มุ้งnuay (@manowwc) header
มุ้งnuay (@manowwc) profile picture

♡ 、if there's one thing in this world that i know it's true, it's the love that i feel when i'm thinking of yoon jeonghan — wz hs sk ♪ | .⁠。⁠rvv*⁠♡ | rk` | JxW

Joined October 2012
Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)Photo by มุ้งnuay (@manowwc)
เนี่ย เขาสอนให้เรารักตัวเองโดยการรักตัวเองให้เราเห็นเลย ใจดีกับตัวเอง ชมตัวเองเยอะๆ เพราะเราเก่งมากจริงๆที่ผ่านมาได้ในแต่ละวัน ทำทุกอย่างให้ผ่านมาได้โดยที่ไม่เจ็บตัว หรือเจ็บแล้วแต่ก็รักษาตัวจนหายดีแล้ว เก่งๆมากเลยนะ ทุกคนรักตัวเองกันเยอะๆนะคะ 🥺
to. jeonghan from. jeonghan 🥹 🪽: jeonghan-ah, you did a great job this year. a lot of things happened but you recovered well. you were able to meet a lot of carats. thank you for working hard this year~ let's work harder for the rest of the year~ #정한 #JEONGHAN
1,351
5
725
53,904
เข้าใจเลย เมื่อก่อนไม่เคยนั่งรถใหญ่กับใครนอกจากคนที่บ้านเลยได้นั่งหลังตลอด พอไปเที่ยวกะผู้ใหญ่คนนึงเขาบอกทำไมไม่นั่งข้างหน้า ไม่ใช่คนขับรถนะ กรุเจื่อนนนหนัก รู้สีกผิดยันทุกวันนี้
นี่เคยโดนเพื่อนไม่คบเพราะได้ข้าวมาละกินเลย ปกติไม่เคยกินข้าวรวมกับที่บ้านทั้งชีวิต นั่งกินคนเดียวตลอด เลยไม่รู้ว่าต้องรอคนอื่นนั่งพร้อมหน้าก่อนค่อยกิน เศร้าเลย😭😭
16
2,615
123
2,936
212,994
มุ้งnuay retweeted
ช่วงเรียนมหาลัย แม่โทรมาบอกว่าน้องสาวป่วย จากเด็กอ้วนกลายเป็นเด็กผอม แขนขาเล็กแทบเห็นกระดูก เลยหาน้องไปหาหมอ ทำการเอกซเรย์ร่างกาย ปรากฏว่าในท้องของน้อง มีก้อนดำๆเต็มท้องไปหมด หมอทั้งโรงบาลพากันมาดูเคสน้องสาวเรา เพราะไม่รู้ว่าก้อนดำๆคืออะไร จนหมอคนนึงพูดว่า มันคือขี้หรือเปล่า ใช่คะ มันคือขี้ หมอได้ให้ยาสอดสำหรับทำให้ขับถ่ายออก เราเลยพูดกับแม่ว่า น่าจะเพราะการป้อนข้าวให้น้องตั้งแต่เด็กเกินไป เลี้ยงวิถีชาวบ้าวๆ ท้องไส้มันเลยไม่ดี แม่เราเถียง บอกว่าไม่เกี่ยว น้องมันไม่ชอบขี้ ห่วงเล่น ตามนั้นเลย🙄
9
1,107
6
1,825
346,705
มุ้งnuay retweeted
จากใจนอกด้อม เพลงนี้ควรเป็น Song of the year จริงๆ คุณภาพมากทุกอย่าง
เห็นอันนี้แล้วยิ่ง🥲 good goodbye อะ เพลงบัลลาดในรอบกี่ปีของฮเยจินไม่รู้ ตอนจะปล่อย marketing จากค่ายแทบจะเป็น 0 ปล่อยแล้วยังกลัว ๆ อยู่หลายวันว่าจะรอดมั้ย จนอยู่ ๆ ดังพลุแตกเพราะคนฟัง ตอนนี้ร้องได้ทั้งประเทศ ทุกเพศทุกวัย ไม่ติ่งก้ร้องได้ อืม แล้วดูงานมาม่ามันทำ
10
5,254
14
4,507
199,453
มุ้งnuay retweeted
เอฟฟี่ไม่ใช่ตัวละครขาวหรือดำเพราะมันมีอะไรมากกว่านั้นมาก มันไม่ใช่คนดี 100% แต่ก็ไม่ใช่คนเลวร้าย 100% เลยเหมือนกัน มันแย่ตรงที่มันเป็นตัวละครที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับฮังเกอร์เกมโดยตรงแต่มันก็มีส่วนให้เกมมันยังดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ แต่ในท้ายที่สุดมันก็ตื่นรู้ได้น่ะ
