Po kolei, bo w państwie prawa nie wystarczy powołać się na przepisy. Trzeba jeszcze umieć je prawidłowo zastosować. 1. NÓŻ. Art. 52 § 1 Kodeksu wykroczeń dotyczy osoby, która bierze udział w zgromadzeniu i posiada niebezpieczne narzędzie. Nie dotyczy automatycznie każdego, kto był wcześniej na demonstracji albo przebywa w jej pobliżu. Czy ustalono, że pan Piotr uczestniczył w zgromadzeniu w czasie istotnym dla zarzucanego czynu? Czy wykazano, że konkretny przedmiot stanowił niebezpieczne narzędzie? Samo słowo „nóż” nie zastępuje ustaleń faktycznych. 2. PRACA TECHNICZNA. Montowanie nagłośnienia nie czyni automatycznie uczestnikiem zgromadzenia w rozumieniu przepisów karnych. Trzeba ustalić rzeczywistą rolę danej osoby. Odpowiedzialności za wykroczenie nie można konstruować na podstawie domniemania. 3. LEGITYMOWANIE. Policja nie ma nieograniczonego prawa ustalania tożsamości przypadkowych przechodniów. Musi istnieć faktyczna i prawna podstawa czynności. Obowiązkiem funkcjonariusza jest podanie przyczyny legitymowania, a na żądanie również podstawy prawnej. Obywatel nie uzyskuje przez samo naruszenie tego obowiązku prawa do ignorowania każdego polecenia, ale funkcjonariusz również nie otrzymuje immunitetu od przestrzegania prawa. Jaka była konkretna przyczyna zainteresowania właśnie panem Piotrem? Tego zasadniczego pytania autor unika. 4. ADWOKAT. Art. 245 § 1 KPK gwarantuje zatrzymanemu możliwość niezwłocznego kontaktu z adwokatem lub radcą prawnym na jego żądanie. Problemy z ustaleniem tożsamości mogą wymagać weryfikacji, ale nie stanowią automatycznej podstawy do pozbawienia zatrzymanego tego prawa. Przecież właśnie do obrony przed działaniami organów państwa potrzebny jest adwokat! 5. ARESZT. Sąd odmówił zastosowania tymczasowego aresztowania. Nie oznacza to uniewinnienia, ale oznacza, że prokuratura nie przekonała sądu o konieczności zastosowania najsurowszego środka zapobiegawczego. To zasadnicza porażka jej wniosku. Każda ocena uzasadnienia musi jednak odpowiadać rzeczywistym ustaleniom sądu. 6. RZEKOMA NAPAŚĆ. Autor pisze o napaści na funkcjonariusza tak, jakby zapadł już prawomocny wyrok. A gdzie domniemanie niewinności? Gdzie analiza proporcjonalności użytej siły? Gdzie wyjaśnienie okoliczności utraty przytomności przez zatrzymanego i zachowania funkcjonariuszy? Twierdzenie, że policjanci nie mieli powodu niczego fabrykować, nie jest dowodem rzetelności ich działań. To jedynie opinia autora. A NA KONIEC PRAWDZIWY POPIS DEMOKRATYCZNEJ MENTALNOŚCI! Autor zaczyna od pouczania wszystkich o prawie, a kończy żądaniem zamknięcia TV Republika i postawienia zarzutów Kaczyńskiemu, bo inaczej rzekomo wybuchnie wojna domowa. Czyli wolność słowa, ale tylko dla wybranych? Praworządność, ale pod warunkiem wyeliminowania niewygodnych mediów i przeciwników politycznych Najbardziej niepokojące nie jest to, że obywatele domagają się wyjaśnienia brutalnej interwencji. Najbardziej niepokojące jest to, że ktoś uważa kontrolowanie władzy za zagrożenie dla państwa, a zamykanie opozycyjnych mediów za receptę na demokrację. Państwo prawa poznaje się nie po tym, jak traktuje posłusznych obywateli, lecz po tym, jak przestrzega praw tych, którzy kwestionują działania jego funkcjonariuszy. I tego właśnie zabrakło w całym tym „sprostowaniu”. Miłego wieczoru Panie Pawle