یک ساقی کتاب دارم که از یک دانشگاهی برام کتاب میگیره. میخوام کتابهای برنده نوبل رو بگم برام بیاره ولی یک مشکلی هست که کتابخونههای دانشگاهها خیلی به روز نیستن و کتابهای جدید رو ندارن. تازه هر سال سر نمایشگاه کتاب لیست خرید هم میگیرن ولی احتمالا بودجه محدود باشه.
اومدم خونه دوستم کمک و تنهام الان. دارم خستگی در میکنم. کتاب افسانههای تبای دم دست بود، نوشته "بجویید تا بیابید. آن را که باز نجویند، نیابند."
کتابها خستهمون کردن. چشم.
بچهام چند روز پیش اسم یک شاعر/ نویسنده قدیمی رو برد، گفتم وا من اصلا نمیشناسمش. گفت مامان تو نشناسی پس هیچکی تو ایران نمیشناسه. چون بچهام رو خوب میشناسم این تعریف از خودم رو گرفتم دستم و هی قند تو دلم آب میشه.
زود شب میشه، پیادهروها تاریکن، ماشینها راه نمیدن بری اونور خیابون، تاکسی نیست، مجبوری پیاده بیای خونه، وارد حیاط میشی و راهپله حتی تاریکه و اینقدر اینا بهم غم میده. ای خدا من چقدر روزهای بلند و گرم تابستون رو دوست دارم.