
#마크리 #재민 | ☁️ #คลังการ์ดอินม้าคสองเก้าโฮกปี๊ปปี๊ป 🍀 รีวิวเก่า #hokpip99สะสมแต้มบุญ รีวิวใหม่ #hokpip99กดบัตร
Joined August 2017
- Tweets11K
- Following1.4K
- Followers252
- Likes13.9K
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ชอบอักษรจีนคำนี้ 肏 ที่แปลว่าเย้ด คือมีตัวอักษร 人 ที่แปลว่าคนกำลังซ้อนกันอยู่ในบ้าน
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
เคยดูข่าวเต็มๆอยู่ค่ะ น้องลิงแก่ชรามาก สวนสัตว์เลยแจ้งข่าวคุณปู่คนดูแลน้องที่เกษียณไปแล้ว คุณปู่รีบเดินทางกลับมาหาเพื่อนเก่าอีกครั้งเพื่อบอกลาครั้งสุดท้าย แล้วน้องลิงก็จำได้ น้องดีใจมากๆ ทั้งคู่กอดกันนานมาก ไม่นานหลังจากนั้นน้องก็เสียชีวิตค่ะโชคดีที่เพื่อนเก่าทั้งสองคนได้มีโอกาสได้พบกันก่อนเดินทางไกล
เราน้ำตาไหลวิธีที่คุณปู่ปลุกน้องอย่างอ่อนโยน พอน้องลืมตาขึ้นมาเห็นคุณปู่แล้วจำได้ก็ยิ้มดีใจสุดๆเลยจากคนที่ไม่มีแรงตอนซมคนนั้น ดีใจที่สวนสัตว์ใส่ใจความรู้สึกน้องลิงมากๆเลย🥺
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ใจละลายเลยกับคลิปนี้
ชิมแปนซีที่ป่วยๆ ยังจำพี่เลี้ยงเก่าได้ทันทีเลยนะ พอเห็นหน้าก็ยิ้มกว้าง เอื้อมมือไปกอดแน่น ความผูกพันแบบนี้มันอบอุ่นจนใจฟูเลยใครดูแล้วรู้สึกยังไง เล่าความน่ารักให้ฟังหน่อย 💕🦧🦧
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
เหี้ยป่ะล่ะ เห็นน้องอายุ19โพสต์หางานเลยตั้งใจที่จะลวงมาข่มขืน แต่น้องขัดขืนเลยลงมือฆ่_ ตอนแรกมันไม่ยอมรับด้วยซ้ำ มันบอก
"ไม่รู้จะลงมือฆ่าน้องทำไม ผมกับน้องไม่รู้จักกันนะ"
ตำรวจก็งงดิว่าไม่รู้จักกันจะฆ่าจะแกงกันทำไม มันก็เงียบมันก็ตอบไม่ได้อีก จนมันมายอมรับทีหลังนั่นแหละว่าตั้งใจจะลวงน้องมาขข
- อ้างว่าเห็นผู้เสียชีวิตโพสต์หางานในกลุ่มเฟซบุ๊ก
- ติดต่อให้เดินทางมาพบที่ย่านรังสิต
- พามายังห้องเช่าในพื้นที่ อ.ปะคำ จ.บุรีรัมย์
- ยอมรับว่าไม่มีงานให้ทำจริง แต่หลอกผู้เสียชีวิตให้เดินทางมาด้วย
- ไม่พอใจที่ผู้เสียชีวิตพยายามส่งตำแหน่งที่อยู่และแอบถ่ายภาพตนส่งให้ญาติผู้เสียชีวิต
- กลัวว่าภรรยาตนเองจะทราบเรื่องจึงลงมือ
- พอตำรวจไปจับก็เข่าอ่อน เป็นลม ร้องห่มร้องไห้กอดเมีย
- พบผู้ก่อเหตุเคยมีประวัติชิงทรัพย์และข่มขืนมาแล้วตอนปี 55
- พื้นที่ก่อเหตุมี บางชัน , วังทองหลาง , พญาไท , บึงกุ่ม ลาดกระบัง , อุดมสุข
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ไอ้พวกนี้เหมือนไม่มีสมองจริงๆนะ
อ่านบทสนทนาแล้วหดหู่ใจ 😔😔😔
.
.
พิธีกร: ทำไมถึงแต่งงานกับน้องตั้งแต่อายุยังน้อยเลยครับ?
ฝ่ายชาย: อยากสร้างครอบครัวครับ รับมาเลี้ยงดูเองกับมือตั้งแต่เด็กเลย
พิธีกร: ว่าไงนะ?
ฝ่ายชาย: รับมาเลี้ยงเองกับมือตั้งแต่เด็กครับ
พิธีกร: เลี้ยงเองกับมือนี่หมายความว่ายังไง?
ฝ่ายชาย: จะได้เข้าใจกันและกันมากขึ้นไงครับ
พิธีกร: ไหนเล่าให้ฟังหน่อยว่าเลี้ยงเมียยังไง?
ฝ่ายชาย: ก็ทำความเข้าใจกันมาตั้งแต่เด็กๆ ครับ
พิธีกร: ในฐานะสามี คุณคาดหวังอะไรจากภรรยา? เขาต้องเชื่อฟังคุณทุกอย่างเลยไหม?
ฝ่ายชาย: ก็อยากให้เชื่อฟังครับ
พิธีกร: เช่นเรื่องไหนบ้าง? ในฐานะสามีอยากได้อะไร? เอาแบบชัดๆ เลยว่าต้องการอะไร?