I can’t believe people hate Effie like who can hate her
2
576
2
458
19,442
มุ้งnuay retweeted
เจ๊ซูซานทำครบแล้ว 4 คน คงจะได้อ่านเขตอื่นสักที สรุปชีเขียนเขต 12 เหมือนเดิมแต่ว่าเปลี่ยนให้ตายในเกมไปเลย5555555555555555
291
1
330
8,894
มุ้งnuay retweeted
เป็นอีกคนที่ชั้นอยากอวยมาก เพราะเกล็นโคลสเล่นเป็นดรูซิลล่าได้สมบูรณ์แบบมากที่สุด อ่านหนังสือแล้วนึกภาพไว้แบบไหนเกล็นโคลสทำถึงหมดเลย แล้วเขาใส่ใจตัวละครมากด้วยนะ เพราะเหมือนจะพูดสำเนียงแคปิตอลด้วย ออกมาซีนไหนก็เรียกความสนใจชั้นได้ตลอด
Glenn Close as Drusilla Sickle is pure unhinged Capitol energy. Orange bob, dead raven headpiece, yellow leather, and enough medals to start a war. She understood the assignment. #Hungergames
2
309
1
651
22,304
มุ้งnuay retweeted
มีคนเสียดาย good goodbye เยอะมากขนาดนอกด้อมยังอึ้งที่ไม่ได้โซตี้ ก็มันดังทั่วบ้านทั่วเมืองจริง ๆ แทบจะทั่วโลกด้วยซ้ำ แถมยังเป็นตำนาน 750 PAK TOP 2 ในประวัติศาสตร์เพลงเกาหลีอะ มันต้องเกิดความคาดหวังกันอยู่แล้วแหละ พอไม่ได้ก็เลยค่อนข้างอึ้งและนอยอยู่พอตัว
1
1,757
6
909
25,773
จะบ้า 25 ปีให้หลังเฮย์ก็พูดประโยคนี้ด้วยซ้ำ แล้วฉากนี้ทั้งยวงโดนตัดเพราะ “ไม่เป็นประโยชน์กับเส้นเรื่องของเฮย์มิตช์” ทำให้ฉากตายของเมย์ซิลีไม่เมคเซนส์อีก อยู่ๆ นกก็จิก ต่อให้ปล่อยทีหลังอิมแพคมันก็ไม่เท่ากัน ถ้าทำให้สมบูรณ์กลมกล่อมในการฉายฉบับทางการไม่ได้ มันก็ไม่นับแล้วป่ะ
Mckenna talking about the game maker scene and how maysilee was supposed to say "nobody ever gets to win these games, haymitch" :(
1
569
2
740
33,861
มุ้งnuay retweeted
【2027 IU WORLD TOUR CONCERT】 ​BANGKOK ➫ 2027.01.16-17 BULACAN ➫ 2027.01.30-31 KAOHSIUNG ➫ 2027.02.13-14 SYDNEY ➫ 2027.02.27 SINGAPORE ➫ 2027.03.06-07 KUALA LUMPUR ➫ 2027.03.27-28 TOKYO ➫ 2027.04.07-08 TAIPEI ➫ 2027.04.17-18 HONG KONG ➫ 2027.04.24-25 JAKARTA ➫ 2027.05.08-09 AND MORE #아이유 #IU #2027_IU_WORLD_TOUR
616
20,817
8,315
31,271
1,698,345
มุ้งnuay retweeted
อารีน่าภาคนี้เราว่าเหี้ยมโหดกว่าแคตนิสลงแข่งครั้งแรกอีก สภาพแวดล้อมรวมดอกไม้พิษ บ่อน้ำยังกินไม่ได้ ไหนจะซีนภูเขาไฟระเบิดพายุไฟ คือสภาพแวดล้อมเอาตายทุกทาง แม้แต่สัตว์เล็กๆยังไว้ใจไม่ได้ แต่มีสีสันเป็นเอนเตอร์เทนเม้นให้คนแคปปิตอลดู +เล่นใหญ่ฉลองควอเตอร์เคอว
หน้าของข้าพเจ้าหลังเห็นคนบอกว่าเกมอารีน่าภาคนี้ไม่มันส์เลย ครือ มันควรจะมันส์เหรอ . . . เอาเด็กมาฆ่ากันเอง 48 คน . . . ? บ่าช่ายหนังแบทเทิลรอยัลหนา . . . ผลของการไม่ปล่อยไดเรคเต้อคัท เพราะฉะนั้น ฟรานซิส ลอว์เรนซ์ เร็ว
2
423
4
258
13,388
มุ้งnuay retweeted
แม่ค้าเคลียของในตุ้เยน
เราสั่งการ์ดพี่จีมินนะคะ คุณแถมอะไรมาให้เรา? @jm_pjmmx
9,617
4
5,757
292,726
มุ้งnuay retweeted
ยุนิโคล่นางจงใจปะ???
