Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu) header
Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu) profile picture

Kitaplarımdan alıntılar 𐱃𐰆𐰺𐰀𐰤

Joined August 2010
Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)Photo by Kahraman Tazeoğlu (@ktazeoglu)
Reddedilmekten korktum, söylemedim. Başaramamaktan korktum, başlamadım. Yalnız kalmaktan korktum, mutsuz olduğum yerde kaldım. Sonra bunlara sabır dedim, tedbir dedim, doğru zamanı beklemek dedim. Korktuğum şeylerin çoğu başıma gelmedi. Ama sustuklarım, ertelediklerim ve kendime rağmen kaldığım yerler ömrümden yıllar aldı. Beni koruduğunu sandığım korkulara, yaşamak istediğim hayatı verdim. "Kabullenebilmek"
2
23
2,141
Bana söylenenleri kelimesi kelimesine hatırlıyorum. Benim söylediklerime gelince hep yorgundum, zor bir dönemden geçiyordum, yanlış anlaşılmıştım. Kendime böyle torpil geçince her hikâyeden haklı çıkıyorum. Ama ben çoktan unuttuğum bir akşamı, bir başkasına hâlâ unutturamamış olabilirim. Bu gece birinden özür dileyecek olsanız, aklınıza ilk kim gelirdi? "Yalnızlaşabilmek* – at Bakırköy, İstanbul
1
2
20
1,816
Bir, özledim mesajıyla bütün olanları unutamam. Birinin beni özlemesi, ona yeniden güvenmem için bana yetmez. "Vedalaşabilmek" – at Bakırköy, İstanbul
3
3
46
3,846
“Sırf beni seviyor diye, sevemediğim birini bekletmiş olmayayım”derken aslında İkimizi de koruyorum. Ben yalnız kalmayayım diye birinin hayatını, belki bir gün onu severim ihtimaline bağlamaya hakkım yok. "Kabullenebilmek" – at Bakırköy, İstanbul
1
2
36
2,533
Ben sevgimi söylemekten çekinmem, ama birine beni seçmesi için yalvarmak da istemem. "Kabullenebilmek" – at Bakırköy, İstanbul
3
10
74
4,602
İlgisi iyi gelsin ama kendisi fazla gelmesin. Canım isteyince bulayım, sıkılınca uzaklaşayım. Sonra da beni unuttu diye incineyim… Ben artık birinin gidişine üzülürken, yanımdayken ona ne verdiğimi de düşünmeye çalışıyorum. Sırf beni seviyor diye, sevemediğim birini bekletmiş olmayayım. Gerçi ben aramıyorum ama o da aramıyor. "Güçlenebilmek" – at Bakırköy, İstanbul
2
46
3,341
Beni olduğum gibi kabul edecek birini arıyorum. Mümkünse olduğum yerden de alsın, hep ben gidiyorum. Bazı insanlarla aramdaki mesafeyi yıllarca tek başıma kapattım. Bir gün yorulup durunca da uzaklaştığımı söylediler. Hiç aramayı bırakınca birinin hayatından tamamen çıktınız mı? – at Bakırköy, İstanbul
2
3
27
1,941
Bir daha sesini duyamayacağım insanların eski mesajlarında hâlâ yarınlar var. Ararım demişler, gelirim demişler, sana bir şey anlatacağım demişler… O mesajları silemiyorum. Bir yerlerde hâlâ benden cevap bekliyor olmalarına ihtiyacım var. "Seçebilmek" – at Bakırköy, İstanbul
1
3
40
2,370
Kendime ayırdığım bir saati bencillik sayan insanlara, yıllarımı vermiştim. "Yalnızlaşabilmek" – at Bakırköy, İstanbul
5
1
82
4,469
– at Zeytinburnu, İstanbul
1
4
17
1,394
Yeni birini seviyorsun. Aşkım diyecekken, daha önce öyle seslendiğin herkes geliyor aklına. Hepsi gitmiş. Canım diyorsun, hayatım diyorsun, bir tanem diyorsun. Dilin başka kelimeler buluyor, kalbin hep aynı kelimede ısrar ediyor. Güvenmek istiyorsun. Ama o sözü yine yutuyorsun. Sanki aşkım demezsen bu kez kalacak. Aşkım demek mi korkutuyor, bir gün ondan da geçmiş zamanla söz etmek mi? – at Bakırköy, İstanbul