ฝ่ายชาย: ก็คือผมพูดอะไรก็ต้องฟังหมดครับ
พิธีกร: ซักผ้า ทำความสะอาด ทำงานบ้านพวกนี้เหรอ?
ฝ่ายชาย: จัดบ้าน เตรียมน้ำร้อน แล้วก็ปรนนิบัติครอบครัวผมครับ
พิธีกร: (หันไปถามเด็กหญิง) ทำไมหนูถึงเตรียมน้ำร้อน (ให้ตัวเอง) ล่ะ?
เด็กหญิง: ถ้าอยากทำก็เตรียมค่ะ แล้วพอถึงตอนค่ำก็ต้องเตรียมพร้อมไว้ให้สามี
พิธีกร: ทั้งหมดนี้โดนบังคับทำเหรอ?
เด็กหญิง: ตอนนี้หนูเป็นผู้หญิง (ภรรยา) คนนึงแล้ว ผู้หญิงก็ต้องทำพวกนี้ทั้งหมดแหละค่ะ
พิธีกร: แล้วถ้าไม่อยากทำล่ะ?
เด็กหญิง: เด็กผู้หญิงไม่มีสิทธิ์พูดคำว่า "ไม่" ค่ะ
พิธีกร: ว่าไงนะ?
เด็กหญิง: เด็กผู้หญิงไม่มีสิทธิ์พูดคำว่า "ไม่" ค่ะ
พิธีกร: ถ้าเธอพูดว่า "ไม่" จะเกิดอะไรขึ้น? คุณจะทำอะไรเธอ?
เด็กหญิง: โดนซ้อมค่ะ โดนตี
พิธีกร: อืม... แปลว่าถ้าไม่อยากโดนซ้อมก็ต้องตอบ "ตกลง" สินะ
เด็กหญิง: ค่ะ
พิธีกร: แล้วต่อให้โดนซ้อมก็ต้องทนเงียบไว้ เพราะไม่มีวุฒิการศึกษาใช่ไหม ถ้ามีการศึกษาก็คงออกไปทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องพึ่งสามี
เด็กหญิง: ค่ะ
พิธีกร: สามีชื่ออะไรเหรอ?
เด็กหญิง: ชื่อมูฮัมหมัด เหมือนพ่อเลยค่ะ
พิธีกร: ก่อนแต่งงานได้ชอบเขาไหม?
เด็กหญิง: ไม่รู้จักเลยค่ะ
พิธีกร: ไม่รู้จักเลยสินะ
เด็กหญิง: ไม่ค่ะ
พิธีกร: เห็นหน้าเขาครั้งแรกเมื่อไหร่?
เด็กหญิง: ตอนที่หมั้นค่ะ
พิธีกร: หมายความว่าเห็นหน้าเขาครั้งแรกคือวันหมั้นเลยเหรอ?
เด็กหญิง: ใช่ค่ะ เห็นหน้าเขาตอนวันหมั้น
พิธีกร: ตอนเห็นหน้าเขาแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?
เด็กหญิง: ตอนแรกกลัวอย่างเดียวเลยค่ะ ทำตัวไม่ถูก
พิธีกร: เปลี่ยนใจได้ไหม?
เด็กหญิง: ไม่ได้ค่ะ
พิธีกร: เรื่องที่เจ็บปวดที่สุด (เจ็บใจ/เสียดายที่สุด) คือเรื่องไหน?
เด็กหญิง: เรียนไม่จบค่ะ
พิธีกร: แล้วทุกวันนี้เรื่องที่ทรมานที่สุดที่ต้องเจอคืออะไร?
เด็กหญิง: การที่ต้องมาแต่งงานในวัยแค่นี้ค่ะ
พิธีกร: ทำไมถึงไม่ปฏิเสธพ่อไปล่ะ?
เด็กหญิง: หนูไม่รู้ว่าการแต่งงานมันเป็นแบบนี้ ตอนแรกก็ดีใจ นึกว่าเป็นเรื่องปกติ
พิธีกร: พ่อพูดว่ายังไงบ้าง?
เด็กหญิง: พ่อบอกว่า "คนนี้คือผัวแก แกต้องเชื่อฟังผัวกับครอบครัวผัวนะ"
พิธีกร: ก็เลยปฏิเสธไม่ได้สินะ
พิธีกร: ได้ใส่ชุดแต่งงานสีขาวไหม?
เด็กหญิง: ใส่ค่ะ
พิธีกร: ดีใจไหม?
เด็กหญิง: ดีใจค่ะ แต่ก็กลัว เด็กอายุ 13 ต้องมาแต่งงานอะ
พิธีกร: ตอนอายุ 13 กลัวเรื่องอะไร?
เด็กหญิง: กลัวการแต่งงานค่ะ
พิธีกร: รู้ไหมว่าหลังแต่งงานแล้วผัวเมียเขาต้องทำอะไรกัน?
เด็กหญิง: ใครบอกเหรอคะ? (※เสียง: ใครพูดนะ?) ครูบอกค่ะ
พิธีกร: เรียนตอน ป. ไหน?
เด็กหญิง: ป.6 ค่ะ
พิธีกร: เรียนเรื่องอะไร?
