ᅟ❪ 福. ❫ —— 𝙂𝐎𝐎𝐃 𝐎𝐌𝐄𝐍 .ᐟᅟ

หนึ่งชีวิตในม่านเทือกเขาคุนหลุน จุดกำเนิดของข้า เอ้อหลางเสิน ที่แห่งนั้นมีฝีเท้าของใครสักคนเหยียบย่ำระเหินทั่ว กายฝึกฝนใจให้ไหลผ่านประหนึ่งสายน้ำ หยดลงตีนเขาเป็นหนึ่งสิ่งหล่อหลอมชีวีเบื้องล่าง เช่นเดียวกับม่านนภาขวางกั้นเป็นเมฆหมอก สรรพสิ่งล้วนคาดหวังให้ศิษย์เอกแห่งอวี้ติ่งเจินเหรินบรรลุการฝึกฝนสมกับผู้เกิดเป็นเทพ คืนวันผ่านพ้น วิชาเซียนพรั่งพรู คุณงามความดีสั่งสมล้วนแต่ทำให้ ข้า เติบโตมาด้วยคติผดุงธรรมยอดเยี่ยม ด้วยประการฉะนั้น

หากแม้แต่กายของเทพยังสามารถทิ้งดิ่งลงสู่เบื้องล่าง จมปลักอยู่ในห้วงของการหยั่งรู้ ไม่รู้ มีอยู่ และไม่มีอยู่ วนเวียนราวมัจฉาว่ายวนหาที่พึ่ง จนตรอกเช่นดวงเนตรแห่งสัจจะได้ปิดสนิทลง เช่นนั้นแล้วเทพจะสูงศักดิ์กว่าใครได้ถึงเพียงไหนกัน ราวสรรพสิ่งคือเกลียวคลื่นถาโถม มันทั้งเลือกหมุนวนรอบกายให้ปั่นป่วน ปลุกระดมกระทั่งความนึกคิดให้โลดแล่นท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล กระทั่งมันล่องลอยฟุ้งเฟ้อ และไม่มีอยู่จริง หากสดับฟังสุรเสียงแผ่วเบา ในครั้นสองเท้ายังคงเหยียบย่ำผืนดินได้ เขาคงนึกคิดจะได้ยินเสียงของมารดาแว่วขานกลับมาเป็นลำนำขับกล่อม ปลอบประโลมจิตใจของเด็กชายที่ยังติดค้างอยู่ในช่วงเวลาแตกสลายดังว่า ทั้งมอบความอบอุ่นผ่านความว่างเปล่าเหล่านั้น อนิจจา สิ่งตอบแทนกลับมามีแต่ความเยือกเย็นเงียบเชียบ ไร้เสียงใด

ประกายแสงเจิดจรัสเลือนหายไปแล้ว เช่นเดียวกับสำริดเมื่อครั้นรุ่งโรจน์ได้ร่วงโรยจนกลายเป็นฝุ่นผง หลงเหลือไว้เพียงประจักษ์พยานนั่นคือเถ้าวัตถุอันมนุษย์ลืมเลือนเป้าหมายสิ้น ทว่าก็ยังรักษาไว้ด้วยว่าเห็นเป็นสิ่งสำคัญ ฐานะของเทพบรรพชนผู้นั้นจะยังคงอยู่ ในสายลม ในธารน้ำ ในหุบเขา หรือแม้แต่ในที่ใดก็ตามที่ศรัทธาจะเอื้อมถึง เขาจะอยู่เคียงข้างผู้คนเสมอ แม้จะไม่เหลือผู้คนใด ๆ นับถือเขาแล้วก็ตาม หากตามองเห็นคงพินิจได้ในที ว่าโลกายังหมุนเวียนด้วยเส้นซ้อนทับของโชคชะตา ราวกับทุกสิ่งสามารถเป็นเพียงวาโยแผ่วบาง โหมกระหน่ำในชั่วข้ามคืนและอันตรธานเมื่อครั้นฟ้าเปิดให้แสงส่อง ทุกชีวิตล้วนเป็นเช่นนั้น มีอยู่เพื่อจบสิ้นลงในสักทางหนึ่ง เพียงชั่วนึกคิดไหลเวียน บอกกล่าวการลาจากและมีอยู่ของใครสักคนให้ร้อยเรียงเป็นลำนำขับขาน ยามนั้นฝีเท้าหนักแน่นจึงตกกระทบ ย่ำลงสู่พื้นดินมั่นคง ดุจท่วงทำนองกลองรบสะบัดเอาฤกษ์ชัย บ่งบอกการหวนคืนของเทพผู้เป็นเจ้าของพื้นที่แห่งนี้ได้อย่างแจ่มแจ้งทีเดียว บัดนี้ หยางเจี่ยน เทพแห่งสงคราม ได้กลับมาประจำสู่สถานแห่งตนแล้ว ทั้งกระทำเพียงจดจ้องมองความเป็นไปของใต้หล้าไม่เอ่ยปากสิ่งใด เฉกเช่นดั่งมักทำ

