Sana değer vermeyenlere üzülmenin de bir süresi vardır. O süre bittiğinde, kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin ve mantığın konuşur. Kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin.
Yürümeyi öğrenmek böyle bir şey..
Değersiz hissettiren kim olursa olsun, er ya da geç terk ediyorsun. Sevgin seni durdurmaya yetmiyor. Defalarca şans vermenin ve görmezden gelmenin sınırına gelindiğinde harcadığın emek de gözüne gelmiyor. Tükenmiş bir toleransla devam etmek, kendine saygısızlık etmek demek...
Bütün ömrünüz boyunca önem verip sevdiğiniz için peşinden yürüdüğünüz insanların, sizin için bir adım dahi atmadıklarını gördüğünüz an, geriye dönmekten başka bir seçeneğiniz kalmıyor. Yol ne kadar uzun olursa olsun, ne kadar yorgun olursanız olun, her şeyin bir sınırı var çünkü.
Alıştığınız sesleri yitirmektir hayat. Dokunuşları kaybetmektir zamanla. Çok sevdiğiniz biriyle artık anı biriktirememektir. Size ait olduğunu sandığınız şeylerin bir bir gidişini izlemektir. Çaresizliği ve güçsüzlüğü öğrenmektir.
Bütün kibrinizle sahiplendiğiniz dünya bu işte..
Kırıp dökmeye gerek yokmuş, sessizce kabullenip devam etmeyi öğrenmek gerekirmiş. Olmuyorsa zorlamanın bir anlamı yokmuş. Tek taraflı çabayla insan ilişkisi yürümezmiş. Bazı şeyler o an anlamlıymış. Kaçırınca geriye dönmek imkansızmış ve zaman ayırmak çok kıymetliymiş.
Kolay incinecek kadar narin, her ince ayrıntıyı düşünecek kadar hassas, kırılınca kendi içine çekilecek kadar duygusal olmak seni çok fazla yıpratır. Kimse bu kadar ince düşünen birine acımaz. Duygularının yoğunluğuyla ilgilenmez. Ve kimse narinsin diye kırmaktan çekinmez.
Her şey yoluna girmese de, altında kaldığın depremlerden sakat çıkmayı, kaybolduğun yollarda korkmayı bırakıp yine de yürümeyi, hayatı bir şekilde akışına bırakmayı öğreniyorsun. Çünkü önüne bakmak zorundasın. Çok istediklerinle değil, tabağına koyulanlarla doymak zorundasın.
Biri de durup başımı okşasın, biri de durup, “Sen üç tabak kırmışsın ama bak, ikisini de düşmeden tutmuşsun.” desin. Biri de karşıma geçsin ve omzumu okşasın, “Hadi ağla.” desin. Biraz huysuzlanabileyim. “Al, bu da senin hakkın.” desin biri. Ne olacak, dünya mı batacak?
Ben bir çuval olsaydım, içimde diken olsun isterdim. Kimse dokunsun, sırtlasın, yorulsun istemezdim. Yani ben canım yanıyorken de geçtim kenara, oturdum. Yemin ederim, çok kırıldım ama kendimle bile konuşmadım. Nasıl oluyor da herkese, yani öylece dururken bile yük oldum?
Bazı hislerin anlatılır yanı yoktur. İnsanın, içinde yaşayarak ayağa kalkmayı öğrenmesi gerekir. Bazı zorlukları atlatabilmen için düşmen, değişmen gerekir. Belki de senin acı çekmeni sağlayan olay, büyümen içindir. Her sınanış, kendiyle mücadelesinde insana güzel bir olgunluk katar.