เด็กหญิง: เรียนเรื่องสัตว์ผสมพันธุ์กันเพื่อมีลูก แล้วก็โตมายังไงค่ะ
พิธีกร: แล้วก็เลยเข้าใจใช่ไหมว่าวันนั้นต้องเกิดอะไรขึ้น?
เด็กหญิง: ใช่ค่ะ ที่บ้านก็บอกด้วย แม่กับลูกพี่ลูกน้องบอกมา
พิธีกร: แล้วเรื่องนั้นเกิดขึ้นในวันนั้นเลย หรือว่าเลื่อนออกไปหน่อย?
เด็กหญิง: เลื่อนออกไปหน่อยค่ะ
พิธีกร: หนูไม่เต็มใจใช่ไหม?
เด็กหญิง: ไม่เต็มใจค่ะ กลัวมาก
พิธีกร: แล้วความทรมานก็เริ่มจากตรงนั้นสินะ อยากอยู่กับพ่อแม่มากกว่าใช่ไหม?
พิธีกร: คิดว่าถ้าไม่โดนจับแต่งงานก็คงดีใช่ไหม? แล้ววันนึงเริ่มต้นยังไง ตอนเช้าเริ่มแบบไหน? เริ่มทำอะไรก่อน?
เด็กหญิง: ตื่นเช้ามาก็กวาดบ้าน ซักผ้า ทำกับข้าวเช้า แล้วพอสามีมาก็ยกข้าวให้สามีกิน ยกให้สามีของพี่สะใภ้ด้วย
เด็กหญิง: ยกให้ลุงด้วยค่ะ หลังจากนั้นก็ซักผ้าอีกรอบ ถึงตอนนั้นก็เที่ยงพอดี ต้องทำมื้อเที่ยง กวาดบ้าน ล้างจาน แล้วถึงจะได้พักแป๊บนึง
เด็กหญิง: พอตอนเย็นก็กวาดบ้านอีกรอบค่ะ
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
นึกว่าญาติตัวเองมาเล่าด้วยซ้ำ คล้ายแบบนี้เลย แม่บังคับบวช เค้าต้องลาออกจากงานมาบวช บวชเสร็จแล้วตกงาน แม่ก็จะให้อยู่ตจว แต่งานที่เค้าเคยทำมันอยู่กทม แล้ววัดตจวในห้องนอนพระไม่มีแม้แต่พัดลมดี ๆ เค้าอดทนนอนร้อน พอครบกำหนดสึกที่ตกลงกับแม่ไว้ สรุปแม่ขอบิดวันสึก เค้าร้องไห้อะ ชีวิตพัง—
Replying to @n5ckv1
พอกลับมาอยู่บ้าน ช่วงรอเรียกตัวสอบติดราชการ ก็มากดดันจะให้เราไปทำงานร้านสะดวกซื้อให้ได้ ทั้งที่งานบริการหน้างานกดดันสูงและเสี่ยงซึมเศร้ากำเริบง่ายมาก แต่สองคนนี้ไม่เคยสนใจสุขภาพจิต สนแค่ว่าต้องเห็นเราขยับตามคำสั่งเพื่อความสบายใจตัวเอง (5/6)
แอบแมสฉันขอแชร์เรื่องการเมืองเผื่อจะได้เห็นกันมากขึ้น ทุกคนหันมาสนใจการเมืองกันเถอะ การเมืองเป็นของทุกคน ถ้าการเมืองดีเราจะได้ซื้อหนังสือดีๆมาอ่านตามที่เราอยาก อย่ารอให้ถึงวันที่เราไม่เงินมาซื้อหนังสือดีๆมาอ่านกันเลย😭 #ม็อบเจนซี #ม็อบgenz
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ม็อบไล่อิหนูม็อบแรกแห่งปี ถ้าจุดติดนะมึงเอ้ย5555มีหนาว #ม็อบ20พฤศจิกายน #ม็อบเจนซี
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
เลิฟลี่ต่งเตน 2026 มีจริงๆมึง😭😭😭 ไม่ได้เห็นมานานมากๆๆๆๆๆ ไลน์เต้นโคตรดีเหมือนเดิม โคตรดี ดีมากๆๆๆๆๅ ㅠㅠ
#TEN10thAnniversaryShanghai #TENCORE0110Concert
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
โห แย่อะ
แล้วแบบนี้ใครจะอยากบิน
จะว่าไปลูกค้าเราก็เคยต้องเลื่อนถ่ายเพราะไฟล์ทบินถูกยกเลิกอะ ไม่ดีเลย
ประสบการณ์ที่ผมและผู้โดยสารอีกหลายร้อยชีวิตได้รับจากสายการบิน AirAsia X @airasia @airasiaTH
รอบนี้ผมเดินทางมาประเทศญี่ปุ่นเพื่อทำงานแฟนไซน์ที่โตเกียว รวมถึงงานอื่น ๆ และอยู่เที่ยวต่อกับครอบครัว โดยมีทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และทีมงานเดินทางมาด้วยกัน
เที่ยวบินขากลับของผมมีกำหนด Boarding เวลา 19.45 น.
ผมนั่งรออยู่บริเวณหน้าเกทจนถึงเวลา 20.30 น. ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเที่ยวบินอาจจะดีเลย์เล็กน้อย ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ตามปกติ
จนกระทั่งเวลา 21.00 น. มีประกาศแจ้งว่าเครื่องบินมีปัญหาทางเทคนิค จำเป็นต้องให้ทีมช่างเข้าซ่อมแซม และจะแจ้งเรื่องการขึ้นเครื่องอีกครั้งในเวลา 22.00 น.
