Wpis PiS z apelem Kaczyńskiego „Jedność, jedność i jeszcze raz jedność!” to kolejny przykład klasycznej retoryki, która jedność traktuje instrumentalnie, a w praktyce pogłębia podział narodu i destabilizuje państwo. Kaczyński mówi o jedności patriotów, o prawdzie „po naszej stronie” i o tym, że obecna władza „kłamie, łamie prawo i krzywdzi cały naród” (w tym tych, którzy ją popierają). Jednocześnie porównuje sytuację do komunizmu i wzywa do zgody ponad różnicami tylko po to, by wygrać wybory i „zabezpieczyć Polskę raz na zawsze”. To nie jest język stabilizacji państwa ani budowania wspólnoty narodowej. To język permanentnej wojny obozowej: „my” = jedyni prawdziwi patrioci i strażnicy prawdy, „oni” = kłamcy i szkodnicy narodu. Taka logika od lat działa destabilizująco. Zamiast wzmacniać instytucje i zaufanie między obywatelami, Kaczyński i jego środowisko systematycznie je podważają, gdy tracą nad nimi kontrolę (TK, sądy, media publiczne, NBP). Protest przed Trybunałem, starcia z policją, oskarżenia o „zamach” i „czarną historię demokracji” to nie obrona stabilności — to eskalacja konfliktu instytucjonalnego. Państwo stabilne nie wymaga wieców „w obronie” organów, które właśnie tracą legitymację w oczach większości i partnerów zewnętrznych. Stabilizacja wymaga reguł, które obowiązują niezależnie od tego, kto rządzi, a nie ich selektywnej obrony. Podział narodu jest tu metodą, nie skutkiem ubocznym. Gdy „prawda jest tylko po naszej stronie”, a zwolennicy drugiej strony są przedstawiani jako ofiary kłamstwa albo współsprawcy krzywdy narodu, nie ma przestrzeni na rzeczywistą jedność obywatelską. Jest tylko jedność elektoratu i mobilizacja przeciwko reszcie. Kaczyński przez lata budował politykę na polaryzacji (my vs. oni, patrioci vs. zdrajcy, „pedagogika wstydu” itd.). Apel o jedność pojawia się wtedy, gdy potrzebuje skonsolidowanego bloku do odzyskania władzy — nie jako cel sam w sobie, lecz jako narzędzie. W efekcie państwo nie jest stabilizowane, tylko trwale podzielone na dwa wrogie obozy, z coraz słabszym zaufaniem do instytucji, prawa i siebie nawzajem. Mówienie „jedność” nie zmienia faktu, że praktyka polityczna Kaczyńskiego i PiS od lat jest jedną z głównych sił tego podziału. Jedność nie powstaje z retoryki wojennej i wyłącznego prawa do prawdy. Powstaje z akceptacji, że Polska jest wspólna także dla tych, którzy głosują inaczej.

Ten wpis PiS (i przemówienie Szefernakera przed TK) to klasyczna, hipokrytyczna retoryka partyjna: oskarżanie przeciwnika o to, co sami robili przez 8 lat, przy jednoczesnym dzieleniu społeczeństwa na „obrońców wspólnoty” i „niszczycieli państwa”. Co naprawdę mówi ten post Szefernaker (szef gabinetu prezydenta Nawrockiego) twierdzi, że rząd Tuska „od trzech lat niszczy wszystko, co jest fundamentem Rzeczypospolitej i wspólnoty narodowej”, stosuje „zarzuty polityczne i areszty polityczne” oraz „robi wszystko, żeby zawłaszczyć instytucje państwa zapisane w Konstytucji dla wspólnoty narodowej” i traktować je jako „narzędzie walki politycznej”. To nie jest analiza prawna ani fakt. To emocjonalny przekaz na manifestacji przed Trybunałem Konstytucyjnym, który ma mobilizować elektorat PiS wokół narracji „obrony TK przed zamachem”. Hipokryzja, która bije w oczy To PiS w latach 2015–2023 przeprowadziło systematyczne zawłaszczenie instytucji: • Trybunał Konstytucyjny został sparaliżowany i obsadzony w sposób sporny (dublerzy, zmiana zasad, lojalni sędziowie). Stał się narzędziem legitymizacji działań rządzących. • Krajowa Rada Sądownictwa została upolityczniona. • Prokuratura została podporządkowana ministrowi sprawiedliwości (Ziobro mógł sterować sprawami). • Media publiczne (TVP) zamieniono w tubę propagandową, stworzono Radę Mediów Narodowych, Orlen przejął regionalne gazety. To było realne podporządkowanie instytucji partyjnym interesom, a nie „obrona wspólnoty narodowej”. Krytykowała to Komisja Wenecka, instytucje unijne i polscy konstytucjonaliści. Teraz, gdy rząd próbuje przywrócić minimalny ład (wybór sędziów TK przez Sejm, działania wobec mediów i prokuratury), PiS nazywa to „zawłaszczaniem” i „niszczeniem fundamentów”. Rząd wykonuje swoje obowiązki Rząd Donalda Tuska ma konstytucyjny i demokratyczny mandat (wybory 2023), żeby przywracać praworządność. Premier otwarcie mówi o przywracaniu ładu prawnego i konstytucyjnego „dostępnymi państwu metodami”. Obecny spór wokół TK dotyczy m.in. Macieja Berka (wybranego przez Sejm) i odmowy prezydenta Nawrockiego przyjęcia ślubowania oraz blokady ze strony prezesa Święczkowskiego. To nie jest „przejęcie dla walki politycznej” – to próba odblokowania instytucji, która przez lata nie pełniła swojej funkcji niezależnego strażnika Konstytucji. Komisja Wenecka potwierdziła możliwość złożenia ślubowania w formie zastępczej. „Areszty polityczne” to z kolei standardowa etykieta, którą opozycja (każda) nakleja na postępowania dotyczące ewentualnych nadużyć władzy, korupcji czy nieprawidłowości z poprzedniego okresu. Nie każdy zarzut jest „polityczny” tylko dlatego, że dotyczy polityka lub urzędnika PiS. Dzielenie społeczeństwa Najgorsze w tym wpisie jest właśnie to: „niszczenie wspólnoty narodowej”, „narzędzie walki politycznej”, „nie pozwolimy”. To język, który stawia połowę obywateli (tych, którzy głosowali na zmianę w 2023) poza wspólnotą. Instytucje państwa należą do wszystkich obywateli na podstawie Konstytucji, a nie do jednej partii. Takie hasła pogłębiają polaryzację zamiast dyskutować o konkretnych procedurach prawnych. Podsumowując: rząd nie „zawłaszcza” instytucji – próbuje przywrócić im niezależność po latach partyjnego podporządkowania. PiS broni status quo, które samo stworzyło, i robi to retoryką, która dzieli społeczeństwo. To nie obrona Konstytucji, tylko obrona własnych wpływów.