4
6
2
62
4,737
Beni inciten bir cümleyi yıllarca hatırlayabiliyorum. Benim öfkeyle söyleyip beş dakika sonra unuttuğum bir cümleyi de bir başkası hâlâ unutamamış olabilir. Bana yapılanları anlatırken hafızam çok iyi. Yaptıklarıma gelince hep bir gerekçem var. Hikâyeyi bir de kırdığım insanlardan dinleseydim, kendime yine bu kadar hak verir miydim? "Güçlenebilmek"
2
6
54
4,385
Ben yeniden sevindiğimde kendime kızmak istemiyorum artık. Sanki yaşadıklarımdan ders aldığımı göstermek için bir daha hiç heyecanlanmamam gerekiyormuş gibi… Böyle yaşamak da yoruyor. – at Bakırköy, İstanbul
4
7
2
71
4,532
Daha bana söylenen son yalanı unutamadım. Şimdi sen varsın. Bir mesajınla gülümsüyor, ardından o gülüşten korkuyorum. Daha önce de böyle başlamıştı. Sana kapılmamak için kendime anlattığım her şeyi, sesini duyunca unutuyorum. Kaderim hep aldatılmaksa, ben neden hâlâ seninle bir ömür düşlüyorum? "Yalnızlaşabilmek" – at Bakırköy, İstanbul
2
3
32
2,280
Birine ikinci şansı verirken kendimizden kaçıncı kez özür dilediğimizi unutuyoruz galiba. Üstelik her defasında bu sefer farklı olacak diye kendimizi ikna ediyoz.. "Kabullenebilmek" – at Bakırköy, İstanbul
3
5
43
4,475
Her 29 Ekim’de içimden Atatürk’e aynı cümleyi söylüyorum: İyi ki vazgeçmedin. Bizi hiç tanımadan geleceğimiz için mücadele eden bütün kahramanlarımıza minnetle… 29 Ekim Cumhuriyet Bayramımız kutlu olsun. 🇹🇷 – at Bakırköy, İstanbul
1
1
1
27
1,311
Kendi kırdığı bardağı yanlış yere koyduğun için seni suçlayan insanlar var. Seni incitiyor, sonra da fazla hassas olduğuna inandırmaya çalışıyorlar. Öyle bir anlatıyorlar ki sonunda özür beklediğin kişiden özür dilerken buluyorsun kendini. Ben artık başkasının vicdanı rahat etsin diye kendime haksızlık etmek istemiyorum. Birinin yaptıklarına gerekçe bulması, benim bunları hak ettiğim anlamına gelmiyor. "Yalnızlaşabilmek: – at Bakırköy, İstanbul
14
66
4,473
Okuduğumuz kitaplarda bize yapılanların altını kolayca çiziyoruz. Bekletilmeyi, dinlenmemeyi, ihmal edilmeyi… Kendi yaptıklarımıza benzeyen satırlarda elimiz kaleme öyle kolay gitmiyor. Bizi üzen kişiyi tanıdığımız cümleyi hemen paylaşırken, kendimizi ele veren cümleyi kimse görsün istemiyoruz. Seni anlatan her cümle seni haklı çıkarmayacak. O sayfada biraz kal. "Yalnızlaşabilmek" – at Bayrampaşa, İstanbul
1
3
38
3,091
Sadakat karakter meselesidir. Çünkü aşkın şiddeti zamanla değişebilir ama insanın dürüstlüğü her koşulda sınanır. Birini çok severken sadık kalmak kolaydır. Önemli olan, sevgin azaldığında da o insanın güvenine ihanet etmemektir. "Kabullenebilmek"
1
21
1
132
4,856
Beni incitenlerin söylediklerini ezbere biliyorum. Benim söylediklerimse hep sinirli bir anıma denk geliyor. Bana yapılanı karaktere, yaptığımı yorgunluğa bağlıyorum. Sonra biri benden uzaklaşınca vefasızlığına üzülüyorum. Hikâyeyi anlatırken hep terk edildiğim yerden başlıyorum. Öncesini de anlatsam, belki kendime bile hak veremeyeceğim. "Yalnızlaşabilmek"
1
3
22
2,616