พอถึงเวลา 22.00 น. ก็มีประกาศให้รอต่อจนถึง 23.00 น.
และเมื่อถึงเวลา 23.00 น. สายการบินก็ประกาศยกเลิกเที่ยวบิน (Flight Cancelled) พร้อมแจ้งให้ผู้โดยสารทุกคนออกจากพื้นที่โดยเร็ว เนื่องจากสนามบินกำลังจะปิดให้บริการ
ตอนนั้นทุกคนยืนงงอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่มีใครทราบเลยว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน หรือสายการบินจะมีมาตรการช่วยเหลือผู้โดยสารอย่างไร
ผมจึงเดินเข้าไปสอบถามพนักงานบริเวณเคาน์เตอร์ว่า
“แล้วพวกเราต้องทำอย่างไรต่อครับ? ต้องไปรับกระเป๋าที่ไหน?”
พนักงานตอบกลับมาว่าไม่รู้ แต่ขอให้พวกเราออกจากพื้นที่ก่อน พร้อมอธิบายว่าเครื่องบินไม่สามารถซ่อมแซมได้ เนื่องจากอะไหล่จะมาถึงในช่วงเช้าของวันถัดไป
สิ่งที่ผมสงสัยมากคือ ถ้าทางสายการบินทราบอยู่แล้วว่าไม่มีอะไหล่ และไม่สามารถซ่อมเครื่องบินให้เสร็จได้ในคืนนั้น ทำไมถึงต้องรอจนถึงเวลา 23.00 น. จึงประกาศยกเลิกเที่ยวบิน?
ถ้าทางสายการบินสามารถแจ้งให้เร็วกว่านี้ เช่น ตั้งแต่เวลา 20.00 น. ผู้โดยสารทุกคนก็ยังพอมีเวลาเดินทางด้วยรถไฟเพื่อออกไปหาโรงแรม หรือจัดการเรื่องที่พักของตัวเองได้ทัน
แต่การประกาศยกเลิกเที่ยวบินในเวลาที่ดึกขนาดนั้น ทำให้ทุกคนแทบไม่มีทางเลือกเหลืออยู่เลย
ผมจึงถามพนักงานต่อว่า แล้วพวกเราต้องออกไปทางไหน แต่พนักงานกลับเดินหลบเลี่ยงไปโดยไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน
เมื่อผู้โดยสารจำนวนมากยังคงยืนอยู่บริเวณหน้าเกท เพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อ ก็มีการปิดไฟและประกาศให้ทุกคนออกจากพื้นที่
หลังจากนั้นผู้โดยสารทุกคนต้องเดินกลับเข้าสู่กระบวนการตรวจคนเข้าเมืองของญี่ปุ่นอีกครั้ง เหมือนกับเพิ่งเดินทางมาถึงประเทศญี่ปุ่น ต้องผ่านการตรวจพาสปอร์ต และไปรอรับกระเป๋าที่สายพาน ซึ่งใช้เวลานานมาก
เมื่อพวกเราได้รับกระเป๋ากันแล้ว กัปตัน นักบินผู้ช่วย และลูกเรือของเที่ยวบินดังกล่าวก็เดินลงมาบริเวณเดียวกัน
ผู้โดยสารจำนวนมากจึงเข้าไปสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น และพวกเราจะต้องทำอย่างไรต่อ
จากที่ผมเห็น ลูกเรือผู้หญิงเดินก้มหน้าเลี่ยงออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบ ส่วนกัปตันและนักบินผู้ช่วยถูกผู้โดยสารจำนวนมากเข้าไปรุมสอบถาม
มีผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเดินทางมาพร้อมเด็ก ๆ กว่า 100 คน เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันหุ่นยนต์ เข้าไปสอบถามกัปตันว่า
“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรได้บ้างครับ เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยจำนวนมาก”
กัปตันกลับนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“พรุ่งนี้ผมมีงานครับ”
แล้วเดินออกไป
คำถามของผมคือ แล้วผู้โดยสารทุกคนไม่มีงานต้องทำกันเหรอครับ?
ทุกคนต่างก็มีภาระหน้าที่ มีครอบครัว มีตารางงาน และมีเหตุผลที่จำเป็นต้องเดินทางกลับตามกำหนดเหมือนกัน
หลังจากนั้น เหลือเจ้าหน้าที่ชาวญี่ปุ่นอยู่ประมาณ 10 คน เพื่อจัดการกับผู้โดยสารที่ยังตกค้างอยู่ในสนามบิน
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นการพยายามให้ผู้โดยสารออกจากพื้นที่ มีทั้งการตะคอก การผลักดัน และการบอกให้ทุกคนออกไป
ผู้โดยสารหลายคนพยายามสอบถามว่า
“สรุปแล้วเที่ยวบินของพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อ?”
“พวกเราต้องจองตั๋วใหม่เองหรือเปล่า?”
“แล้วตอนนี้พวกเราต้องทำอย่างไร?”
“ทางสายการบินสามารถจัดหาโรงแรมให้พวกเราได้ไหม เพราะมีเด็กเล็กเดินทางมาด้วยกว่า 100 คน?”
แต่คำตอบที่ได้รับคือให้ทุกคนออกไปก่อน โดยแจ้งว่าจะมีขนมและที่นอนให้
ผมจึงถามกลับว่า “ที่นอนที่ว่าคือที่ไหนครับ?”