3
1,637
25
7,309
124,921
ในนิยาย ทีมพวก new comers ทำงานกันเป็นทีมกว่านี้ วางแผนกันดีกว่านี้ ในหนังเหมือนต่างคนต่างแยกไปเอาชีวิตรอด แล้วมีแค่เฮมิชกับน้องแอมเพิตที่จะไปจมสนามประลอง ทั้งๆที่จริงๆแล้วมีคนที่รู้ในแผนนี้อีก;-;
สปอยล์ sotr . . . . มีส่วนนึงที่ตอนแรกไม่ค่อยเข้าใจคือ มันจะมี 48 คนทำไม ถ้าจะให้ตายเกือบหมดตั้งแต่ห้านาทีแรกแบบนั้น คิดสะระตะแล้วว่า คนเขียนไม่ได้สนเรื่อง 48 คนหรอก แค่อยากให้ตัวแทนเขต 12 มี 4 คน เพราะจำเป็นต้องให้ทำ 4 หน้าที่ที่ต่างกัน
3
247
2
220
14,790
มุ้งnuay retweeted
[17'S] JEONGHAN X JOSHUA JOURNEY INTO [DREAMING] - JAPAN in BELLUNA DOME Day 1 #JxJ #JOURNEY_INTO_DREAMING_JAPAN
58
7,602
523
30,404
539,262
มุ้งnuay retweeted
ฉากนั้นใน the hunger games: sunrise on the reaping
2
649
12
329
10,721
ม.4 เคยไปทำจิตอาสาที่บ้านเด็กกำพร้า ครูห้ามเพื่อนกอดหรืออุ้มน้องเด็ดขาด ถ้าทำกิจกรรมต้องทำแบบกลุ่มนันทนาการเท่านั้น ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจกันว่าทำไม และตอนกลับน้องๆมาบ๊ายบายตรงรั้วแบบเกาะรั้วยื่นแขนออกมา เพื่อนก็ถ่ายรูปกัน ครูสั่งให้ลบทันทีเพราะน้องไม่ใช่ human zoo
มีพี่ที่รู้จักจบแนวสังคมสงเคราะห์+จิตวิทยา เคยบอกว่าเวลาไปสถานสงเคราะห์เด็ก ไม่ควรไปกอดไปหอมหรือพูดอะไรให้ความหวังเด็กที่นั่น ดฉพ.เด็กเล็ก เพราะเค้าไม่สามารถแยกความจริงหรือพูดเล่นของคนที่ไปได้ ทำไมบุญได้ เอาของไปให้ได้ จัดงานอะไรได้ แต่แค่นั้นจบ สงสารจิตใจน้องเวลามีความหวัง
8
14,595
21
11,691
623,279
แกกก น้องปริ้นซ์ GHOST9 มาต่อลมหายใจสาววายเคป๊อบทั้งแผ่นดินมาก 😭✌🏻 น้องบอก *ไม่ได้หมายถึงใครเป็นพิเศษ* แต่ "เป็นไปได้ครับว่าจะมีเมมเบอร์คบหา/กิ๊กกันในวง" แล้วก็ทิ้งท้ายว่า "...มีเยอะกว่าที่คุณคิด ดังนั้นอย่าหาชิปเล่นๆ เพราะสิ่งที่คุณชิปอาจเป็นเรื่องจริง"
7
13,159
831
11,503
707,412
มุ้งnuay retweeted
ละที่ฮีบอกว่า “i fulfilled my promise about the reaping, or at least lent a hand, but she says i can’t come to her yet. i have to look after my family.” คือร้องหนักกว่าเดิมมากจิงๆ ฮื่อ
5 นาทีสุดท้ายในหนัง + Epilogue ในหนังสือ Sunrise on the Reaping คือ final boss เขื่อนน้ำตาแตกจริงๆ นั่งอ่าน/ดูมาทั้งเรื่องไม่ร้องสักแอะ พอเจอพาร์ทนี้ ตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า😭 มันคือ full circle moment ที่โหยหามาหลายปีจากแฟรนไชส์นี้ พอมันเกิดขึ้น เมคอัพจะเป็นคราบก็ช่างมันละEเหี้e
1
122
112
3,661
มุ้งnuay retweeted
สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า “ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง” เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น. เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70 เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ จนกระทั่งเวลา 21.00 น. ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้ ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า? นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้ แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ แต่เรื่องยังไม่จบครับ เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1 ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