หนึ่งเทพผู้มีดวงเนตรกว้างไกล มักคอยชี้นำผู้คนของเขาสู่แสงสว่างและความเป็นจริงอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ราวกับจิตใจและดวงวิญญาณของบรรพชน หลอมรวมเป็นศรัทธาแน่วแน่ต่อองค์เทวาผู้สัตย์ซื่อ ปักหลักการมีอยู่ด้วยหน้ากากสำริดตั้งตระหง่าน เป็นสัญญะแห่งการเทิดทูนบูชา และการดำรงจริงของความเชื่อซึ่งก่อร่างสร้างตัว ยามนี้เครื่องสำริดกระทบดังแล้ว นางผู้เผยพระวจนะจึงร่ายระบำอัญเชิญทวยเทพ กรีดกรายทุกท่วงท่าไว้ด้วยถ้อยวจีแห่งพระแม่ให้เปล่งดังทั่วลาน ความงามหยดย้อยจรรโลงได้แม้กระทั่งจิตใจนึกคิดของเทพสูงส่ง และด้วยเหตุนั้น ผู้ผูกมัดกับมนุษย์มากที่สุดจากทั้งหมดสามองค์ จึงเริ่มขานรับเพรียกร้องด้วยลำดับแรก ขับกล่อมท่วงทำนองแห่งศรัทธาไว้ด้วยสามง่ามประจำตัว กระบวนเพลงศึกถูกร่ายรำตอบกลับ ชดช้อยจนแสดงให้เห็นได้ถึงความงามที่ไม่อาจมีอยู่จริง ประกายสำริดในหน้ากากบรวงสรวงถูกตอบรับแล้ว บัดนี้มันประจักษ์แจ้งอยู่บนเนตรแห่งสัจจะของเทวาผู้สูงส่ง ผู้โอบรับคำขอและศรัทธามากล้นสู่อ้อมอกของตน ทั้งปลอบประโลมดวงจิตเหล่านั้นอย่างสงบเป็นอาจิณ หน้าที่ของสามเทพแห่งซานซิงตุย หาได้สูงส่งเหนือกว่าสิ่งใด และต้อยต่ำไปกว่าสิ่งใดไม่ เพียงความเชื่อยังดำรงอยู่จึงต้องตอบรับความปรารถนาอย่างแน่วแน่ นั่นอย่างไร คือการมีอยู่เพื่อให้สรรพสิ่งได้ศรัทธา ยึดเหนี่ยวไว้ด้วยจิตใจบริสุทธิ์ เฉกเช่นสายธารแห่งชะตาอันไหลเวียนไม่จบสิ้น ด้วยประการฉะนั้น บัดนี้ เป็นเวลาอันสมควรแล้ว เมื่อถ้อยวจนะถูกเปิดเผยต่อใต้หล้า ผู้มีอยู่เพื่อดำรงศรัทธา จึงต้องกลับสู่สวรรค์ของตน หากศรัทธาของเจ้าไม่เลือนหาย พิธีศักดิ์สิทธิ์นี้จึงจะอยู่กับเจ้าตราบจนชั่วนิรันดร์ เทพของเจ้าจะยังมีมอบหมายชีวิตให้แก่เจ้าได้จุติ บรรพชนของเจ้าจะอิงแอบเคียงข้างกายเป็นอาจิณ และคันศรจะชี้นำทางแก่เจ้าตลอดไป จงอยู่เพื่อศรัทธาในตัว และธรรมชาติที่อยู่ร่วมกับเจ้าเสียเถิด มนุษย์ของข้า หากมีวาสนา เจ้าและข้าจักได้พบกันอีก

— ตอบกลับสาร 📜