เพราะตอนนั้นเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว การหาโรงแรมหรือเช็กอินในญี่ปุ่นเวลานั้นเป็นเรื่องยากมาก โดยเฉพาะถ้าไม่ได้จองล่วงหน้า หลายโรงแรมก็ไม่มีพนักงานให้เช็กอินในช่วงดึก ทำให้พวกเราอาจต้องรอจนถึงเช้า
เจ้าหน้าที่ตอบว่าจะมีถุงนอนกับขนมให้ และให้ทุกคนไปหาที่นอนกันเองบริเวณโซนด้านหน้าใกล้ประตูทางเข้าสนามบิน ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่ได้ปิดให้บริการ
แต่บริเวณนั้นอากาศหนาวมาก
ผมจึงเดินแหวกกลุ่มผู้โดยสารเข้าไปถามเจ้าหน้าที่เป็นภาษาอังกฤษว่า
“If you had kids, or if we were your family, would you let us sleep on the floor in this freezing weather?“
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ดรีมตุ้บรางวัล Fans' Choice Top 10 ทั้งๆที่โหวตได้อันดับ 3 คะแนนติดแท็ก 10% สามารถดึงดรีมออกได้จริงๆหรอ????????????????? MAMA อธิบายหน่อย
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ทุกคนคับ ㅠㅠ ใครตื่นมาต้องช้อค แต่รีบไปฟังนะ 🥺 “Save your goodbyes” ออกแล้วคับ 🐯💌
link : markleehq.com/album
ใครไม่ทราบวิธีจ่ายตังเพื่อฟัง ทักพ้มมาเลย ยินดีช่วยค่า ไปอุดหนุนงานคุณมาร์คกัน
#MarkLee #마크리
#Happiest_MarkLee
#WINDMILL_MarkLee xitter.cf/merlodyy_/status/21235…
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
ทุกคนเจ๋งมากเลยอะ การตลาดเริ่ด ๆ คือมาร์คมีเว็บไซต์ markleehq.com ซึ่งจะทยอยปล่อยเพลงเรื่อยๆ วีคนี้คือ save your good bye ถ้าพรีบั้มก็จะได้ฟังก่อน แล้ววีคหน้าก็จะปล่อยเพลงเพิ่ม โคตรเจ๋งแล้วเว็บดีมาก i ♥️ marketing 😭😭😭😭
ชอตนี้กุมีน้ำตา พ่อขับรถ 4 ชั่วโมงไปหาลูกทุกเดือนนาน 8 ปี แต่วันหนึ่งลูกกลับบอกว่าไม่ต้องมาหาแล้ว
- มีคุณพ่อชาวญี่ปุ่นคนหนึ่งอายุ 45 ปี เล่าว่า เขาหย่ากับภรรยามา 8 ปีแล้ว ตอนนั้นลูกสาวยังเรียนอยู่แค่ ป.2 ส่วนตอนนี้ลูกขึ้น ม.4 แล้ว
- หลังหย่า อดีตภรรยาพาลูกย้ายไปอยู่กับครอบครัวที่จังหวัดนีงาตะ ส่วนเขาอยู่โตเกียว ศาลตกลงให้เขาเจอลูกได้เดือนละครั้ง คือวันเสาร์ที่สองของทุกเดือน
- ตลอด 8 ปี เขาจะตื่นตี 5 แล้วขับรถ 4 ชั่วโมงไปหาลูก ไม่เคยขาดแม้แต่ครั้งเดียว วันไหนหิมะตกหนักจนทางด่วนปิด ก็ยอมขับทางธรรมดา 7 ชั่วโมงเพื่อให้ได้เจอ
- ทั้งคู่จะนัดเจอกันที่ร้านอาหารครอบครัวใกล้สถานีนีงาตะ ตอนลูกยังเล็ก พอเจอหน้าก็รีบจับมือพ่อ สั่งแฮมเบิร์กสเต๊กมากินจนซอสเลอะปาก แล้วเล่าเรื่องโรงเรียนให้ฟังไม่หยุด
- แต่พอขึ้นมัธยม ลูกก็เริ่มพูดน้อยลง เอาแต่มองโทรศัพท์ ถามอะไรก็ตอบสั้น ๆ จากที่เคยนั่งด้วยกัน 2 ชั่วโมง ก็เหลือแค่ชั่วโมงเดียว ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไปหาทุกเดือน เพราะแค่ได้เห็นหน้าลูกก็มีความสุขแล้ว