38
6,424
115
4,344
486,985
เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เลย เป๊ะ แต่ของ ANA ที่สนามบินฮาเนดะ และใช่ สายการบินไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น สเต็ปเดียวกันเลย ช่วยมากสุดแค่คูปองอาหาร 1500 เยน เป๊ะ ไปวีนแล้ว วีนสุดๆได้เครดิตชดเชยมาแค่ $100 น้อยกว่าแอเอเชียอีก 555555555 อยากเห็นเขาเอาเรื่องสายการบินได้อะ แค้นด้วย
สรุปเหตุการณ์วันที่ 2 กับสายการบิน AirAsia X หลังจากเที่ยวบินถูกยกเลิก และเราต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะทั้งคืน หลังจากที่ผมและทีมงานต้องนอนบนพื้นสนามบินนาริตะกันทั้งคืน ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณ 6 โมงเช้า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าให้เราไปเช็กอินพร้อมกับผู้โดยสารของเที่ยวบินเช้าวันนั้น เพราะทางสายการบินจะพยายามให้เราเดินทางกลับไปพร้อมกัน ตอนนั้นในหัวผมคิดทันทีว่า “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อเที่ยวบินเช้าก็มีผู้โดยสารที่จองมาเต็มอยู่แล้ว?” แต่เราก็ยังทำตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง เราต้องไปยืนต่อคิวกันอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง คิวยาวมาก จนผมต้องให้แม่ไปนั่งพัก เพราะกลัวท่านจะปวดขาจากการยืนรอนาน ๆ ส่วนผมก็ยืนต่อคิวแทน สุดท้ายมีพนักงานเดินมาแจ้งว่า เราไม่สามารถเดินทางไปกับเที่ยวบินนี้ได้แล้ว และให้ทุกคนไปต่อคิวใหม่เพื่อรับคูปองอาหารมูลค่า 1,500 เยน หรือประมาณ 300 กว่าบาท ซึ่งเงินจำนวนนี้ แค่จะซื้อข้าวหน้าหมูสักมื้อในสนามบินยังแทบไม่พอด้วยซ้ำ ที่สำคัญ คิวรับคูปองก็ยาวมาก ทุกคนเหนื่อยและปวดขาจากการยืนรอมาทั้งคืน ผมจึงบอกทีมงานว่า “ไม่ต้องรอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมจ่ายเอง” เพราะตั้งแต่เมื่อคืน สิ่งที่เราได้รับจากสายการบินมีเพียงบิสกิตคนละหนึ่งกล่องเท่านั้น หลังจากกินข้าวกันเสร็จ ช่วงประมาณเที่ยง เราก็กลับมาเริ่มกระบวนการเช็กอินอีกครั้ง และต้องยืนรอคิวอีกประมาณ 2–3 ชั่วโมง ในที่สุดเราก็ได้เช็กอิน โดยมีกำหนด Boarding Time เวลา 14.40 น. เราจึงเข้าไปรอที่หน้าเกทตามปกติ แต่จนกระทั่งเวลา 15.00 น. ก็มีประกาศว่า เครื่องบินยังซ่อมไม่เสร็จ และให้ผู้โดยสารรอต่อไป เรารอกันอีกเป็นชั่วโมง จนในที่สุดสายการบินประกาศว่าจะเปลี่ยนเครื่องบิน และให้ผู้โดยสารทั้งหมดเดินไปที่เกท 70 เราก็ต้องเดินย้ายเกทกันอีกครั้ง และไปนั่งรอบนพื้นสนามบินอยู่เป็นชั่วโมง จากนั้นมีประกาศให้ทุกคนมาต่อคิวเพื่อรับบัตรโดยสารใบใหม่ แต่เจ้าหน้าที่กลับบอกว่า ยังไม่แน่ใจว่าจะสามารถออกบัตรโดยสารให้ได้หรือไม่ โดยไม่ได้อธิบายเหตุผลที่ชัดเจน