนด์ชิพสมัย ม.6 เลยลองหยิบมาเปิดอ่านดูเล่น ๆ พออ่านไปเรื่อย ๆ ก็เกิดความรู้สึกคิดถึงช่วงหนึ่งของชีวิตในวัยมัธยมปลายขึ้นมา พอดีกับช่วงนี้ที่กำลังอยากอ่านนิยายแนว slice of life เลยมีโอกาสได้รู้จักกับเรื่อง ‘อย่าเอาแต่ใจได้ไหมหมอก’ ของคุณ @markfu_ (@kkimbent) ซึ่ง setting และเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในจังหวัดหนึ่งของภาคอีสาน สิ่งที่เราชอบมากคือการที่ทุกตัวละคร รวมถึงทุกความสัมพันธ์ ค่อย ๆ ดำเนินไปตามเวลา ทำให้เราได้เห็นทุกขั้นตอนของการเติบโต ทั้งชุดความคิด ทัศนคติ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงตัวละครทีละเล็กทีละน้อย แน่นอนว่าในเมื่อ setting หลักของเรื่องคือโรงเรียน ก็ต้องมีการหยิบกิจกรรมที่เป็น common experience ของวัยมัธยมอย่างกีฬาสี, Open House หรือกิจกรรมต่าง ๆ ในโรงเรียนเข้ามาเล่า และสำหรับเรา มันให้ความรู้สึก nostalgia มาก ๆ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเราจบมัธยมมานานแล้ว แต่พออ่านฉากเหล่านี้ก็อดคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ ไม่ได้ ทั้งการนั่งเม้าท์แฟ่ดกับกลุ่มเพื่อนที่อยู่ด้วยกันทุกวันที่โรงอาหาร ช่วงเวลาคาบว่างหรือแม้แต่ในคาบเรียนที่ทุกคนต่างแหกปากโหวกเหวกโวยวาย หรือโมเมนต์เล็ก ๆ ที่ตอนนั้นอาจไม่ได้รู้สึกว่ามันพิเศษอะไร แต่พอย้อนกลับไปมองอีกที กลับกลายเป็นความทรงจำที่คิดถึงมาก ๆ ฉากพวกนี้เป็นอีกส่วนที่เรารู้สึกว่านิยายทำออกมาได้ดี เพราะตลอดเวลาที่อ่าน เรามักจะเกิดภาพทับซ้อนระหว่างตัวละครกับตัวเราเองและเพื่อนของเราอยู่เสมอ เหมือนกำลังมองเด็กกลุ่มหนึ่งใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียน แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนได้ย้อนกลับไปดูตัวเองในช่วงเวลานั้นด้วย ในแง่ของความสัมพันธ์ ตัวเรื่องไม่ได้เน้นเพียงความสัมพันธ์ของคู่ protagonist เป็นหลัก แต่ยังให้พื้นที่กับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนในวัยเดียวกันค่อนข้างมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เราชอบมาก ๆ สำหรับเรา ความสัมพันธ์ของเพื่อนในช่วงมัธยมปลายอาจเป็นหนึ่งในรูปแบบความสัมพันธ์ที่ให้ความรู้สึก comfort ที่สุด เพราะในช่วงวัยนั้นเราสามารถสนิทใจกับใครสักคนได้มากพอที่จะเล่าแทบทุกอย่างให้ฟัง เป็นตัวเองได้เต็มที่ และใช้เวลาอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน พอโตขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเข้าสู่วัยทำงาน การจะสร้างความสัมพันธ์ที่ทำให้เรารู้สึกสนิทใจและปลอดภัยจนสามารถเล่าทุกอย่างได้แบบนั้นกลับกลายเป็นเรื่องที่ยากขึ้นมาก ๆ อีกประเด็นหนึ่งที่เราชอบมากคือเรื่องการตั้งคำถามเกี่ยวกับ ‘ความฝัน’ โดยเฉพาะใน Chapter 36 ที่มีประโยคว่า “บางคนเจอฝันแล้ว บางคนกำลังตามหาความฝัน ทว่าบางคนก็ไม่มีสิทธิ์ฝัน” เป็นอีกช่วงที่เราชอบมาก เพราะมันสะท้อนภาพจำและปัญหาที่คิดว่าเด็กไทยจำนวนไม่น้อยต้องเคยเจอได้ค่อนข้างดี บางคนเกิดมาในครอบครัวที่พร้อมก็สามารถไล่ล่าความฝันของตัวเองได้ ในขณะที่อาจมีเด็กบางกลุ่มอาจจะไม่แม้แต่มีสิทธิ์เดินตามความฝันของตัวเองเลยด้วยซ้ำ… ตัวเรื่องอาจไม่ได้ลงลึกกับประเด็นนี้มากนัก แต่การหยิบมันขึ้นมาพูดถึงก็ทำให้เราหยุดคิดอยู่เหมือนกันว่า เออ จริง ๆ แล้วบ้านเรายังมีปัญหาในเรื่องนี้อยู่จริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นค่าใช้จ่ายในการสมัครสอบ ความพร้อมของแต่ละครอบครัวที่ครอบครัวหนึ่ง ๆ สามารถสนับสนุนเด็กคนหนึ่งให้เรียนต่อจนจบได้ ไปจนถึงปัญหาเชิงโครงสร้างอย่างระบบการคัดเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัย มันทำให้คำว่า ‘ความฝัน’ ในเรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของความพยายามหรือความสามารถของตัวเด็กเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีเรื่องของต้นทุนชีวิตและโอกาสเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ส่วนใครที่คาดหวังซีนเมะเคะแบบโจ่งแจ้ง เรื่องนี้อาจจะไม่ได้ตอบโจทย์ขนาดนั้น เพราะความสัมพันธ์ของคู่นี้เริ่มต้นจากการเป็นเพื่อน และใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าจะค่อย ๆ พัฒนาไปถึงจุดเปลี่ยนผ่านของความสัมพันธ์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีโมเมนต์ให้ได้เขินหรือรู้สึกว่าคู่นี้น่ารัก เพราะระหว่างทางก็มีซีนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เราได้ยิ้มตามอยู่ประปราย โดยรวมแล้ว สำหรับเรา เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเพียงนิยายที่เล่าเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครสองคน แต่เป็นนิยายที่พาเราไปดู ‘ช่วงหนึ่งของชีวิต’ ของเด็กกลุ่มหนึ่งมากกว่า และสิ่งที่ทำให้มันพิเศษสำหรับเราคือ ระหว่างที่อ่าน เราไม่ได้แค่ติดตามว่าตัวละครจะเติบโตไปทางไหน แต่เหมือนได้ย้อนกลับไปมองตัวเองในช่วงวัยนั้นด้วย บางทีสิ่งที่ทำให้เราชอบนิยาย slice of life ก็คงเป็นตรงนี้แหละ — มันไม่ได้มีเหตุการณ์ใหญ่โตอะไรเกิดขึ้นตลอดเวลา แต่กลับทำให้เราเผลอคิดถึงเรื่องเล็ก ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของตัวเองได้มากกว่าที่คิด สุดท้ายนี้อยากขอบคุณคุณเจ้าของเรื่องนี้มาก ๆ เลยนะครับ ที่รังสรรค์ผลงานชิ้นนี้ออกมา มันทำให้เราได้หวนไปคิดถึงความทรงจำที่สุดจะล้ำค่าของช่วงเวลาหนึ่งของการเป็นวัยรุ่นได้อย่างดีเลย #แนะนำนิยายวาย