- จนวันหนึ่งลูกกินแฮมเบิร์กสเต๊กเหลือไว้ครึ่งจาน ก่อนพูดขึ้นมาโดยไม่มองหน้าว่า พ่อไม่ต้องมาหาหนูแล้วก็ได้นะ เขาชะงักไป แต่ก็ฝืนยิ้มตอบว่า เข้าใจแล้ว ลูกโตเป็นสาวแล้วนี่นา คงยุ่งทั้งเรื่องเรียน เรื่องชมรม แล้วก็เพื่อน ๆ
- ระหว่างขับรถกลับ เขาแวะจอดที่จุดพักรถแล้วร้องไห้อยู่คนเดียว เพราะคิดว่าตลอด 8 ปีที่ผ่านมา ตัวเองคงกลายเป็นภาระของลูกไปแล้ว แต่พอกลับถึงบ้านตอนสี่ทุ่ม จู่ ๆ ลูกสาวก็ส่ง LINE มาหา ทั้งที่ปกติแทบไม่เคยเป็นฝ่ายทักมาก่อน
- ลูกขอโทษที่พูดแบบนั้น แล้วบอกว่าเพิ่งรู้จากแม่ว่าพ่อต้องขับรถมาหาไกลถึง 4 ชั่วโมงทุกเดือน แถมวันอื่น ๆ ยังทำงานไม่หยุดเพื่อจะได้ว่างมาหาลูกในวันเสาร์ และใช้รถคันเดิมมาตั้งแต่ลูกยังเล็ก
- ที่ผ่านมาเธอนึกว่าพ่ออยู่ใกล้ ๆ ในจังหวัดนีงาตะมาตลอด ไม่เคยรู้เลยว่พ่อต้องเดินทางไกลขนาดนี้ เธอเลยบอกว่า ตั้งแต่เดือนหน้าหนูจะนั่งรถบัสไปหาพ่อเองนะ ตอนนี้หนูเริ่มทำงานพิเศษแล้ว มีเงินจ่ายค่ารถเองด้วย แล้วก็อยากเห็นว่าพ่ออยู่บ้านแบบไหน
- พ่ออ่านข้อความจบก็ทรุดลงนั่งร้องไห้อยู่ตรงหน้าประตูบ้าน เป็นครั้งที่สองของวันนั้น เดือนต่อมาลูกก็นั่งรถบัส 5 ชั่วโมงมาหาจริง ๆ พอถึงห้องพักเล็ก ๆ ของพ่อ เธอก็เดินสำรวจไปเรื่อย จนไปเจอสมุดเล่มหนึ่งบนโต๊ะ พ่อยังไม่ทันห้าม ลูกก็เปิดอ่านไปแล้ว
- มันคือสมุดที่พ่อจดเรื่องราวทุกครั้งหลังเจอลูกมาตลอด 8 ปี รวมทั้งหมด 96 ครั้ง
วันนี้ลูกกินแฮมเบิร์กสเต๊กหมด ซอสเลอะปากด้วย
วันนี้ลูกบอกว่าสอบคณิตศาสตร์ได้ 100 คะแนน
วันนี้ลูกไม่ยิ้มเลย เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนหรือเปล่านะ
วันนี้ลูกยิ้มให้ครั้งหนึ่งด้วย
- จนมาถึงหน้าสุดท้ายที่เขียนไว้ว่า วันนี้ลูกบอกว่าไม่ต้องมาหาแล้ว สงสัยลูกคงเกลียดเรา แต่เห็นลูกสบายดีก็ดีใจแล้ว
- ลูกสาวอ่านหน้านั้นอยู่นาน ก่อนหยิบปากกามาเขียนอะไรบางอย่างต่อท้าย แล้วปิดสมุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนบอกพ่อว่า หิวแล้ว อยากกินแฮมเบิร์กสเต๊ก พอลูกกลับไป พ่อถึงได้เปิดสมุดดู แล้วเจอข้อความสั้น ๆ ที่ลูกเขียนทิ้งไว้ว่า หนูไม่ได้เกลียดพ่อสักหน่อย พ่อบ้า
- ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ลูกสาวเป็นฝ่ายนั่งรถมาหาพ่อที่โตเกียวทุกเดือน ส่วนสมุดเล่มนั้นก็ยังมีบันทึกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ต่างกันตรงที่ทุกวันนี้ พอพ่อเขียนอะไรลงไป ลูกก็มักจะเขียนต่อท้ายไว้ให้อีกหนึ่งบรรทัดเสมอ
คืออ่านแล้วอบอุ่นใจมาก บางครั้งคนในครอบครัวอาจไม่เคยรู้เลยว่าอีกฝ่ายพยายามเพื่อเรามากแค่ไหน จนวันที่ได้เข้าใจกันจริง ๆ
#มินนี่แปลให้
離婚して八年 月に一回だけ会える娘に「もう会いに来なくていい」と言われた
離婚して八年
月に一回だけ会える娘に
今日 こう言われた
「もう 会いに来なくていいよ」
娘は今 高校一年生
離婚した時は まだ小学二年生だった
離婚のあと 元妻は娘を連れて
実家のある新潟に帰った
俺は東京の練馬に残った
家庭裁判所の調停で
娘に会えるのは 毎月第二土曜日だけと決まった
だから俺は 毎月第二土曜日
朝五時に家を出て
関越道を車で四時間走って新潟まで行ってた
八年間 一回も休まなかった
大雪で高速が止まった時は
下の道を七時間かけて行った