หลังจากรอจนได้รับบัตรโดยสารใบใหม่ เราก็ถูกแจ้งให้ย้ายไปยังเกทที่อยู่ไกลออกไปอีกฝั่งของสนามบิน ทุกคนต้องลากกระเป๋า เดินกันไปมา ทั้งที่แทบไม่ได้นอนกันมาทั้งคืน พอไปถึงเกทใหม่ เราก็นั่งรออีกครั้ง โดยไม่มีประกาศหรือข้อมูลความคืบหน้าใด ๆ จนกระทั่งเวลา 21.00 น. ผมทนไม่ไหว จึงเดินไปสอบถามเจ้าหน้าที่ด้วยตัวเอง เจ้าหน้าที่แจ้งว่า สายการบินกำลังพยายามจัดการให้ผู้โดยสารที่ตกค้างจากเมื่อวานได้เดินทางกลับก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาต่อไป ตอนนั้นผมอยู่ที่สนามบินนาริตะมาแล้วกว่า 30 ชั่วโมง และสิ่งที่ผมเริ่มเข้าใจก็คือ สายการบินกำลังนำผู้โดยสารที่ตกค้างจากเที่ยวบินของเมื่อวานมาเดินทางแทนเที่ยวบินของวันนี้ ขณะเดียวกัน ผมได้รับข้อมูลว่าผู้โดยสารที่มีกำหนดเดินทางในวันนี้กลับไม่ได้รับอนุญาตให้เช็กอิน และต้องเผชิญกับความล่าช้าในลักษณะเดียวกับที่พวกเราเจอเมื่อวาน เท่ากับว่าปัญหาไม่ได้ถูกแก้ไข แต่กำลังถูกผลักต่อไปให้ผู้โดยสารอีกกลุ่มหนึ่งรับผลกระทบแทนหรือเปล่า? นี่คือสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุด เพราะมันไม่ใช่แค่เรื่องที่ผมจะได้กลับบ้านหรือไม่ แต่เป็นเรื่องของผู้โดยสารทุกคนที่จ่ายเงินซื้อตั๋วและควรได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม สำหรับตั๋วของผม เดิมทีผมจองที่นั่งแบบ Flatbed ไว้ แต่เนื่องจากเครื่องบินที่นำมาเปลี่ยนไม่มีที่นั่งประเภทนี้ เจ้าหน้าที่จึงจัดให้ผมนั่งที่นั่งธรรมดาบริเวณด้านหน้าสุดแทน ไม่มีหมอน ไม่มีผ้าห่ม และไม่ได้รับบริการตามประเภทที่นั่งที่ผมจ่ายเงินซื้อไว้ แต่ ณ วินาทีนั้น ผมไม่สนใจแล้วว่าจะต้องนั่งแบบไหน ผมแค่อยากพาครอบครัวและทีมงานกลับบ้านให้ได้สักที ในที่สุดผมก็ได้ขึ้นเครื่องตอนประมาณ 22.00 น. กว่า ๆ แต่เรื่องยังไม่จบครับ เราต้องนั่งรออยู่บนเครื่องบินอีกประมาณ 2 ชั่วโมง โดยไม่ทราบเหตุผลที่ชัดเจนว่าเรากำลังรออะไร สุดท้ายเครื่องบินออกเดินทางจริง ๆ ประมาณตี 1 ผมนั่งหลับ ๆ ตื่น ๆ ด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากเหตุการณ์ทั้งหมด และในที่สุดก็เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศไทย แต่เรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิม คือการได้รับทราบว่าผู้โดยสารของเที่ยวบินวันที่ 21 ก็ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คล้ายกับที่พวกเราเจอ ทั้งการรอคอยที่ยาวนาน การได้รับถุงยังชีพสีเขียว และการต้องนอนบนพื้นสนามบิน ผมได้รับข้อมูลว่าการเยียวยาที่เสนอให้ผู้โดยสารบางส่วนเป็นเพียงเครดิตมูลค่า 5,000 บาท ซึ่งผมมองว่าไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความเดือดร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งนี้ ผมอยากให้สายการบินชี้แจงรายละเอียดการชดเชยให้ชัดเจนกับผู้โดยสารทุกคน ผมเข้าใจดีว่าเครื่องบินสามารถเกิดปัญหาทางเทคนิคได้ และเรื่องความปลอดภัยของผู้โดยสารต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ
4
1,389
22
453
61,943