会う場所は いつも同じ
新潟駅の近くのファミレスだった
小さい頃の娘は
会うとすぐ俺の手を握ってきた
ハンバーグを頼んで
ソースを口のまわりにつけて
学校の話を ずっと喋ってた
でも 中学生になった頃から
だんだん喋らなくなった
ファミレスに座っても
ずっとスマホを見てて
話しかけても「うん」とか「別に」とかだけ
会ってる時間も 二時間から一時間になった
それでも俺は 毎月行った
会えるだけでよかった
そして今日
いつものファミレスで
娘は ハンバーグを半分残して
下を向いたまま言った
「もう 会いに来なくていいよ」
一瞬 何を言われたのか分からなかった
でも すぐに笑って言った
「そっか 高校生だもんな
部活とか 友達とか 忙しいよな」
娘は何も言わなかった
帰りの関越道
途中のサービスエリアで車を停めて
一人で泣いた
四十五のおっさんが
駐車場で声を出して泣いた
八年かけて
俺は 娘にとって
面倒な存在になってたんだと思った
家に着いたのは 夜の十時だった
その時 スマホが鳴った
娘からのLINEだった
娘から先にLINEが来るなんて
何年ぶりか分からなかった
長い文章だった
「さっきの言い方 悪かった
ちゃんと説明できなくてごめん
この前 お母さんから聞いた
お父さんが毎月 片道四時間かけて来てること
土曜日に来るために 他の日に休みなしで働いてること
車も 私が小さい時からずっと同じやつだって
私 何も知らなかった
毎月 お父さんが新潟に住んでると思ってたくらい
だから 来月からは 私が行く
バイト始めたから
高速バス代は 自分で出せる
お父さんの住んでるとこ
一回も見たことないから 見てみたい」
スマホを持ったまま
玄関で座り込んで
また泣いた
今日二回目だった
次の月の第二土曜日
俺は 朝から池袋のバスターミナルで待ってた
新潟からの高速バスは
五時間かかって 昼過ぎに着いた
バスから降りてきた娘は
少し照れくさそうに
「狭いとこでしょ どうせ」
って言った
本当に狭いアパートだった
娘は部屋に入って
きょろきょろ見回して
机の上の古いノートに気づいた
止める前に 娘はそれを開いてた
八年分の 第二土曜日の記録だった
ilysoมะอ้าค૮(ˊ ᵔ ˋ)ა windmill | boogie woogie retweeted
แสดงว่าพี่ๆละตินยังไม่เคยดูรายการนี้ที่พี่โฮปไปออกสินะ และใช่ค่ะ สิ่งนี้เกิดขึ้นที่ประเทศไทย ทั้งร้องทั้งชานท์จนคนในรายการทั้งชมทั้งอึ้ง 💅🏻
อ่านแล้วจุกเลย ทั้งตึกพากันด่าคุณตาวัย 78 ปีที่ชอบกดลิฟต์ทุกชั้น แต่พอรู้เหตุผลจริง ๆ คนที่เคยด่าหนักที่สุดถึงกับไปขอโทษ
- เรื่องมีอยู่ว่า อพาร์ตเมนต์เก่าแห่งหนึ่งสูง 18 ชั้น มีลิฟต์แค่ 2 ตัว แต่ช่วงเดือนที่ผ่านมา ลิฟต์ตัวหนึ่งกลับหยุดแทบทุกชั้น ทั้งที่ไม่มีใครเข้าออก จนลูกบ้านเดือดร้อนกันหนักมาก
- สุดท้ายนิติบุคคลเปิดกล้องวงจรปิดดู พบว่าคนที่กดลิฟต์ทุกชั้นคือคุณตาวัย 78 ปีที่อยู่ชั้น 12 พอเห็นแบบนั้นลูกบ้านก็ยิ่งโกรธ บอกว่าอายุมากแล้วก็ไม่ควรมาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น
- แต่มีลูกบ้านคนหนึ่งสังเกตว่าคุณตาถือไม้เท้าขาว เพราะจริง ๆ แล้วคุณตามีปัญหาทางสายตา จึงลองถามนิติบุคคลว่าปุ่มลิฟต์ไม่มีอักษรเบรลล์เหรอ?
- ปรากฏว่าเมื่อเดือนก่อนมีการเปลี่ยนแผงปุ่มลิฟต์ใหม่ แต่กลับไม่ได้ติดอักษรเบรลล์และสัญลักษณ์นูนกลับเข้าไป ทั้งที่ของเดิมเคยมี!
- คุณตาร้องเรียนขอให้ติดคืนตั้งแต่วันแรก แถมตามเรื่องทุกสองสามวัน แต่ก็ได้รับคำตอบแค่ว่าแจ้งช่างไปแล้ว ให้รออีกหน่อย จนผ่านไปเป็นเดือนก็ยังไม่มีใครแก้ไข
- พอมีคนไปถามคุณตา เจ้าตัวกลับเป็นฝ่ายขอโทษก่อนที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน แล้วเล่าว่าสายตาแย่ลงเรื่อย ๆ ตลอด 20 ปี จนตอนนี้มองเห็นแค่แสงกับเงาร่างใหญ่ ๆ เท่านั้น
- ที่ผ่านมาเขาฝึกจำทางไปตลาด สถานีรถไฟใต้ดิน และโรงพยาบาลด้วยตัวเองมาตลอด แต่พอลิฟต์เปลี่ยนใหม่ เขากลับหาปุ่มชั้น 12 ไม่เจอ
- ช่วงแรกคุณตาพยายามรอให้คนอื่นเข้าลิฟต์เพื่อช่วยกดให้ แต่บางวันก็ไม่มีใครมา สุดท้ายเลยต้องกดทุกชั้น แล้วตั้งใจฟังเสียงประกาศเลขชั้น พอได้ยินชั้น 12 ถึงค่อยลง ที่เศร้าคือคุณตารู้ว่าคนอื่นไม่พอใจ เลยพยายามออกจากบ้านช่วง 9-11 โมง เพราะคิดว่าคนน่าจะใช้ลิฟต์น้อยแล้ว
- พอมีคนถามว่าทำไมไม่ให้ลูกหลานช่วย คุณตาก็ตอบแค่ว่า ผมก็อยากหาทางกลับบ้านตัวเองให้ได้ด้วยตัวเองเหมือนกัน หลังลูกบ้านรู้ความจริง ทุกคนจึงช่วยกันเรียกร้องให้นิติบุคคลแก้ไข จนในที่สุดก็มีการติดสัญลักษณ์นูนกลับมา
- ไม่กี่วันต่อมา มีคนเจอคุณตาในลิฟต์อีกครั้ง คราวนี้เขาใช้นิ้วคลำแผงปุ่ม ก่อนกดชั้น 12 ได้ทันที แล้วยิ้มบอกว่า ตอนนี้ผมกดแค่ปุ่มเดียวก็พอแล้ว หลังจากนั้นลิฟต์ก็ไม่หยุดทุกชั้นอีกเลย ส่วนลูกบ้านที่เคยบ่นหนักที่สุดก็ส่งข้อความเข้ากลุ่มว่าตัวเองพูดแรงเกินไป และได้ไปขอโทษคุณตาแล้ว
- แต่ประโยคที่อ่านแล้วเศร้าที่สุดคือคุณตาบอกว่า ได้ยินทุกคนพูดว่าลิฟต์ใหม่สวยมาก แต่สำหรับผม ตั้งแต่เปลี่ยนลิฟต์ใหม่ การกลับบ้านก็ยากขึ้นกว่าเดิม
- สำหรับคนอื่นมันอาจเป็นแค่ลิฟต์ที่ปรับปรุงให้ดูดีขึ้น แต่สำหรับคุณตา มันเกือบทำให้เขาสูญเสียความสามารถในการกลับบ้านด้วยตัวเอง
#มินนี่แปลให้
어제 우리 아파트에서 엘리베이터 18개 층 버튼을 전부 누르고 다니던 사람이 잡혔어.
그런데 CCTV가 공개되고 나니까 주민들이 오히려 관리사무소에 몰려가서 항의하더라.
우리 아파트는 18층짜리 오래된 건물이야.
엘리베이터가 두 대뿐이라 출퇴근 시간에는 원래도 오래 기다려야 해.
그런데 한 달 전부터 이상한 일이 생겼어.
한 대가 거의 매일 모든 층에 멈추는 거야.
2층.
3층.
4층.
5층.
사람이 타지도 내리지도 않는데 계속 멈췄어.
처음에는 어린애들이 장난치는 줄 알았어.
그런데 며칠이 지나도 똑같았어.
특히 오전 9시부터 11시 사이에 자주 그랬거든.
주민 단톡방은 난리가 났어.
"대체 누가 이러는 거예요?"
"출근 늦어서 택시 탔어요."
"이 정도면 업무방해 아닌가요?"
결국 관리사무소에서 CCTV를 확인했어.
며칠 뒤 범인이 확인됐다는 공지가 올라왔어.
12층에 사는 일흔여덟 살 할아버지였어.
영상에는 할아버지가 엘리베이터에 타는 모습이 찍혀 있었어.
그런데 정말 이상했어.
할아버지는 타자마자 손을 뻗어서 버튼을 하나씩 누르셨어.
1층부터 18층까지.
그리고 엘리베이터가 멈출 때마다 가만히 서서 뭔가를 듣고 계셨어.
마침내 12층에 도착하자 내리셨고.
영상을 본 주민들은 더 화가 났어.
"어르신이라고 봐줄 일이 아니죠."
"왜 다른 사람한테 피해를 주시는 거예요?"
그런데 내가 이상한 걸 발견했어.
할아버지 손에 흰색 지팡이가 들려 있었거든.
할아버지는 시각장애가 있으신 분이었어.
오랫동안 우리 아파트에 사셨는데 혼자 외출도 잘하셨거든.
나는 이상해서 관리사무소에 물었어.
"혹시 엘리베이터 버튼에 점자가 없나요?"
직원이 대답했어.
"원래 있었는데 이번에 버튼판 교체하면서 다시 붙이기로 했어요."
그 말을 듣는 순간 뭔가 이상했어.
버튼판을 교체한 게 정확히 한 달 전이었거든.
엘리베이터가 모든 층에 멈추기 시작한 시기랑 같았어.
나는 관리사무소에 할아버지께 직접 설명을 들어보자고 했어.
그런데 직원이 한숨을 쉬면서 대답하더라.
"저희도 말씀드렸어요. 그렇게 누르시면 다른 주민들이 불편하다고."
나는 물었어.
"그래서 할아버지는 뭐라고 하셨어요?"
직원이 잠깐 망설였어.
그러더니 이렇게 말하더라.
"버튼을 못 찾겠다고 하셨어요."
"몇 층인지 소리가 나면 그때 내릴 수 있으니까 조금만 기다려 달라고요."
그런데 그다음 말에 나는 진짜 화가 났어.
"사실 그분이 점자 붙여달라고 민원 넣으신 지 한 달이 넘었어요."
"아직 업체 일정이 안 잡혀서요."
할아버지는 한 달 동안 매일 아파트 엘리베이터에 있는 모든 버튼을 눌러야만 자기 집에 돌아갈 수 있었던 거야.































































